Plotseling dringt het besef tot me door dat mijn leven niet meer van mij is. Machteloos, zo voel ik me.
Ik word geleefd, en dat is geen leuke conclusie. Sterker nog, ik baal er grondig van.
Mijn leven speelt zich net zo af als het geregelde bestaan in een willekeurige gevangenis. Het enige voordeel voor mij is dat ik mag gaan en staan waar ik wil. En ook dat is slechts subjectief. Ook waar ik ga of sta staat gepland. Op tijd uit bed, niet te laat op het werk, kinderen van de crèche halen. Het hele leven is voorgeprogrammeerd.
Hoe heeft het zover kunnen komen? Gevangen, in het web dat leven heet. Alles staat op zijn kop. Niets schijnt meer te gaan zoals ik dacht dat het zou moeten gaan.
Je vraagt je af waarom ik dat toegelaten heb, deze sleur? Het overkomt waarschijnlijk iedereen op een zeker moment. Je laat het niet bewust toe deze overheersing.
Vroeger zag ik het gebeuren bij mijn ouders, en ik zwoer dat het mij nooit zou overkomen. En dan in eens, op je zesendertigste verjaardag besef je het. Gezellig, familie over de vloer. Je eigen kids samen met neven en nichtjes. Zo lekker oer Hollands.
Spontane braakneigingen krijg je van dit soort burgerlijkheid. Wat staat er in de weg om al deze mensen eruit te gooien en weer controle te krijgen over je eigen bestaan? Huis en haard te verlaten op weg naar het onbekende?
Het idee spreekt me aan. Een revolutie ontketenen in je eigen vertrouwde omgeving. Wat zou je vrouw er van zeggen, en wat denk je van de kinderen? Zouden ze het redden zonder je? Zullen de kinderen naar je vragen als je er niet meer bent?
Je hoort het je partner al zeggen: “Papa, die zwerft de wereld rond, op zoek naar iets.”
Maar naar wat? In elk land wordt alles geregeld door wetten en regeltjes. Net als hier. Overal leef je in een quasi vrijheid.
Wat zou het verschil zijn met een gemiddelde Nederlandse bajes? Volgens mij niets.
Ook daar krijg je voorgeschreven wat te doen en wanneer. Hier bepaalt mijn omgeving wie of wat ik ben, en erger nog, wat ik moet doen en wanneer.
De vereniging belt, kun je…, en als zij het niet zijn is het de school wel. Even de buurvrouw helpen met het een of ander. Wedden dat er een andere buurtbewoner komt die ook graag wil dat je even helpt.
Nee zeggen is geen optie. Alles kunnen ze over je zeggen maar arrogantie kan je niet verweten worden.
Maar waarom zou je geen nee zeggen? Waarom niet gewoon een keer je baas opbellen en zeggen dat je ziek bent? Ja, waarom niet gewoon een keer burgerlijk ongehoorzaam zijn?
Waarom zou je de boeien niet afgooien die je vastketenen aan de gewoontes van het bestaan?
Je doet het niet omdat iedereen vindt dat het niet kan. Maar toch…?
Ondertussen lijd ik verder, in stilte.
Maar ergens diep in mijn hoofd is de revolutie begonnen. Heel voorzichtig dat wel, opdat niemand het merkt.
Langzaam begin ik te graven aan de tunnel die mij weer de vrijheid moet geven. Het scheppen doe ik met een theelepeltje. Langzaam maar gestaag. En aan het einde van de tunnel zal het licht zijn dat ik zoek. En zo niet, dan graaf ik gewoon verder. Net zolang totdat ik heb gevonden wat ik zoek: Vrijheid in mijn bestaan.

Categorieën: Maatschappij

12 reacties

Li · 23 oktober 2004 op 11:11

[quote]Het scheppen doe ik met een theelepeltje. Langzaam maar gestaag. En aan het einde van de tunnel zal het licht zijn dat ik zoek. En zo niet, dan graaf ik gewoon verder.[/quote]

Ik hoop dat je het inmiddels gevonden hebt Fred.:-)

En al graaf je rondjes, ook dán kun je vinden wat je zoekt. 😉

Herkenbare groetjes van Li

John_van_Leverdingen · 23 oktober 2004 op 11:20

Je vrouw, kinderen, familie, school, vereniging…ze zijn het niet schuld dat JIJ in staat van burgerlijke gehoorzaamheid verkeert. Daarvan weglopen zal zeker geen oplossing zijn. Ik ben er zelf van overtuigd dat de vrijheid die je zoekt niet gevonden kan worden, enkel gemaakt. Door jezelf.
Vrijheid van meningsuiting blijkt op papier dus weer veel verder te kunnen gaan dan in een gesprek.
Mijn voorstel aan je is: schrijf het van je af. Maar die weg heb je reeds gevonden. 😉 De oplossing is dus nabij!

Leuke column!

pepe · 23 oktober 2004 op 11:32

Heerlijke woorden, herkenning
En toch ook zit ik gevangen in een leven, waarin tijd, een man, kids, school, buren enzo. een rol spelen. Maar ik weet dat ook dat een keus is die ik vrijwillig nam.
Nu kies ik af en toe eens voor lekker vrij fladderen en fluiten buiten, maar na een poosje verlang ik weer terug naar hen die ik liefheb.

sally · 23 oktober 2004 op 12:22

Ken je dat liedje van
“vluchten kan niet meer,`k zou niet weten hoe…
van Jenny Arean geloof ik.
Ik zing het vaak in mezelf.(omdat ik het een mooi liedje vind)
Het wil zeggen dat je wel kunt vluchten maar het is de vraag of je er iets mee opschiet.
mooie column
Een fase waarin iedereen wel eens verkeerd.
veel liefs Sally

Dees · 23 oktober 2004 op 13:01

Volgens mij is het met vrijheid al net als met sex. It is all in the mind.

Plak je ook een poster voor de gegraven tunnel?

Greetz,

Dees.

Raindog · 23 oktober 2004 op 13:04

Dit klinkt als een typisch gevalletje van de pre-midlifecrisis. In een verloren moment heb ik me wel eens afgevraagd of ik daar misschien al aan toe was maar ik zie nu in dat ik me nog nergens druk over hoef te maken. Ik weet het; ‘het is maar’ een column maar als ik dat zo allemaal lees, zou ik er nog maar een paar schrijven als ik jou was. Dan heb je tenminste ook een goede reden om ‘nee’ tegen al die mensen die bellen te zeggen wat volgens mij een behoorlijk gevoel van vrijheid in je bestaan op zou moeten leveren.

didi · 23 oktober 2004 op 13:34

He Fred.

Wat jij schijnt is zo ongelooflijk herkenbaar. Ook ik zit met mijn 34 jaar en 1 kind + man in dezelfde dip die jij op dit moment doormaakt. Je schrijft precies wat ik iedere dag voel. Gevangen, wel zelf voor gekozen maar toch…. Ook ik wil vrij zijn, me jong voelen en geen ouwe trut in een geregeld leven zijn. Ik heb elke dag het gevoel dat ik “weg” moet, vrij zijn. Gek doen ontsnappen aan dat geregelde leven. Ik ben nu 3 maanden overspannen thuis en ga van de week voor het eerst weer werken maar na 3 maanden rust is er nog niets veranderd. Wil je erover praten mail me gerust. Weten dat er meer mensen zijn in zo’n zelfde situatie kan helpen. 🙂

Groetjes van Didi uit Brabant

Ma3anne · 23 oktober 2004 op 20:08

Oeioei, gevaarlijke fase, dat gevoel van: “Is that all there is…?”

En toch maak je zelf je vrijheid, zonder dat je daarvoor van je verantwoordelijkheden weg hoeft te lopen. Het voordeel van het ouder worden is, dat je de vluchtroutes ontdekt… als je tenminste een zoeker bent. Bosjes mensen blijven in de sleur die jij beschrijft, hangen.

Ik spreek je nog als je vijftig plus bent, een seniorenmenu wilt bestellen en voor half geld naar de kapper mag. Misschien dat ook jij dan ontdekt hebt waar Sarah en Abraham de mosterd halen.
😛

Bakema_NL · 23 oktober 2004 op 22:01

Het toppunt van burgerlijkheid vind ik mensen die, net zoals jij, tot dit besef komen. Zo’n ingepraat onderdeel van het leven is dit, het is gewoon niet leuk meer. Oh jee, ik zit in een keurslijf, ik ben er in getrapt, mijn leven is niet spannend meer……….ga toch weg. De term “burgerlijkheid” vind ik zowiezo al niks, het is zo subjectief en mensen die met de term schermen zijn zelf vaak zo burgerlijk als maar kan. Leef gewoon je leven, geniet er met volle teugen van, doe eens gek, maar laat je niet zo gekmaken.

GVDD · 24 oktober 2004 op 12:33

Vertel verder over die buurvrouw. Ik voel dat zij de sleutel heeft tot de eerste stap naar de vrijheid!

WritersBlocq · 24 oktober 2004 op 16:20

Hoi Fred, onwijs goed verwoord en ik denk dat je het echt zo moet voelen, anders kan je de woorden niet zo kiezen.
Ik leef wel met je mee, maar het “burgerlijke zelf de slingers ophangen…” geldt voor ons allemaal, ook voor jou. Graafwerk is echter perfect, ons eigen brein is onuitputtelijk. Veel sterkte en suc6, Pauline

tontheunis · 25 oktober 2004 op 09:33

[quote]van Jenny Arean geloof ik.[/quote]

Gezongen door Jenny Arean en Frans Halsema.
Tekst: Annie M.G. Schmidt
Muziek: Harry Bannink

Vervelend dat de artiest altijd onthouden wordt en de dichter nooit…

Overigens, Fred, een beetje last van de midlife-crisis?
Heeft iedereen, geloof ik, op een zeker moment. De een meer en de ander minder. Óf je doet er zelf wat aan door een beslissing te nemen wat je verder wilt doen met je leven, óf het leven doet dat voor je. Ik heb toch maar voor de eerste optie gekozen en dat is mij prima bevallen. Sterkte!

TT

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder