Waarom wil ik perse aardig gevonden worden? Dat is een vraag die ik mezelf al een tijdlang stel. Is het te gemakkelijk om aan te nemen dat deze wens zo diep in mij geworteld zit door mijn pest verleden? Sinds zo lang als ik mij heugen kan, ben ik bang voor de mening van anderen. Angst om buitengesloten te worden. Er niet bij te horen.
Tegelijkertijd blijf ik liever op mezelf. Als kind kan ik mij de eenzame uurtjes nog goed herinneren die ik doorbracht op het schoolplein. In een hoekje naast het hoge hek waar prikkeldraad omheen gespannen zat. Andere kinderen waren tijdens de pauze uitgelaten aan het rennen. Ze speelden vaak ‘de jongens-de meiden,’ een soort zoentikkertje. Omdat ik vergiftigd was, mocht ik nooit meedoen. Vandaar dat ik in de schaduwen van het schoolplein toekeek. Ik maakte mij de kunst van het observeren eigen. Altijd bang dat mijn klasgenoten me opmerkten, me zouden uitschelden of erger nog, slaan. Ik werd een meester in het ontwijken en klein maken.
Het hielp niet. Want ze konden me toch zien. Het grootste genoegen schepten ze in het benoemen van mijn manken. Rare kleren, ( met liefde gemaakt door mijn moeder) stom haar, ik was een vreemde en dan was er nog mijn tiendehandsfiets. ‘Colle is lelijk,’ zei Keesje kwaadaardig. ‘En ze moet dood.’ Hij kreeg onmiddellijk bijval van de anderen.
Na een tijdje hoefde ik me niet langer klein te maken, ik was het ook. Bij het zwembad durfde ik niet in de buurt te komen. Daar moest je halfnaakt te water gaan en dat maakte een Colle nog kwetsbaarder. Erger nog, er waren andere mensen. En die konden je niet alleen raken; ze deden het ook. Niet naar de kroeg durven tijdens de puberteit. Of naar een verjaardag, want dan nam vast iemand daar mij de maat. Met een beetje geluk werd ik genegeerd. Gespannen wachtte ik dan tot ik met goed fatsoen naar huis kon gaan.
Ik las. En schreef. In boeken was ik nooit alleen en hoefde ik me niet te verschuilen. Niemand noemde me Colle, en het belangrijkste: ik was veilig. Heerlijk vond ik het om me te begraven in mijn vaders oude boeken in de beslotenheid van mijn kamer.
Wanneer ik me toch eens onder de mensen begaf, nam ik de voorbijgangers nauwgezet in mij op. Een lange donkere man met dreads, een gezette vrouw met zakkige kleding, een groep giechelende pubers. Nooit keek iemand terug. Er was niemand anders die zijn omgeving zo goed in zich opnam als ik.
En nu ben ik dan een volwassen vrouw. Ik hoor me niets aan te trekken van een beetje kritiek en af en toe wat commentaar. Wat maakt het eigenlijk uit of mensen mij mogen en accepteren? En anders doen ze dat toch lekker niet? Ik kan het mezelf wel inprenten, maar heb er vaak moeite mee, want ik voel me nog altijd nietig en klein. Ik wil die Colle niet meer zijn. Dat vergiftigde meisje op het schoolplein. Maar hoe raak ik Colle ooit kwijt? Me niet meer verstoppen in een wijd gewaad, me klein maken in een groep. Nooit meer bang zijn voor spot en buitensluiting. Wanneer mag ik er zijn? Er echt zijn en is dat gewoon goed. Ik denk dat het tijd wordt dat ik Colle zelf maar eens accepteer. Misschien maakt dat mij uiteindelijk wel echt vrij.
17 reacties
van Gellekom · 5 juni 2016 op 09:48
Een heftige periode! Zelf had ik veel baat bij een advies van een wijs iemand: Misschien kan het jou ook helpen:
Laat vrede in je leven toe. Probeer je te richten op je ademhaling wanneer je focust op het huidige moment. Stel je voor dat je bij iedere uitademing de pijn en het verleden uitblaast, waarmee je je lichaam en geest ervan bevrijdt. En stel je voor dat iedere inademing je vervult met vrede en liefde. Laat de pijn en het verleden los. Laat vrede je leven binnenkomen. En ga verder. Denk niet meer aan het verleden, maar aan vrede en het heden.
Voel compassie.Vergeef de persoon(en) in kwestie. Besef dat je jezelf hiermee toestaat om gelukkig te zijn en verder te gaan met je leven. Voel compassie voor die persoon een wens hem al het goede toe. Voel de liefde voor hem/haar en het leven in het algemeen groeien in je hart.
Vergeven vanuit je hart haalt je sowieso uit een slachtoffer rol.
NicoleS · 5 juni 2016 op 10:00
Mooi gezegd, van Gellekom. Ik ken het principe, maar het omzetten in daden blijft lastig om de een of andere reden. Dank voor je reactie ?
Dees · 5 juni 2016 op 13:15
Mijn idee bij dit type probleem is altijd dat je er het snelst vanaf komt als je vol de confrontatie er mee zoekt. Dus doe eens een maand verschrikkelijk onaardig tegen mensen die dat ook tegen jou zijn, doe geen enkele moeite voor de sympathie van onbekenden en zoek een manier om je te verzoenen met de gevoelens die dat oproept. Kost bakken minder energie dan pleasen van iedereen die voorbij komt. Maar vergt wel doorzetting. En je moet het mechanisme tegenaan dat je medelijden vraagt. Of verzachtende omstandigheden opvoert voor je eigen gedrag. Best lastig. Maar heel bevrijdend ?
NicoleS · 5 juni 2016 op 14:05
Nou, wie weet?
Snarf · 5 juni 2016 op 16:31
Een column die rechtstreeks uit je hart komt getuigt van moed en zelfkennis. In de laatste twee zinnen schuilt een mogelijke doorbraak voor het bevestigen van je eigenwaarde. ‘Ik denk dat het tijd wordt dat ik Colle zelf maar eens accepteer. Misschien maakt dat mij uiteindelijk wel echt vrij.’
Wat je van jezelf vindt is veel belangrijker dan hetgeen anderen van jou vinden. Je bent sterker dan je denkt. En … schrijven kun je absoluut!
NicoleS · 5 juni 2016 op 16:32
Dank jewel Snarf, voor je mooie woorden?
Mien · 5 juni 2016 op 16:38
Gewoon lekker dicht bij jezelf blijven is mijn devies. Je bent een uniek persoon en mag er zijn. Hoe dan ook. Indien je moet wil voldoen aan de mening van anderen dan heb je pas echt een probleem. Dat geldt in vele situaties en vele levensfases. Goed en moedig dat je jezelf bloot durft te geven met dit schrijven. Daarmee loop je al stappen voor op al je (pestende) criticasters.
NicoleS · 5 juni 2016 op 16:42
Dank voor je lieve reactie ☺
Nachtzuster · 5 juni 2016 op 18:58
Bij zo’n persoonlijk en kwetsbaar verhaal vind ik het erg moeilijk om te reageren. Je weet immers niet hoe dingen ontvangen worden. Het is jammer (vind ik) dat er niet een ietsje pietsje relativering inzit. Ook om het voor jezelf (en de lezer) iets luchtiger te kunnen houden. Waarmee ik absoluut niet de impact van gepest zijn wil bagatelliseren. Zeer zeker niet. Ik kan dan ook niet anders dan je veel sterkte wensen in deze persoonlijke strijd met jezelf. Ben ook wel benieuwd hoe het je vergaan is op wat latere leeftijd. Tijdens het krijgen van een relatie(s), kinderen en vrienden. Ik mag er hopelijk vanuit gaan dat zij jou helemaal accepteren zoals je bent.
NicoleS · 5 juni 2016 op 19:37
Dank voor je leuke reactie. Het relativeren had zeker meer gemogen. Dat houd ik in mijn achterhoofd. Je hebt vast gemerkt dat ik weleens moeite heb met kritiek ontvangen. Dat komt onder andere door het pesten. Ik ben tijdens mijn basisschooljaren gepest en dat ging verder op de middelbare school. Dat ging heel ver, al zal ik niet te veel uitweiden over precies hoe ver. De gevolgen zijn nog altijd in mijn leven zichtbaar in elk geval. Ik heb nu een lieve man en kinderen. En na jaren lukte het me om met iemand bevriend te raken. Toen was ik de dertig inmiddels al gepasseerd. Er zijn jaren therapie nodig geweest om over mijn onzekerheid heen te komen. En zelfs nu heb ik nog dagelijks met de gevolgen te maken. Niets dramatisch maar gewoon kleine dingen, die anderen niet lijken te hebben of over na denken. Al kun je nooit weten wat anderen denken of voelen uiteraard. Ik hoop dat mijn antwoord niet te langdradig is. ?
Nachtzuster · 5 juni 2016 op 19:48
Helemaal niet, ik waardeer je antwoord en het ontvangen van mijn feedback erg. Ik heb inderdaad gemerkt dat je kritiek krijgen lastig vind en dat is ook heel begrijpelijk. Maar wel iets dat erbij hoort bij schrijven in het openbaar en als je onthoudt dat het nooit bedoeld is om je onderuit te halen, dan kun je het misschien wat beter plaatsen. Wat ik ook merk is dat jouw reacties op anderen altijd bijzonder positief zijn. Je mag best een beetje kritischer zijn. Dat wordt juist gewaardeerd door de meeste schrijvers, denk ik. Jij hebt heel veel gelezen en dan heb je ook een beeld bij hoe en wat iemand schrijft. Dat is in het begin best eng, ja. Dat klopt. Maar zachte heelmeesters… Nu hoop ik dat mijn antwoord niet te lang is 😉
NicoleS · 5 juni 2016 op 20:02
Klopt. Daar heb je gelijk in. Mister nice guy in alles, zelfs in mijn kritieken?. Ik wil nooit iemand kwetsen. Want ik weet hoe het voelt en dat gevoel wil ik niemand anders geven. Ik vind zo ongeveer alle schrijvers hier beter dan ik, maar ik heb veel lol in het schrijven en wil graag bij jullie horen. Als het op grammatica aan komt weet ik zo nu en dan wel wat want ik heb ooit een jaartje Nederlands gestudeerd en daar wat van opgestoken. Maar dan denk ik vaak, ach die ene dt.. Die fouten maak ik zelf ook wel eens. Uiteindelijk gaat het om de verhalen. En dat zit hier altijd goed.?
Esther Suzanna · 6 juni 2016 op 09:56
Altijd aardige mensen bestaan niet. Die zijn nep. ☺
NicoleS · 6 juni 2016 op 11:17
Ha dat klopt. Maar sommige mensen zijn heel aardig en dan denk ik ‘ was ik maar zo ‘
J.oost · 6 juni 2016 op 11:07
Ik denk dat de meeste mensen graag aardig gevonden willen worden en soms bang zijn voor de ongenuanceerde mening van een ander. In de laatste alinea lees ik dat Colle inmiddels naar de achtergrond verdwijnt en dat moet natuurlijk ook. Je bent goed zoals je bent. Mooie reactie ook van van Gellekom.
Bruun · 6 juni 2016 op 16:10
Nicole, vergeet alsjeblieft niet dat je een waardevol individu bent met unieke kwaliteiten (schrijven is er één van, maar je hebt er vast nog veel meer). Een beetje kritiek op z’n tijd doet daar niets aan af.
Openhartig en gedegen geschreven stuk. Waak er wel voor om niet alleen maar ‘zware’ onderwerpen aan te snijden. Een luchtig stuk op z’n tijd is goed voor de afwisseling (zowel om te lezen als om te schrijven).
NicoleS · 6 juni 2016 op 16:34
Ik ga erop letten. De volgende ronde weer wat anders. Bedankt voor je reactie ?