Ik loop de computerkamer uit en vind mijn vader onderuit gezakt op een van onze zitstoelen die mijn moeder elke week verplaatst (waarom eigenlijk zit- ervoor? Het is toch logisch dat je gaat zitten?). ‘Het’ zegt: “Oh, ben je al aangekleed?”. Ik denk even na over wat hij nou net zei en wat ik daar in godsnaam op kan antwoorden.
“Pap, natuurlijk ben ik aangekleed,” probeer ik zonder een ‘duuuh!!’ gezicht te trekken.
Opeens heb ik een moment van helderheid; mijn vader is (absoluut niet voor de eerste keer) in slaap gevallen en denkt dat het ochtend is!
“Pap, het is vrijdagavond half 9!!” Mijn hier naamloze vader kijkt verstrooit naar mijn hond die tussen zijn benen ligt te snurken op de poef waar hij elke avond zijn voeten oplegt. “Oh, oh, hahaha, jaa..” Hij kijkt nog eens verstrooid om zich heen.

Dit is een klein voorbeeld van wat ongeveer 3 keer per week gebeurt bij ons thuis. Niet dat ik het erg vind ofzo, het is wel lekker rustig en je ouders komen je niet storen als je bijvoorbeeld columns over ze schrijft.

Het ergste is waarschijnlijk dat ik zeker weet dat ik later ook een drukke baan krijg en dus ’s avonds voor pampus lig.
Face it, wedden dat ik later de eventuele hond nog overstem met snurken?!

Categorieën: Algemeen

7 reacties

KingArthur · 11 september 2006 op 13:55

Heeft iemand die veel snurkt ook veel dromen? 🙂

Eddy Kielema · 11 september 2006 op 15:18

Begrijp ik nou goed dat je hond lag te snurken? Dat is toch wel tamelijk uniek, want ik voor zover ik me kan herinneren heb ik nog nooit een dier horen snurken.

Mosje · 11 september 2006 op 18:12

Kom eens een nachtje langs Eddy.
😛

KawaSutra · 11 september 2006 op 19:53

Nee Mosje, dat noemen ze schurken!

DriekOplopers · 11 september 2006 op 21:08

Snurken mag. Overdag.

Leuk verhaaltje. Kort maar krachtig een overdenking opgeschreven. Goed!

Driek

Li · 12 september 2006 op 09:25

[quote]het is wel lekker rustig en je ouders komen je niet storen als je bijvoorbeeld columns over ze schrijft.[/quote]

O,o arme ouders en arme hond. Dat belooft nog wat!

Li

Trukie · 13 september 2006 op 01:56

Wat kun je heerlijk schrijven over een doodgewoon huiselijk voorvalletje.
En dan met zo weinig woorden en een vloeiend gebaar heb je ook meteen je toekomstperspektief er nog in verwerkt.
Ik heb notabene meer woorden en ruimte nodig om alleen maar heel bescheiden op te merken dat ik het een leuke column vind.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder