Een of ander loos debat over xenotransplantie (‘hou op over je díeren’) mondde uit in een welgemeende gaap. Vooral toen de stelling “Xenotransplantatie moet verboden worden” luidde, en deze transplantatie van dieren niet eens tóegelaten is. Hoe iets afschaffen als het al verboden is? klonk het dan ook van een kritische leerling. En ja, hij had gelijk, en ja, hij deed me de ogen opentrekken, waardoor ik ’s middags aan tafel niks zei en ze vroeg ‘of ik soms iets verkeerd heb gezegd’;ik uiteindelijk ongeïnteresseerd -schijnheilige glimlach inbegrepen- ‘Mijn naam is Nina’ uit mijn rugzak diepte. Neen, mijn naam is niet Nina. Mijn naam is Habita, of nee, Thora, laten we het bij Thora houden. Hij houdt van die naam, zegt hij vaak, wil ons kindje zo noemen. Je doet maar, zeg ik dan. Alles beter dan Riyaaad en Bonita.

Zíjn naam is Brossir. Al sinds december trekken zijn duivelogen me aan, ben ik geboeid door die gemene grijns die maar nooit van zijn gezicht verdwijnt. Hoor ik dat “ja, ik ben ‘de vriend van’, maar ik vind je leuk en lief en knap en… mooi”-verhaaltje aan, die “ja, ik ben moslim, maar dan wel een moderne”-geruststelling, en “nee, je hoeft van mij geen hoofddoek te dragen”, waarop ik dan weer subtiel: “dashuri… van mij hoef je geen képpeltje te dragen, hoor!”
Een-nul voor de niet-moslims.

Of ik bang van hem ben, vraagt ze me soms. Hoezo, bang? Schuw ik hem? Krijg ik een claustrofobische aanval als ik met hem in één kamertje ben? Heb ik schrik voor de Kanunregels die diep in zijn gedachtegang regeren? De zogezegde Albanese wortels? Eens een Albanees, altijd een Albanees?
Af en toe durft ze wel eens denken dat ik het stockholmsyndroom heb.

Zeker nu. Nu we hem voorbijfietsen en ik bruusk rem, hij met dat nonchalante dat hij alleen heeft, zijn sigaret uitduwt en een glimlach op zijn gezicht tovert, me gedag mondkust en vriendelijk zijn hand opsteekt naar haar, ik met een “zie je wel blik” afspreek voor straks, na dat huiswerk van wiskunde, na dat hoofddoekendebat, en ze zachtjes haar hoofd schudt, alsof ze niet gelooft dat het wel eens waar zou kunnen zijn.

Categorieën: Liefde

9 reacties

Mosje · 31 maart 2007 op 11:55

Pfff, wat een ingewikkelde zinnen maak je, ik kon het nauwelijks volgen. Probeer het een volgende keer iets eenvoudiger op te schrijven.
Maar wel een leuk stukje. Op naar de volgende!

arta · 31 maart 2007 op 13:04

Nu ben ik het eens met Mosje!
Wat te ingewikkeld geschreven, maar wel de moeite waard!
🙂

Dees · 31 maart 2007 op 13:14

Wat slordig afgewerkte bruggetjes tussen zinnen en gedachten. Dat maakt dat ik moet lezen en puzzelen met te weinig stukjes. Maar ik vind het een mooie puzzel, dat wel.

Mup · 31 maart 2007 op 15:42

Ik ben nog niet uitgepuzzled, maar vind het zeker de moeite waard de puzzle te gaan afmaken,

Groet Mup.

pally · 31 maart 2007 op 16:25

Mooi geschreven ondanks de onduidelijkheid, of misschien ook wel een beetje daardoor.

groet van Pally

KawaSutra · 31 maart 2007 op 17:08

Echte liefde blijft altijd een puzzel. :lach:
Lastig te lezen maar zeker mooi geschreven.

Li · 31 maart 2007 op 21:58

Ingewikkeld, mede door de titel, waardoor je iets anders verwacht te lezen. Maar de column is zeker de moeite waard!

Li

dashuri · 1 april 2007 op 19:59

Om eerlijk te zijn heb ik werkelijk géén idee hoe het anders te schrijven. Het zit zo in mijn hoofd en zo typen mijn vingers de woorden, zonder dat ik erbij nadenk.
Ik begrijp het dat sommige zinnen nogal ingewikkeld uit de hoek komen, maar op deze manier probeer ik een beetje privacy te bewaren. Denk ik. 🙂

dashuri · 1 april 2007 op 20:00

Ik vind dat u een geweldige reactie gegeven hebt! Dankjewel hiervoor! 🙂

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder