Tell me sweet little lies

‘Wat heb jij gister gedaan dan?’ vragend kijkt hij me aan terwijl ik snel nog een slokje neem van mijn verse sinaasappelsap/banaan shake.
‘Oh gewoon, gewerkt en een beetje aan mijn kamer gewerkt. Jij?’ antwoord ik terwijl ik mijn ogen even dichtknijp tegen de zon. Als er een wedstrijd zou bestaan voor de beste liegster ooit, zou ik slagen. With flying colors.

Raindrops Keep Falling on my Head

Ik leg de verfkwast snel op zijn plek als ik mijn neus voel kriebelen. Een nies, zo hard dat het stof opwaait vanuit mijn vensterbank. Ik lach hardop en veeg een haar uit mijn gezicht. Te laat bedenk ik dat mijn handen onder de witte verf zitten. Ik lach nog harder als ik mijn gezicht zie in de tijdelijk verplaatste spiegel. Ik veeg mijn handen af aan mijn ontzettend oude en afgescheurde jeans en pak de verfkwast weer op.

Great Expectations

Je hebt bepaalde verwachtingen van je toekomst. Maar terwijl je je leven hebt uitgestippeld vanaf het moment dat je uit huis gaat om te studeren tot aan je eerste midlifecrisis, zakt je wereld onder je voeten vandaan in het heden.
Status: blut.

Supermarkt

Een pak melk. Pickwickthee, ontbijtkoek en een zak trekdrop. Een man voor me, hij staat in de rij. Hij neuriet. Hij neuriet sinterklaasliedjes –steeds harder, steeds sneller. Bij de tijd dat er nog één iemand voor hem in de rij staat, heeft hij alle sinterklaasliedjes die ik ken geneuried. Niet dat ik er veel ken.

Scherven en Schaamte

‘Goed zo!’ hoor ik achter mij. Ik kom omhoog vanuit mijn gehurkte houding en kijk de vrouw van middelbare leeftijd die ik vaag herken na. Ik weet dat zij het zei. Dat zij commentaar leverde op hetgeen wat ik aan het doen was. Ik wis met mijn vrije hand mijn haar uit m’n ogen terwijl ik een ingedeukte colafles in de prullenbak gooi.

Maar dan anders

Ik loop rustig met mijn hond buiten, muziekje op. Een meisje van een jaar of 5 à 6 komt aanlopen. Ik zeg mijn hond dat ze moet gaan zitten, omdat kinderen van die leeftijd altijd het lieve, zwarte hompje dat ik mijn hond noem willen aaien.

De vraag

‘Wat ga je nu doen met je leven?’ vraagt een goede vriend aan mij. Ik sta even verbijsterd zijn vraag in me op te nemen terwijl ik nadenk over wat ik zal antwoorden. Op dat moment vliegt er een enorme libelle door het deurraam naar binnen. Het stoot zijn kop tevergeefs meerdere malen tegen de ruit, waarna het insect terug de natuur in zoemt.

Snurken

Ik loop de computerkamer uit en vind mijn vader onderuit gezakt op een van onze zitstoelen die mijn moeder elke week verplaatst (waarom eigenlijk zit- ervoor? Het is toch logisch dat je gaat zitten?). ‘Het’ zegt: “Oh, ben je al aangekleed?”.

Slaande ruzie

‘Ik kan er echt niet tegen als ik een moeder tegen haar kind zie zeggen: Zou je dat koekje wel nemen?’ zegt mijn vriendin terwijl zij nog een slok van haar milkshake neemt. Ik kan niet anders dan met haar eens zijn, terwijl dit scenario bij mij thuis helaas erg bekend is. Door dit scenario ontstaan de ergste, gillende en krijsende ruzie’s tussen mij en mijn moeder.

Onverklaarbaar?

Als liefde onverklaarbaar is, waarom zijn er dan miljoenen teksten over geschreven?
De meesten zullen het volgende antwoorden: “Omdat men het juist probeert te verklaren.” Mijn meer rationele ‘ik’ zou zeggen: “Waarom zoveel woorden verspillen aan iets dat niet te verwoorden is?”
Toch zit ik hier, de blijkbaar niét rationele Lisa, over liefde te schrijven alsof mijn leven ervan af hangt. Misschien hangt je leven er ook wel vanaf. Er is immers geen liefde zonder leven en geen leven zonder liefde.

Shotgun

Toen ik een jaar of zes was, wist ik al wat ik wilde worden: “Schrijfster”. Zo’n groot woord voor zo’n klein meisje, zeiden sommigen. “En wat wil je dan schrijven?”, vroeg mijn moeder mij dikwijls. Ik antwoordde altijd vastberaden dat ik dat niet wist, zolang er maar papier en pen in het zicht waren.