Meer dan twintig jaar geleden werd het huis gebouwd. Door omstandigheden moest de bouw snel gebeuren. Daardoor werd er het een en ander afgeraffeld. Om te beginnen bleek het fundament niet goed. Dat was natuurlijk niet te zien, immers, een fundament bevindt zich onder de grond. Maar al snel begon het huis een beetje scheef te zakken. De bouwtekeningen klopten ook niet. Die waren snel in elkaar geflanst en tijdens de bouw kwamen er al allerlei problemen aan het licht. Scheuren in het plafond, het huis zou in werkelijkheid veel lichter moeten zijn door grote ramen, maar die bleken in het echt kleiner uit te vallen waardoor het in de woonkamer altijd donker bleef.

Maar goed. Uiteindelijk stond het huis er. Voor de oppervlakkige kijker een prima huis. Een mooi huis zelfs. Het huis zakte weliswaar steeds een beetje schever, maar dat viel eigenlijk niemand op. De scheuren werden groter en dieper, maar door ze dicht te smeren leken ze te zijn verdwenen… Totdat ze in alle hevigheid weer openbarstten. Constant werden de oneffenheden gecamoufleerd: plantenbakken buiten op de vensterbanken bedekten de gebreken, zo ook steeds weer een nieuw wit laagje over de bakstenen.

Uiteindelijk traden er onverschilligheid en wanhoop op. Er werd niet meer aan oplappen en opknappen gedaan. Dat was toch vechten tegen de bierkaai. Als het fundament niet goed is, dan houdt zo’n huis het ook op den duur niet vol. Langzaam raakte het dan ook in verval. De witte bakstenen werden grauw en grijs. De scheuren vielen niet meer te repareren. Cement brokkelde tussen de stenen vandaan, de planten gingen dood door verwaarlozing.

Er moest een beslissing genomen worden. Het huis compleet renoveren? Dat had geen zin. Doordat het fundament niet goed gelegd was zou het huis binnen de kortste keren weer precies dezelfde gebreken vertonen. Felle discussies vonden plaats onder alle betrokkenen. De meesten waren voor renovatie.

Uiteindelijk werd besloten om te slopen. Dat deed pijn. Ondanks alle scheuren en de scheve staat van het huis. Toen het huis met de grond gelijk werd gemaakt voelde het elke mokerslag. Er kwam een grote, lege plek daar waar ooit een huis stond. Mensen in de omgeving keken kwaad naar de lege plek; zij waren tegen het slopen geweest, maar hadden uiteindelijk de strijd verloren.

Hoelang deze plek nog leeg blijft weet niemand. Misschien komt er een nieuw huis, waarbij zorgvuldig gelet wordt op de bouw ervan. Met name het leggen van het fundament. Dat het niet weer mis gaat. Of worden er mooie bloemen geplant… Misschien staat er over een poosje een boom.
Van één ding ben ik zeker. Die lege, zere plek zal heus wel weer worden opgevuld.

Categorieën: Algemeen

DreamOn

DreamOn publiceert sinds 2006 columns op het internet. Zij schrijft over alles wat haar bezighoudt. Vaak (te) breedsprakig, maar dat is een leerpunt! In het dagelijks leven is DreamOn pedagogisch coach en heeft ze haar man, kinderen, familie en vrienden lief.

11 reacties

DriekOplopers · 26 februari 2007 op 17:25

Met diepe bewondering lees ik hoe je je verhaal neerzet. Vol respect buig ik nederig mijn hoofd voor je. Zo mooi gedaan. Prachtig.

Ik ben er stil van.

Driek

Arne · 26 februari 2007 op 19:25

Wat een mooi verhaal,

en zo actueel.. 🙂 je wilt niet weten hoe vaak het nog steeds voorkomt, echt een schande..

Hartelijke groet,

Arne.. 🙂

arta · 26 februari 2007 op 20:57

Mooie column!
Tussen de regels door, kwam ik veel meer tegen, dan cement… 😉

Li · 26 februari 2007 op 22:11

Mooie metafoor. Lijkt een beetje op Samenzijn van Arta. Sterkte met de herbouw maar let op dat je eerst alle puin wegruimt. 😉

Li

pally · 26 februari 2007 op 22:31

Erg mooi geschreven ,heeft verwantschap inderdaad met de torens van Arta en een eerdere column van Chantalle.
Elk op haar eigen manier met dezelfde metafoor.
Er spreekt zelfvertrouwen uit en vertrouwen in de toekomst met eventueel een nieuw stevig fundament.
Sterkte met alles, je bent een dappere :kus:
Pally

WritersBlocq · 26 februari 2007 op 22:56

Ik had er al wat van meegekregen ‘hier of daar’, en hoop dat sloop tot herbouw leidt. Breuk is zo gebroken, zo definitief.

@ metafoor: Letterlijk twijfel ik zelf tussen de aankoop van oudbouw en nieuwbouw. Gevoelsmatig ga ik voor oudbouw, heb ik weer wat te kankeren 😀

pepe · 27 februari 2007 op 09:42

Ook ik zag enige gelijkenins met de torens van Arta. Je laat de leegte voelen met deze woorden.

Hopelijk wordt de lege plek gevuld met een huis dat een betere basis krijgt.

KingArthur · 27 februari 2007 op 13:07

Ik begrijp de metafoor en vind deze goed verwerkt. Toch heb ik moeite met het aantal keren dat je fundament gebruikt. Ook je titel vind ik jammerlijk (fundamentalistisch) negatief gekozen.

Je komt ver in behandeling van je onderwerp maar dringt voor mijn gevoel niet door tot op het bot. Okay, het fundament was niet goed maar wat was de grondslag daarvan? Slechte bodem? Verkeerde bouwplannen? En wat ermee te doen om herhaling te voorkomen?

Misschien niet gepast om op deze goede tekst zo te reageren maar mogelijk versnelt hiermee het proces om op die lege plek een waar paleis te bouwen.

Mup · 27 februari 2007 op 13:16

Alles draait om een goed fundament, soms doet een goede isolatie ook wonderen, mooi stuk,

Groet Mup.

Trukie · 27 februari 2007 op 22:05

Een heel subriel metafoor, maar wel heel erg beeldend. Ik zou het je niet nadoen om het zo op te schrijven.
Mischien een idee om niet te herbouwen, maar nieuwe grond te zoeken met een nieuw uitzicht.
Ook de grond kan verankerde sporen in zich dragen.

KawaSutra · 4 maart 2007 op 22:38

Heel mooi, de metafoor van een huis dat geen stand kon houden.
Ik raad je aan om, als je een nieuw huis wilt bouwen, de grond eerst eens een tijdje te laten inklinken. Nu is alles losgemaakt en omgewoeld, dat lijkt me geen goede basis.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder