Hij werpt een keurende blik in de spiegel en schuift zijn grijzende warrige piekharen over de steeds verder terugtrekkende inhammen. De blauwe uitpuilende ogen staren terug naar zijn evenbeeld. Het is even oefenen met de blik. Een spiritueel man kijkt geïnteresseerd, bedaard en alwetend. In de spiegel ziet hij de grote stenen indiaan, die op de punt van de kast achter hem staat, passend bij zijn zo gewenste imago. Het nieuwe leven lacht hem vrolijk toe, het oude wil hij zo diep mogelijk begraven op een plaats waar niemand het vinden zal.

Hij neemt zijn spullen bijeen, trekt zijn witte shirt, met Boeddha op de buik, recht en verdwijnt de grote zaal in. Het is er warm en vol. Groepjes met vrouwen sjokken langs de provisorisch opgezette kraampjes. Sommige tafels zijn gevuld met edelstenen, tarotdecks en pendels. Achter andere tafels zitten mediums die een kort consult geven aan wat nieuwsgierige bezoekers. Hij werpt een blik naar de deur. Zijn vriendin zit bij de ingang en int het geld voor de toegangsbewijzen, dat gaat voorspoedig.  Langzaam lopend beweegt hij zich tussen het publiek. Als eigenaar en organisator van de spirituele vereniging Samandi moet hij een baken van rust en wijsheid zijn. Vroeger heette hij Joop, nu is de naam Dalek. Het klinkt hem spiriteel in de oren.

Er loopt een vrouw haastig langs en hij snuift de geur op van haar zoete parfum. Niet aan denken, prent hij zich in. Niet denken aan hoe hij de vrouw bij de poes zou willen grijpen, een oude gewoonte van jaren. Zo dacht hij eens, vóór zijn veroordeling. Nu niet meer. Hij is een getransformeerd man. Het is zo fijn om bewondering te zien in al die vrouwenogen. Niemand hier weet van zijn verleden af. Het verleden is dood.

Aan het eind van de middag voegt hij zich bij zijn vriendin. De laatste bezoeker is vertrokken en de zaal is leeg. Vriendin zit achter haar tafeltje en telt alle inkomsten van de afgelopen dag bij elkaar op. Het was een lucratief dagje en Joop, alias Dalek, wrijft zich tevreden in de handen.
”Wat fijn dat ik op het goede pad ben gekomen,” zegt hij glimmend.
Zijn vriendin schuift naar hem toe en duwt haar tong lachend in zijn mond.
”Gelukkig weet niemand dat ik in werkelijkheid jouw zus ben.”

Categorieën: Algemeen

NicoleS

Door veel te lezen word je een betere schrijver. Joost Zwagerman was ervan overtuigd. Ik houd van lezen maar ook van schrijven. Ik ben bij column x terecht gekomen dankzij mijn lieve vader die hier jaren columns geschreven heeft. Kees Schilder is zijn naam. Ik hoop evenveel plezier te beleven aan het schrijven als hij. Favoriete schrijvers: Gerard Reve, J.J Voskuil, Maarten 't Hart, Adriaan v Dis, Arnon Grunberg, WF Hermans, Simon Vestdijk, Louis Bordewijk en Jean Plaidy. Favoriete boek: Het bittere kruid, Marga Minco.

17 reacties

Mien · 17 oktober 2016 op 13:05

Geluk past in ieder potje zeg ik altijd.
Vrij vertaald. Leuk geschreven.

StreekSteek · 17 oktober 2016 op 13:09

Handen onder de lakens! Spiritisme met een lekker ranzig randje. Ik houd er wel van!

Mikescolumnhoekje · 17 oktober 2016 op 13:47

haha prima dit! ondeugend ondertoontje is heul fijn! lekker columnpje nicole!

NicoleS · 17 oktober 2016 op 13:52

Dank voor deze mooie reacties, heren?

Chucky · 17 oktober 2016 op 13:53

Leuk, verrassend en ook een tikkeltje ranzig 😉

Nummer 22 · 17 oktober 2016 op 14:30

Verrassend. Het is maar goed dat zijn met haar tong niet zijn stiefbroer uit de Joe S Ee is..? dat zou pas wat zijn zeg. Spirituele aanranding. Read the message.

Snarf · 17 oktober 2016 op 14:52

Zo lees ik ze graag, Nicole. Kort, krachtig, verrassende pointe. Goed gedaan …

van Gellekom · 17 oktober 2016 op 15:21

Ja, deze is weer zeer spiritueel van opzet haha. Top

NicoleS · 17 oktober 2016 op 18:03

Dank allen?

Nummer 22 · 17 oktober 2016 op 18:37

Vandaag spiritueeel boer’n kool met echte slagersworst tot mij genomen. Waar deze reactie op slaat…weet ik veel?

Blanchefort · 18 oktober 2016 op 17:59

Die zag ik niet aankomen. Heerlijk!

NicoleS · 18 oktober 2016 op 18:26

Thanks Blanchefort?

Bruun · 18 oktober 2016 op 20:26

Leuk stuk met een verrassend einde. Zoals gewoonlijk weet je de sfeer perfect te beschrijven met een minimum aan informatie. En dat is pas een echte gave.

Esther Suzanna · 19 oktober 2016 op 11:33

Spannend! Mooi geschreven.

Geef een reactie

Avatar plaatshouder