Je wilt je kinderen een plezier doen en daarom ga je er een keer heen: de ouders van hun ‘vaste’ verkering. Dat doe je de eerste keer, omdat je zelf ook vindt dat je er niet omheen kunt. Ik bofte, want de ouders van het eerste vaste vriendinnetje van mijn zoon waren kanjers en het ijs was meteen gebroken. Ook zij waren groentjes op dit gebied en we wisten alle drie niet hoe zoiets moest. Je zat tenslotte toch ineens in een totaal nieuw hoofdstuk van het ouderschap op een soort presenteerblaadje. En als je dat maar aan elkaar toegeeft, is er niks aan de hand. Dan is het wel lachen eigenlijk.
Die verkering duurde ruim drie jaar. Haar ouders en ik werden vrienden en zijn dat tot op de dag van vandaag gebleven. Nu al zeven jaar lang.

Maar… er volgde nog een vriendinnetje en nog één en nog één. Het begon me een beetje belachelijk voor te komen om me aan al die ouders voor te stellen. Daar vond ik wat op: ik hield zo’n uitnodiging af en maakte een afspraak voor over een maand of twee. Vaak was de verkering dan vanzelf uit en ontsprong ik de dans. Maar soms ontkwam ik er niet aan. Al helemaal niet, als mijn zoon het eerste vriendje van zo’n meisje was. Dan heb je tenslotte te maken met van die oefen-ouders, die hun kind een plezier willen doen en niet beter weten. Net als ik destijds.

Intussen had mijn dochter ook ineens beet. Ook van die kant kwam een uitnodiging. Ik hield het de eerste keer af, maar toen de jongelui het acht maanden met elkaar hadden volgehouden, ging ik toch maar weer het verplichte nummertje afdraaien. De week daarna was het uit.

Vanaf die dag heb ik de lat op minimaal negen maanden gelegd. Voor die tijd laat ik me niet meer ompraten. Kan me niet schelen wat die ouders ervan vinden. Ik kan niet aan de gang blijven! Zo hield ik van de week de uitnodiging van de vriend van mijn dochter af. Ze ‘hebben’ pas vier maanden…

Onverwacht heb ik ze gisteravond toch ontmoet, die ouders. In een ziekenhuis, op de Spoedeisende Hulp. Het jonge stel was een toertocht wezen maken met de motor en van een Betuwse dijk gekukeld in een onoverzichtelijke bocht, die plotseling een haakse hoek maakte.
Gelukkig viel het allemaal mee. Ze hadden goede beschermende kleding aan en ‘toevallig’ juist op dat moment niet hard gereden, dus relatief gezien een zachte landing gemaakt op de basaltblokken. Maar voor de zekerheid moesten er foto’s worden genomen, want ze waren er niet pijnloos afgekomen. De foto’s toonden dat er niets ernstigs was. Mijn dochter een flinke kniebandblessure, maar ze mocht gezwachteld en op krukken naar huis. Haar vriend had enkel wat flinke kneuzingen, die vanzelf mogen helen. Dat zijn helm en motor total loss waren, wisten we al.

We hebben ruim anderhalf uur in de wachtkamer doorgebracht met zijn allen voor ze aan de beurt waren. Er hoefde geen ijs gebroken te worden tussen die ouders en mij. We deelden de zorg om onze kinderen en zoiets schept onmiddellijk een band. Dat moge duidelijk zijn. We hebben een afspraak gemaakt om de kennismaking voort te zetten op een prettiger manier. Ik heb voorgesteld van de week een borrel bij ons thuis te nemen op de goede afloop en te proosten op de beschermengelen van deze twee.

Stel je voor…
Nee, dank je, liever niet.

Categorieën: Diversen

11 reacties

Mosje · 24 april 2004 op 11:59

En na hoeveel maanden stel jij jouw vriendjes voor aan je kids? Ook na 9 maanden pas? 🙂

Farfalla · 24 april 2004 op 12:00

Haha, leuk geschreven. Mijn ouders denken bij zulke dingen niet na. Volgens mij hebben ze er helemaal geen behoefte aan. Vind ik soms wel jammer.

Kees Schilder · 24 april 2004 op 12:38

Het kan nog erger Ma3anne. Mijn dochter gaat sinds vorige week met de zoon van Jonkheer Jansen!!! Ik zit met smart op een uitnodiging te wachten, al was het alleen maar omdat daar wel weer een column over te maken valt.
Ik verheug me nu al op het moment datik word voorgesteld aan vrouw Jansen.
Heerlijk om te lezen, deze column

Li · 24 april 2004 op 14:16

Het is alweer heel wat jaartjes geleden maar o, wat vond ik het vreselijk als wederzijdse ouders elkaar wilden ontmoeten. De stress van mijn ouders: moet er taart komen, wat drinken ze, wat voor soort mensen zijn het etc.

De stress van mezelf: klikt het. Hebben ze genoeg gesprekstof. Maakt mijn vader geen flauwe grappen etc.

Het liefst piepte ik er met mijn vriendje tussenuit.:-D

Hartstikke leuk geschreven Ma3anne!

Li

Irma · 24 april 2004 op 18:35

Mooie column met gelukkig een goeie afloop. Je zult er maar zitten ineens..
Erg lijkt me dat inderdaad, die ‘ouderlijke’ verplichtingen. Zijn we eindelijk in een tijd beland, waarin verjaardagsplicht een flink eind op de prioriteitenlijst gezakt is, heb je hier weer je opzit-en pootjesgeven-avondjes 😉

pepe · 24 april 2004 op 21:56

Hangt dit mij ook nog allemaal boven het hoofd? Ik wil er nog even niet aan denken 😉

Hans · 24 april 2004 op 22:52

Mijn dochter heeft een vriendje. Het vervelende aan dat ventje is dat er niets op aan te merken is. Zelfs zijn ouders zijn helemaal okee. Ik kan haar nergens voor waarschuwen en beschermen. Ik moet toegeven dat dat een luxe is.
Maar ik had haar nog zo graag even tegen de-in mijn ogen-boze buitenwereld beschermd.
Leuke herkenbare column.

Shitonya · 25 april 2004 op 02:01

Ouders van m’n vriend zijn altijd leuker dan de mijne, echt frustrerend
wel aardige column by the way

Ma3anne · 25 april 2004 op 02:42

Mosje: Dat is een heel ander punt natuurlijk, mijn kids en mijn vriendjes. De meesten komen ze vanzelf wel een keer tegen en sommigen niet. En mijn ouders vertel ik maar niks, want stel dat die al die bejaardenhuizen afwillen om de ouders van die vriendjes te ontmoeten… dan zouden ze altijd onderweg zijn. 😀

Farfalla: probeer het eens na een maand of 9 verkering, misschien dat ze dan wel interesse hebben?

Kees: Als dat serieus aanblijft zul je wellicht nog eens met Jansen aan een wiegje staan om jullie gezamenlijke kleinkind te bekijken. Een kindje met jouw neus en de oren van Jansen. Je weet het maar nooit!:-D

Btw: kan het zijn dat ik Jansen op TV heb gezien van de week? De voltallige gemeenteraad van jullie dorp was in beeld. Ik heb met mijn neus op de beeldbuis gezeten om hem te vinden en volgens mij heb ik hem gevonden!

Li: dat stressen laat ik altijd met liefde aan de andere partij over. Ze moeten het hier maar nemen zoals het is.

Irma: Inderdaad, was even heel erg schrikken en ben heel gelukkig met de goede afloop.

Peep: je zult er toch echt aanmoeten hoor! Zondagse bloemetjesjurk aan en hoppa!

Hans: en kun jij er een beetje mee door in de ogen van die mensen?:-P

Shitonya: komt me bekend voor. Mijn kinderen vinden die andere ouders ook vaak leuker dan mij. 😀

Kees Schilder · 25 april 2004 op 09:15

Klopt Ma3anne. Hij was in beeld.Ik trouwens ook want ik vertegenwoordigde de lokale omroep.

Ma3anne · 25 april 2004 op 15:38

Kees: Als ik het goed heb, was Jansen die knakker die zijn broek liep op te hijsen? Ja, dan snap ik nu ook waarom hem die afgezakt was. Omdat jij erbij was naturlijk!

De enige van wie ik me kan voorstellen dat jij het zou kunnen zijn was een man met een grijzige wilde bos haar, die je en profile zag met de neus naar rechts? Vond ik wel een opvallend typje…

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder