Amy en ik zijn vriendinnen vriendinnen. We kennen elkaar al bijna 25 jaar. Zij is nu 32 en ik 29. Wij zijn van die vriendinnen die samen gaan stappen en samen op vakantie gaan. Samen onderonsjes hebben. We kennen elkaar door en door en hebben geen geheimen voor elkaar. Onze mannen hebben zich er ondertussen bij neer gelegd dat we veel samen delen. Samen willen doen, sinds kort heeft dat een nare wending gekregen. Amy dacht in haar linkerborst een knobbeltje te voelen, en vroeg mij of ik dat bij haar ook voelde. Omdat ik nogal naïef ben en denk dat het alleen maar andere mensen overkomt, had ik geen idee wat ik moest doen.
Ze heeft het me uitgelegd, en inderdaad ik voelde een knobbeltje bij haar. Hypochonder als ik ben heb ik meteen bij mezelf gevoeld. Shit ik voel een knobbel in mijn borst ter grootte van een pingpongbal. Ik heb Amy gevraagd of ze bij mij ook eens wilde voelen.
Amy voelde en trok wit weg. Ik wist niet wat er was. Het kon toch niet zo zijn dat we beide een knobbeltje hadden wat we niet wilden?
Ik bedoel we delen veel samen, maar dit toch niet? Ik had altijd het idee dat het niet de mensen zou overkomen die mij dierbaar zijn, en al helemaal niet dat het mezelf zou overkomen!

Daags erna toch maar naar de huisarts. Ik mee met Amy en zij later met mij. De huisarts van Amy stuurde haar door, hij was er niet zeker van.
Mijn huisarts begon meteen te bellen en mij te verwijten dat ik eerder had moeten komen.

Die zelfde dag nog werd er bij mij een mammografie gemaakt. En ook bij Amy. Bij ons beide was een operatie nodig.

Na een aantal onderzoeken, die we steeds samen ondergingen kreeg samen delen een heel andere betekenis. We delen nu naast al onze geheimen ook dezelfde ziekte.

Die ongelofelijke kutziekte, die ervoor zorgt dat je leven een heel andere dimensie krijgt. Gelukkig voor Amy is het bij haar een milde vorm, is ze er op tijd bij. Blijft het bij een borst besparende operatie en wat bestraling.

Helaas voor mij heb ik een hele zware behandeling nodig. Een behandeling met bestraling en een chemo. Een behandeling die al gestart is. Amy komt elke dag bij me langs, dan deel ik mijn misselijkheid, mijn lamlendigheid, maar ook de lolletjes die ik maak met de verpleegkundigen. Ook het delen van mijn woede, waarom heb ik die kutziekte, waarom kan ik nu waarschijnlijk geen kinderen meer krijgen en waarom kijken mensen mij na als ik langsloop?

Mijn vrouwelijkheid verdwijnt, geen borsten meer geen lange haren meer. En eerlijk is eerlijk ik voel me een beetje zielig.

Van de week nog. Ik draag een sjaal om mijn kale hoofd te verbergen, zeker als ik onder de mensen kom. Mensen oordelen en veroordelen maar, van de week werd mij zelfs gevraagd of ik onderdrukt werd door mijn moslim man. Nederlandse meisjes horen niet met moslims te trouwen! En dat alleen maar om een sjaal om mijn hoofd.

Een klein lichtpuntje is dat morgen mijn pruik klaar is. En weet je wat het mooie is aan mijn vriendschap met Amy? Mijn pruik is gemaakt van haar haren, wij delen immers alles samen……


10 reacties

Quinn · 23 september 2007 op 17:27

Jeetje… dat maakt het vrolijke ‘wij kennen elkaar al zo lang en delen alles met elkaar’ wel even heel wrang 😕 Veel sterkte voor jullie beiden.

pally · 23 september 2007 op 18:42

Dit is wel een bizar soort delen, HKVH! Maar jullie zullen wel heel veel steun hebben aan elkaar.
Een heftige column qua inhoud, heel veel sterkte!
Pally

SIMBA · 23 september 2007 op 19:10

[quote]Mijn pruik is gemaakt van haar haren, wij delen immers alles samen……[/quote]
Super!
Sterkte!

axelle · 23 september 2007 op 20:04

mijn moeder is enkele jaren geleden overleden aan borstkanker
ik was nog volop kind toen ze ziek werd en trof haar op een dag aan zonder haar (‘pruik’)waarop ze zei dat ik het aan niemand mocht vertellen, wat ik tot bij deze ook nooit gedaan heb, maar het is me wel altijd bijgebleven
een vriend heeft ook een vorm van kanker gehad maar die wordt stilaan weer de oude
mensen spreken hem nu aan over zijn kort haar, maar eerlijk gezegd vind ik het hem wel mooi staan
het is hoe je het bekijkt, dat ze je een moslimvrouw noemen vind ik een getuige van weinig verstand gebruiken, of in het ergste geval bezitten
wel is het zo, en dat kan ik je zeggen, dat de wetenschap al ver geevolueerd is, dokters geven zelf toe met hetgene dat ze nu weten, dat ze mijn moeder nog hadden kunnen redden
ik hoop het beste voor jou, en alle anderen die met hetzelfde te maken krijgen
met interculturele groet;
axelle

arta · 23 september 2007 op 21:00

Jeetje, wat een verhaal, zeg!
Veel sterkte, jullie beiden!
Knap hoe jij er over geschreven hebt!

Siebe · 24 september 2007 op 08:11

Wat een verhaal inderdaad…
En toch het delen als thema, of leidraad.

Heel veel sterkte gewenst.

Gr.
S

pepe · 24 september 2007 op 08:43

[quote]Een klein lichtpuntje is dat morgen mijn pruik klaar is. En weet je wat het mooie is aan mijn vriendschap met Amy? Mijn pruik is gemaakt van haar haren, wij delen immers alles samen…[/quote]

Mooie column over een nare ziekte, en de laatste alinea is geweldig.
Sterkte samen in dit gevecht en vooral niet opgeven, zielig zijn mag voor even.

WritersBlocq · 24 september 2007 op 17:35

Aangrijpend, goed geschreven verhaal.
[quote]Mijn pruik is gemaakt van haar haren, wij delen immers alles samen……[/quote]

[i]Brrrr…… Kippenvel…….[/i]

Li · 24 september 2007 op 21:04

Pfff een verhaal dat me naar de keel vliegt.
Ik herken de angst maar al te goed.
Ik wens jullie heel veel sterkte toe!

Li

KawaSutra · 26 september 2007 op 00:27

Aangrijpend verhaal, knap om daar zo over te kunnen schrijven. Samen komen jullie er vast doorheen. Sterkte!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder