Ik zat laatst naar de “Jagged Little Pill” CD van Alanis Morrisette te luisteren. Aan de ene kant peinsde ik over of ik een rechtszaak tegen haar zou beginnen voor misbruik van mijn naam (ik heet Allan Morris). Aan de andere kant dacht ik dat MIJN pillen niet “jagged” waren en allesbehalve klein. Ik voel me shit. Ik heb nu drie pogingen gedaan om de juiste combinatietherapie te vinden. Onder het mom: Nooit Opgeven, ben ik nu elf dagen bezig met een vierde. Het is 11 uur ‘s ochtends. Daar gaan we weer: vier enorme, oranje tabletten en één redelijk groot witte. Ik wil me niet als een apotheekwinkel voelen, dus ik wacht even met het innemen van al mijn andere medicijnen: codeine-fosfaat en Imodium tegen de diaree, een mulitivtamin pilletje, en een Prozac tegen de depressie. Dit laatste heb ik omdat de bijwerkingen van de anti-HIV medicijnen zo erg zijn dat ze mij mijn baan, huis, pensioen en spaargeld hebben gekost.

Ik voelde me redelijk voordat ik hiermee begon. Redelijk is natuurlijk een relatieve term. In mijn geval betekende redelijk, het nachtzweten deed mij bijna verdronken, droge huid, keelpijn en zoveel andere kwaaltjes die, alles bij elkaar, mijn leven een ellende hebben gemaakt. Om niets te zeggen over de hoge viral load en snel dalende CD4. Zoals ik al zei, nu voel ik me shit. Buikkrampen, hoofdpijn, misselijkheid, angstaanvallen en… o ja, die diaree. Hier komt een scheetje – fout! Geen scheetje, maar een klein stukje poep in mijn schone, witte onderbroek. Snap je het nu als ik zeg dat ik me shit voel?

Dit keer bof ik. Ik zat thuis. In feite bof ik helemaal tot nu toe, maar het zijn maar 11 dagen geweest. Om mijn nachtelijke nachtmerries gezelschap te houden heb ik ook nachtmerries overdag. Daar sta ik in de supermarkt. Ik begin een plastic zakje met tomaten te vullen en in plaats daarvan vul ik mijn onderbroek met iets anders. Elk uitstapje moet ik haarfijn plannen, net als een militaire operatie.

Het gaat zo: het scheetje gevoel kruipt stiekem naar me toe, maar mijn nieuwe ervaringen vertellen me dat het waarschijnlijk geen scheetje is. Het is het gevreesde poep stukkie. Of is het? Met mijn sluitspier vast gedrukt vraag ik me af of het de “gewone” poep is of de gevreesde projectiele diaree. Als er echt een God is, waarom heeft Hij dan projectiele diaree uitgevonden?

Met mijn hand vastgeplakt op mijn kont (alsof dat nu zou helpen!) loop ik als een nicht de trap op (geloof me, als je je sluitspier probeert vast te drukken kan je op geen andere manier lopen) en schreeuw “Godverdomme, waarom is de WC BOVEN???!!!” Als je nooit eerder zo’n diareeaanval hebt gehad, heb je geen flauw idee hoe moeilijk het is om naar boven als een mietje de trap op te lopen als je wanhopig de WC op tijd probeert te bereiken.

Gelukkig. Ik ben net op tijd om m’n riem open te trekken en mijn spijkerbroek naar beneden te laten zakken. Dit wordt snel gevolgd door een geluid dat klinkt alsof iemand een emmer vol diaree leegmaakt in een andere emmer vol diaree. Onder het zitten voel ik me shit. Mijn hele wereld ziet er shit uit en ik zie er ook shit uit, omdat ik de laatste week de energie niet heb gehad om me te scheren.

O, Godzijdank voor die levensreddende pillen! Ze hebben mijn leven veranderd! Ooit voelde ik me shit en nu, dank U God, voel ik me… shit. Ooit had ik een leven. Nu is een toiletborstel mijn naaste vriend en 25% van mijn povere inkomen moet ik uitgeven aan WC-papier.

De oplossing is zeker niet meer codeine-fosfaat en Imodium. Die weg leidde me tot de ontdekking van een nieuw woord voor constipatie. Het heeft 15 letters, begint met een “n” en eindigt met een “n” – nnnnnnnnnnnnnnn.

Categorieën: Algemeen

10 reacties

DriekOplopers · 5 februari 2007 op 17:21

Zeer openhartig. Daar is veel lef voor nodig. Hulde. Verder ook goed geschreven. Ondanks de woede en frustratie toch ook een schaterlach: je uitsmijter (!) is perfect.

Ontroerd denk ik terug aan mijn boezemvriend Edwin. Hij stierf 11 jaar geleden mede door het feit dat er toen nog niet zulke (relatief) goede medicijnen waren…

Driek

pally · 5 februari 2007 op 17:25

Een zeer moedige column, waarin je de realiteit rauw neerzet. Toch zo geschreven dat het te behappen is voor de lezer.

groet van Pally

Dees · 5 februari 2007 op 17:46

Wat een shitcolumn! 😉

Leuke kennismaking met nieuwe vormen van ontlasting:
[quote]projectiele diaree[/quote]

en grappig om te lezen het verengelsde Nederlands:

[quote]Of is het?[/quote]

Het is een openhartig verhaal, over iets dat ik totaal niet van dichtbij ken. Mooi om te lezen, ook de humor erin.

SIMBA · 5 februari 2007 op 18:35

Wat een mooie openhartigheid, zoals jij deze column op papier zet!
Jouw Nederlands is trouwens verbluffend goed, kunnen veel Nederlanders nog een voorbeeld aan nemen.

pepe · 5 februari 2007 op 18:47

[quote]25% van mijn povere …[/quote]

Je lijkt wel een Belg 😛 met dat povere.

Je leeft, schrijft en lacht gelukkig nog steeds.

Chantalle · 5 februari 2007 op 21:27

Ondanks de treistheid die ik in je column lees, lees ik gelukkig ook de zelfspot. Ik denk dat dat hetgene is dat je op de been houdt, je eindeloze gevoel voor humor.

Chapeau!

Li · 5 februari 2007 op 22:55

Ik sluit me bij de vorige reacties aan. Moedige, openhartige, leerzame column met een flinke vleug zelfsspot. Knappe shit hoor.

Li

datmensinkenia · 5 februari 2007 op 23:38

Het leven is een leerproces en hoe meer je ervart hoe meer je leert, vind ik. En wat ik hiervan leer is dat mensen zo onvoorstelbaar lief en aardig kunnen zijn. Met dank aan iedereen voor alle commentaar. Het is een eer om zulke dingen te horen van échte schrijvers zoals jullie.

arta · 6 februari 2007 op 09:37

Ook ik ben onder de indruk van je verhaal!
Openhartig, moedig, het is al gezegd, maar ik sluit mij er graag bij aan!
Sterkte!

Bitchy · 7 februari 2007 op 07:16

Met heel veel bewondering gelezen!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder