[i]Chirurg maakt zijn ideale echtgenote.[/i] Van alle berichten die vorige week in het nieuws kwamen, blijft deze mij het meeste bij. Niet de dagelijkse portie moord en doodslag. Niet de populaire soaps rondom bankiers, advocaten en ander bovenmodaal geboefte. Zelfs niet de nutteloze details van de betekenisloze levens van zinloze BN’ers. Nee, het is het knip- en plakwerk van een handige thuisklusser dat mij het meest intrigeert… maar waarom?
Op zich is er niets nieuws onder de zon. Lichamelijke ‘verfraaiingen’ zijn al zo oud als de mensheid. En door de opkomst van de plastische chirurgie bestaan al lang niet alle mensen meer voor het grootste deel uit water. Ongetwijfeld is de desbetreffende arts ook niet de eerste die zijn eigen vrouw een upgrade geeft. Wat echter zo fascinerend is aan het artikel, is het inzicht dat het verschaft in de psychologie van beiden.

De man trouwde zijn 15 jaar jongere bruid hoewel hij niet tevreden was met haar lichaam. “Ze had heel wat fysieke gebreken, maar ik zag dat er mogelijkheden waren.” Vijf jaar, acht operaties en 20.000 euro verder ziet zij er compleet anders uit en is de goede dokter tot over zijn oren verliefd. Bescheiden concludeert hij: “Het is beter dan wat de natuur zou kunnen presteren. Misschien volgt er later nog een facelift, maar voorlopig volstaat dit.” Vrouwlief is in de wolken met haar nieuwe jasje en heeft niet meer te melden dan dat de scalpel haar nieuwe beste vriend is.

Ik weet niet wat mij het meest verbijstert. Het buitenproportionele ego van de chirurg? De schaamteloosheid waarmee hij daar blijk van geeft? De benadering van zijn vrouw als ware haar lichaam niet meer dan een klomp boetseerklei? De correlatie tussen liefde en de hoeveelheid botox en siliconen? De klakkeloze acceptatie door de vrouw van deze behandeling? Het stereotype beeld van een barbiepop, zowel van buiten als van binnen, dat zij graag bevestigt? Of toch het feit dat de intellectuele leegheid ook aan haar geniale man niet voorbijgegaan is?

En dan besef ik mij waarom dit artikel mij zo intrigeert. Meer nog dan al die ‘echte’ nieuwsberichten, houdt het ons een spiegel voor waarin wij er allemaal lelijk vanaf komen. Het verhaal is een metafoor voor de psyche van de gehele Westerse maatschappij, waar het geloof in de maakbaarheid van alles en iedereen steeds meer ruimte krijgt door de verwoestijning van het verstand. Alles moet ‘hip’ zijn. Alles moet gepimpt worden. Of het nu om auto’s, huizen of lichamen gaat, dat maakt geen verschil. Geobsedeerd door uiterlijkheden, oppervlakkigheden en andere populismen laten we steeds gemakkelijker ons hele hebben en houden verbouwen. Liposuctie, borstvergroting en neuscorrectie zijn de normaalste zaak van de wereld geworden. Wie maalt er nog om inhoud, principes en karakter?

Ik sidder bij de gedachte hoe onze samenleving en diens omgangsvormen er in de toekomst zullen uitzien. Hoe lang is het wachten tot een levensechte dr. Frankenstein opstaat, na de openbaring van deze vleesgeworden Pygmalion en zijn geplastificeerde Galatea? Laat ik me maar troosten met de gedachte dat de chirurg en zijn vrouw samen gelukkig zijn. Ze zijn in ieder geval voor elkaar gemaakt.


9 reacties

Emiliever · 10 november 2009 op 11:17

Ja, zo is het helemaal. Maar zoals jij het onder woorden brengt, vind het allemaal nog erger en griezeliger dan het al leek. Brrr, gekke mensen zijn we eigenlijk. Maar gelukkig kunnen sommigen mooi schrijven!

Avalanche · 10 november 2009 op 12:18

Mijn veertienjarige dochter maakte me, vol walging, attent op dit krantenartikel. Je hebt het prachtig verwoord, vind ik. Gelukkig kent de wereld genoeg tegenstanders van plastificering van de maatschappij.

DreamOn · 10 november 2009 op 19:12

Ik had het ook gelezen en vond het artikel ook weerzinwekkend.
Ook vraag ik me met stomme verbazing af waar de gesprekken in huize Boetseerklei over zullen gaan. Het kán bijna niet anders, dan dat deze gesprekken alleen maar over uiterlijk vertoon in al zijn toonaarden gaan.
Zou dat echtpaar wel eens kronkelend van de lach over de vloer liggen? Of in een diep gesprek verwikkeld zijn waardoor bedtijd en wekker vergeten worden?
En dan te bedenken dat het leven zo leuk en interessant kan zijn zonder dit soort fratsen.
Heel goed geschreven! 😉

LouisP · 10 november 2009 op 19:17

Sneeuwgans,
een mooie naam, een zalig lezend stukje..
‘t mag mooi zijn, van binnen en van buiten..
L.

KawaSutra · 10 november 2009 op 21:37

Je hebt helemaal gelijk. Alleen vraag ik mij af wat het verschil is met een vrouw die zich laat verbouwen door een willekeurige arts ten gerieve van haar man, want die zijn er natuurlijk ook in grote aantallen. Maar dit voorbeeld slaat inderdaad wel alles en dat heb je prima verwoord.

‘En dan besef ik mij…’ is niet correct.
‘dan besef ik’ of ‘dan realiseer ik mij…’

Maar goed geschreven dus blijf vooral doorgaan.

maurick · 10 november 2009 op 21:49

Goed stuk en geniale uitsmijter.

Luxor2111 · 11 november 2009 op 21:59

Heb ik net dit artikel uit, genaamd;’Zodoende was de vrouw maar een mens om kinderen te krijgen’, lees ik dit artikel dat net zo goed getiteld had kunnen zijn ‘Zodoende was de vrouw maar een mens om naar smaak aan te passen’. Geweldig column, inhoud én een zeer leesbare stijl maken het een vlot ding (sorry voor de woordgrap). En die laatste zin maakt het helemaal af. Want om deze wereld en al zijn ergste facetten te overleven moet men apatisch zijn, of een verdomd goed gevoel voor humor hebben.
Deze laatste spreekt mij het meeste aan, dat maakt voor mij persoonlijk die laatste zin echt een killer.

Mien · 27 november 2009 op 07:33

Goed geschreven, heldere schrijfstijl, mooie reflectie. Welkom op CX.

Ik ben opgehouden mezelf op te pimpen nadat ik uitgleed over de kilo gel die ik elke ochtend gebruikte om mijn haar te modelleren.

Het noodzakelijke bezoek aan mijn plastieke chirurg leverde mij zo’n gezichtsverlies dat ik nu nog steeds niet over straat durf.

Mien Faceless

Sneeuwgans · 30 november 2009 op 20:29

Alle ‘posters’ hartelijk dank voor dit warme onthaal. Dat moedigt aan om door te gaan 😀

@Kawasutra: dank je voor de foutcorrectie. Er is altijd ruimte voor verbetering :stom:

Geef een antwoord