Het is een zwoele zomerdag en ik heb geen zin om een spijkerbroek te kopen. Eigenlijk wil ik dit nooit. Toch loop ik in de stad te zoeken. Eigenlijk weet ik niet waarom ik een draag. Maar af en toe voel ik de behoefte. Misschien wel om mijn vriend te behagen. En zijn verlangen wordt de mijne. Dus omdat ik er geen meer heb, een spijkerbroek, en hem, mijn vriend, graag tevreden wil houden ga ik nu op zoek. Eindelijk vind ik de spijkerbroek die ik wil. Maar dan zie ik het prijskaartje. Honderd vijftig euro, mompel ik nog als de verkoper blij op mij af komt.
“Kan ik je helpen?”, vraagt hij en hij lacht er heel lief bij en opeens sta ik die broek te passen.
“Zit die lekker? Hij staat je goed”.
Ach wat lacht die jongen lief en dan brengt hij een andere broek ook die trek ik aan.
“Die zit ook lekker zeg ik”, en nu lach ik terug, daarna stamel ik iets over mijn vriend en zeg: “ik kom gauw terug”. Die belofte breek ik snel als ik uit zijn zicht ben en de lach alweer vergeten is, want ik denk aan het gigantische bedrag.

Ik ga op zoek naar een goedkopere. Als ik de winkel binnenkom, komt er niemand op mij af. De jonge meiden staan verveeld met elkaar te kletsen, vermoedelijk over verliefdheden.

In het krappe kleedhokje is het benauwd en er is nauwelijks licht en ook geen spiegel. Noodgedwongen ga ik buiten in de spiegel kijken. Een van de verkoopsters kijkt nauwelijks op vanaf haar positie bij een geopende grote doos. Ze ruimt in of uit of doet alsof. Ik voel haar zucht en zie haar wegkijken. Gauw ga ik weer naar binnen. Wurm me bijna uit de broek.

Dan schiet er met een knal iets tegen de stalen wand. Ik kijk verschrikt op en zweet nog meer. Mijn bril is van mijn neus gegleden en ik duw deze dicht in mijn neus. Ik buig voorover en zie een grote ronde schijf liggen. Het is de helft van een beveiligingssysteem gemaakt uit dik wit plastic en het ijzer heb ik gebroken met mijn billen.

Op het moment dat ik het wil oprapen wordt het gordijn met een ruk open gegrist. De ijzeren gording dendert tegen de stalen wand. De verkoopster is van achter haar doos uitgekropen en staat met haar over lellende lijf te krijsen.
Ze is te dik, denk ik, te dik voor een lage broek met een hoog hesje. En ik moet lachen. Totdat ik haar ogen zie rollen en haar om hulp hoor roepen. Er komt een forse versterking.

Even later zit ik op het politiebureau en nu lacht zij naar mij. Ze vermoeden een aanzet tot diefstal, en ze wijzen naar de witte schijf en vervolgens naar de veel te strakke spijkerbroek waarin het restant rest tussen mijn billen. Ze laten het er niet bij zitten en als ook nog blijkt dat ik geen identiteitsbewijs bij me heb, levert dit mij een hoge boete op.

Als ik eindelijk thuis kom en het verhaal vertel aan mijn vriend begint hij hartelijk te lachen en zegt: “had dan ook naar mij geluisterd en die spijkerbroeken gewoon gekocht”.
Beteuterd kijk ik naar de grond en denk stiekem aan die mooie jongen.

Categorieën: Algemeen

14 reacties

Eddy Kielema · 5 juli 2006 op 18:17

[quote]Dus omdat ik er geen meer heb, een spijkerbroek, en hem, mijn vriend, graag tevreden wil houden ga ik nu op zoek. [/quote]

Ik vind het wel een beetje onderdanig om een spijkerbroek voor jezelf te gaan kopen, omdat je vriend dat graag wil. Je trekt toch iets aan omdat je dat zelf graag wilt?

Anne · 5 juli 2006 op 18:21

Prachtig verhaal weer. Nederland wordt weliswaar niet leuker, maar er is wel steeds meer schrijfvoer te koop. Of te leen. Of te huur. Of gewoon gratis en voor niks. Jammer van de boete overigens.

Weer heb je zo’n verhaal geschreven met iets eronder, ja wat, iets ongrijpbaars. Mooi.

KawaSutra · 5 juli 2006 op 18:23

Het zal je maar gebeuren. Ik kan me overigens nauwelijks voorstellen dat je een boete hebt gehad voor een aanzet tot diefstal. Wel i.v.m. de identificatieplicht.
Je hebt de spanning aardig opgebouwd maar ik vond het hier en daar wel wat slordig geschreven.[quote]met haar over lellende lijf[/quote] 😕

DreamOn · 5 juli 2006 op 18:58

Met dit weer in een krap pashokje spijkerbroeken passen verdient een medaille in plaats van een boete!
Maar waarom moest je mee naar het politiebureau? De politie komt bij dit soort acties toch ‘op de plaats delict’?

Ze hadden je ook in een cel kunnen stoppen met 100 spijkerbroeken en een grote passpiegel…
Allicht meer ruimte dan in het krappe hokje!
😀

WritersBlocq · 5 juli 2006 op 19:11

Met dit weer ga ik ook altijd spijkerbroeken jatten. Fantastisch, paar uurtjes in een cel met airco, en klaverjassen met de pettemansen. En niet duurder dan het weggegooide geld dat een spijkerbroek die ik toch al niet wilde me had gekost 🙂

Nana · 5 juli 2006 op 21:29

Van spijkerbroekverlangen in een hete zomer ga ik blijkbaar rare stukjes schrijven…O en dat overlellende lijf ja dat zal wel weer een familiewoord zijn. 😀

Li · 5 juli 2006 op 22:46

Hilarische column Nana :laugh:

[quote] Misschien wel om mijn vriend te behagen.[/quote]

Ik behaag meneer Li door mijn spijkerbroek uit te trekken 😀

[quote]Mijn bril is van mijn neus gegleden en ik duw deze dicht in mijn neus. [/quote]
😮 😀

Li

Troy · 6 juli 2006 op 00:57

Zoals je weet, ik lees je graag. Maar ook ik zie veel slordigheidsfoutjes die ik niet van je ben gewend. Ik wil geen schoolmeester uit gaan hangen, of misschien toch wel…Ja, toch wel 😎

[quote]“Die zit ook lekker zeg ik”, [/quote]

Moet zijn: “Die zit ook lekker,” zeg ik.

Nota: ik heb onlangs geleerd dat leestekens voor de aanhalingstekens geplaatst moeten worden. Het valt me op dat iedereen dit weer anders doet, dus ik sta open voor overige meningen.

[quote]Ach wat lacht die jongen lief en dan brengt hij een andere broek ook die trek ik aan. [/quote]

Een andere optie:

Ach wat lacht die jongen lief, denk ik. Dan brengt hij een andere broek, en ook die trek ik aan.

Dit vind ik een vreemde zin:

[quote]Mijn bril is van mijn neus gegleden en ik duw deze dicht in mijn neus. [/quote]

Verder zou ik nog wat kunnen kommaneuken, maar aangezien ik zelf ook altijd aan het harrewarren ben met komma’s wil ik je dat besparen.

Nu over het verhaal: ik vind het geweldig 😀

Mup · 6 juli 2006 op 05:22

Hilarisch verhaal, hier komen de spijkerbroeken al bezweet uit de kast,

Groet Mup.

Kees Schilder · 6 juli 2006 op 08:22

Mooi verhaal

Nana · 6 juli 2006 op 10:22

Tsja slordig he. Ik zeg dat het door de hitte komt. Maar ik kan niet zo goed zonder zijwieltjes…En mijn leesmoeder is op vakantie, vandaar. 😉

DriekOplopers · 6 juli 2006 op 11:51

@Li: Zelfs een spijkerbroek die je UIT wilt trekken, zul je je eerst moeten AANschaffen. (Ik twijfel of aanschaffen wederkerig is, trouwens. Volgens mij wel. Zich iets aanschaffen dus. Li?)

@Nana: leuk geschreven. Volgende keer een spijkerbroek in de juiste maat (eentje groter) passen! 😀

Driek

Mosje · 6 juli 2006 op 17:06

Koop dan toch alleen maar rokjes!
😕 😛

Nana · 6 juli 2006 op 21:43

Rokjesverlangen. Dat is weer een ander verhaal… 😀

Geef een antwoord