Vaantjes van voetbalclubs. Roda, Ajax, Feyenoord en PSV. Ze hangen aan de muur. Spinnenraggen bedekken de vale lapjes stof. Sommigen zijn zo oud dat de zilveren en gouden letters op de voorzijde nauwelijks meer leesbaar zijn. Allerlei jaargangen zijn hier te vinden. Beginnend bij negentiennegenenvijftig, het jaar waarin we moesten trouwen. Onze zoon werd geboren, ook een voetbalgek. Samen met mijn man bezoekt hij nog steeds allerlei voetbalwedstrijden. Uit en thuis. Soms zijn ze al heel vroeg weg, en laat op de avond pas terug.
Vroeger voelde ik me eenzaam en verlaten. Nu ben ik blij dat ik me eventjes niet hoef te ergeren. Aan die zwijgende oude man met krakende botten, zittend voor de tv. Een dampende sigaar in de bevende hand. Nee, we spreken niet tot elkaar. Al jaren niet. Wij gedogen elkaar.
Ook vandaag wordt hij door onze zoon opgehaald. Zodra hij de deur uit is, loop ik naar onze slaapkamer die uitkijkt op het smalle straatje waar de auto van mijn zoon geparkeerd staat. Mijn man loopt onvast aan de arm van mijn zoon. Het verval heeft het laatste jaar wreed toegeslagen. Ik voel niets, ben niet langer meer in staat om iets van mededogen of compassie te voelen. Eindelijk vertrekt de luxe BMW van mijn zoon en adem ik zuchtend uit.
Het verboden kamertje is gelegen aan de andere zijde van de verdieping. Ik streel het gladde hout van de deur met mijn vingertoppen. Dan betreed ik de kamer. Vroeger werd er niet over gesproken. Dat deed men niet. Nooit heb ik met mijn man over Liesje kunnen praten. Door de gesloten gordijnen valt het licht gefilterd naar binnen. In de schaduwen reik ik tastend naar de eikenhouten commode. Ik open een lade en neem een roze wollen vestje in mijn hand. Mijn moeder heeft dat vijftig jaar geleden met liefde gebreid. Ik druk het wollen kledingstuk tegen mijn wang. Het voelt warm en zacht. Maar mijn hart is versteend.
De dood ontnam mij een klein meisje met mollige beentjes en zacht krulhaar. Ze was twee jaar en negen maanden oud. Zomaar ineens, zonder waarschuwing, zonder pardon, weg.
Mijn man weet niets van mijn uitstapjes naar de verboden kamer. Zoals hij verder niets meer weet of begrijpt van mij. We zijn door het lot bijeen gekomen en zullen ooit weer door het lot gescheiden worden.
Ik sluit de kamer liefdevol af en sluip naar beneden. Het wachten is bijna voorbij.
27 reacties
Mien · 19 augustus 2016 op 11:18
Tja, naar de vaantjes gaan we uiteindelijk allemaal. Die sfeer ademt de column ook een beetje uit. Af en toe raak ik de lijn kwijt in het verhaal. Dat komt door de abrupte persoonswisselingen. Misschien het verhaal toch nog wat vernauwen. Of de personages beter inleiden. 😉
NicoleS · 19 augustus 2016 op 11:23
Komt goed? overigens is er maar een hoofdpersoon. De man is met zoon naar een voetbalwedstrijd ?
Mien · 19 augustus 2016 op 19:01
Ik, man, zoon, oude man, Liesje, moeder.
NicoleS · 19 augustus 2016 op 19:23
Moeder?? Oh die ooit een vestje gebreid had. Oude man is een en de dezelfde als haar man..
Nummer 22 · 19 augustus 2016 op 11:43
Weer mooi geschreven ( ik zie de vaantjes zo voor me) Zi ook de vrouw en beeld me in dat ze een trieste blik in haar ogen heeft en licht gebogen loopt (een huwelijk sind 1959… dat is 57 jaar. Stel ze was 18 (moesten trouwen) dan zou ze nu 75 jaar. Hoe kijkt de vrouw naar zichzelf?, naar verloren(..) jaren of juist niet: ze hebben een zoon!
Wat er is koester je toch ook?
Ze is nu beschouwend, maar heeft ze ooit met haar met haar man gesproken over “Zoals hij verder niets meer weet of begrijpt van mij. We zijn door het lot bijeen gekomen en zullen ooit weer door het lot gescheiden worden”
Wellicht ook mooier voor het verhaal om dit te beschrijven.
Maar, het is geheel aan u en niet aan mij.
NicoleS · 19 augustus 2016 op 11:51
Prima idee voor dit verhaal nummer 22. Het had gekund. Vind het no telling but showing principe soms nogal lastig niet te ver Door te voeren. Het liefst laat ik zoveel mogelijk open. Maar dat pakt niet altijd goed uit voor mijn verhaal. Bedankt voor je reactie.
van Gellekom · 19 augustus 2016 op 11:53
Ik zie het helemaal voor mij. Mooi beschreven
NicoleS · 19 augustus 2016 op 11:54
Thanks ?
Meralixe · 19 augustus 2016 op 12:12
Er komen onder de noemer ‘In mijn straat’ nog enkele verhalen. Groot probleem bij een dergelijk schrijven, zoals ook hier, is dat je probeert met een minimum aan informatie een maximum aan verhaal te brengen. Mede door het kort te houden stijgt de dramatiek. En dan loop je het risico dat de lezer het verhaal twee keer moet lezen of toch enige moeite heeft met de verhaallijnen om de volledige draagkracht te begrijpen.
En, daar zit juist HET grootste probleem. Als schrijver merk je dat niet. Zelfs als ik Meralica mijn verhaal laat lezen merk ik het nog niet daar zij mij te goed kent en te gemakkelijk mee stapt in mijn denkwereld.
Leg je alles van naaldje tot draadje uit dan mis je tempo.
Schrijven… heerlijk!!!:p
NicoleS · 19 augustus 2016 op 12:23
Inderdaad!
Nummer 22 · 19 augustus 2016 op 12:39
Als columnx leveranciers raak je precies het midden van de uiteinden als de lezer het direct als een “beeld”voor zich ziet. Het prikkelen van alle zintuigen is de mooiste uitdaging en daar ben je NicoleS dus in geslaagd! Chapeau!
”
Een kleine test voor jouw verbeelding:
“In het Itialiaanse bergdorpje in Toscane wandel je op een vroege zomeochtend door de smalle straatjes waar het al een drukte van belang is. De wekelijkse markt is opgebouwd en vanuit de naburige omgeving komt de mens hier naar toe om de verse avacado, komkommer, courgettes en aa de slenterende voorbijgaande oude dorpsbewoners met een roze krant ( Gazetta della Sport) onder arme slenterend naar hun stam kroeg, aan de bar wordt het miniscuul kopje expresso al pruttelend en sissend uit de machine getoverd. Grazie!, en in 1 slok wordt de keel opgewarmd. Je loopt verder en uit openstaande luiken van de kleine bakkerij kringelt de geur van vers gebakken brood naar buiten, de slager biedt je een stuk echte parmaham aan “Va bene?”” en je smeert een stukje italiaans brood met pesto en jouw zintuigen worden geprikkeld!.
NicoleS · 19 augustus 2016 op 12:49
Heerlijk!
StreekSteek · 19 augustus 2016 op 12:48
Mooi de afstand tot de levenden en de nabijheid van de overledene beschreven. Zodra de levende dood is, komt de overledene tot leven. Dat spreekt uit de intimiteit van het uitstapje naar de verboden kamer. Door alleen de emoties te beschrijven vanuit de beschrijving van de kamer, had je die druk nog wat op kunnen voeren; zelfs zonder het sterven specifiek te benoemen. Zeer geslaagde column!
NicoleS · 19 augustus 2016 op 12:51
Dank StreekSteek! Dus toch ietsje minder.?blijft balanceren.?
StreekSteek · 19 augustus 2016 op 12:54
Nee, het is hartstikke goed! Ik heb het over verfijningen in de nuances, die zijn in hoge mate persoonlijk.
NicoleS · 19 augustus 2016 op 14:05
Dat is zo. Ik bedoelde eigenlijk met minder: iets minder telling.?maar erg fijn dat jij mijn werk leuk vindt om te lezen.
Nummer 22 · 19 augustus 2016 op 14:18
Verboden? door wie? Zelf opgelegd en als trauma meegdragen een heel leven lang!
NicoleS · 19 augustus 2016 op 14:22
Verboden door de man
Nummer 22 · 19 augustus 2016 op 18:05
Aha! De man die niet zijn trauma uiten kan. Enfin, zo kan jouw column geheel ontrafelen en hoor je het kraken van de vloer en de deur. Dat beeld, dat geluid alleen al
Bhakje · 19 augustus 2016 op 13:01
Mooi en gevoelig weer. Met plezier gelezen. Toch bekruipt mij een beetje het gevoel van een gestereotypeerde situatie. Dat kan mijn voorliefde zijn voor de gemonotypeerde zonderlingen, of juist mijn non-comformisme met stereotypes.
NicoleS · 19 augustus 2016 op 14:06
Dank ?
Dees · 19 augustus 2016 op 14:03
Voor mij ook niet helemaal geslaagd als verhaal, maar daarvoor is het misschien iets te dichtbij een situatie die ik van iets te dichtbij ken. Het zou het wel heel goed doen in beeld, in een serie of aan het begin van een film. Dan kun je wegkomen met het schetsen van een plaatje. Nu wat mij betreft niet (helemaal).
NicoleS · 19 augustus 2016 op 14:08
De persoonlijke aard is ook van belang. Uiteindelijk gaat het toch om smaak. Ik denk wel dat ik mijn eigen stijl gevonden heb intussen en daar ben ik erg blij mee..?
Meralixe · 19 augustus 2016 op 18:22
Die ‘stijl ‘ zal waarschijnlijk niet vast staan hoor. Door er veel mee bezig te zijn is die steeds in verandering. Dat is althans mijn ervaring. Meer nog, het is waarschijnlijk beter dat je je niet al te veel vast pint aan één welbepaalde manier van schrijven. Zo blijf je automatisch bij een ruimer aanbod.
NicoleS · 19 augustus 2016 op 18:39
Oh dat zal vast veranderen. Maar ik weet wel precies wat ik schrijven wil.?
Esther Suzanna · 19 augustus 2016 op 22:08
Mooi Nicole. Dit soort kleine familiedramatafereels gaat je goed af. Geloofwaardig.
NicoleS · 19 augustus 2016 op 22:59
Thanks?