Haar hoge pijngrens heeft de strijd met de zwaartekracht van het lichaam verloren en ze wordt ongewild het dal der beperkten ingeleid. Met een opgewekt gezicht ondergaat ze de tocht en al laat de glimlach het soms afweten, niemand mag zien wat zij voelt. Geen mens mag doordringen tot die blanke pit, waarin een heel klein jengelend Meisje zit verborgen, dat het liefst om elke vorm van hulp zou willen schreeuwen, maar door kinderlijke trots wordt geremd. Pijn. Een gevoel dat zij zelden eerder heeft ervaren. Haar psyche verzette zich tegen elke lichamelijke vorm van zwakheid. ‘Wat ik niet wil dat er is, bestaat niet.’ Tot ze een aantal weken geleden wakker werd met Pijn. Een psychische oorlog tegen haar eigen lichaam volgde. Ondanks zwaar verzet nestelde de lastpost zich echter prinsheerlijk in elk gewricht dat haar lichaam rijk was. Negeren, boos worden en uiteindelijk hopen, versloegen hem niet. Erger nog, hij versterkte zijn positie alleen maar door bij elke beweging zijn klauwen nog eens extra in het kraakbeen te zetten.

‘Over twee maanden kun je in het ziekenhuis terecht’, hoorde zij, toen de drempel van de huisartsenpraktijk eindelijk laag genoeg was geworden om het Meisje er overheen te duwen. ‘Neem tot die tijd wat pijnstillers en zing het maar uit.’ Ze wil geen pijnstillers, ze wil voelen. Niet over grenzen gaan, doordat haar lichaam om de tuin geleid wordt door pillen. Vlug neemt de bolster het over van de pit. ‘Het zal wel gaan lukken, denk ik’, en ze plakt haar vrolijke gipsen masker met secondenlijm weer strak vast.

Gestaag neemt Pijn haar lichaam over en ook het Meisje, dat inmiddels haar grootste vijand is, laat zich veel te vaak zien. De automatische piloot zorgt voor regelmaat. Ze is hem dankbaar voor de rust die hij brengt. Nooit eerder is zij zich zo bewust van haar anatomie geweest. Zelfs de kleinste bewegingen laten haar kennismaken met nieuwe gewrichten. Middenvoetsbeentjes, ellepijpen, borstbeen. Allemaal al jaren onbewust aanwezig. Totaal genegeerd. Logisch dat zij Pijn een hartelijk welkom hebben gegeven. Eindelijk erkenning.

Bewegingloosheid maakt stram. Bewegen doet pijn. Elke handeling een dolksteek, zo scherp dat hij misselijkheid veroorzaakt. Het masker vertoont barsten, maar de gebeeldhouwde lach blijft intact. ‘Laat vallen’, roept het Meisje.
Ze wil niet, ze kan niet, ze moet.

Categorieën: Fictie

Arta

Zijn. bewonderen, verwonderen, notuleren, opwaarderen; Het zijn zomaar wat steekwoorden, die voor mij onlosmakelijk zijn verbonden aan 'Schrijven'. *Overigens schrijf en reageer ik als arta natuurlijk op persoonlijke titel

18 reacties

DreamOn · 2 maart 2009 op 20:04

Heel erg mooi geschreven, Arta.
Lichaam en geest zijn één, dat zie je maar.
Voor mij ook wel enigszins herkenbaar (wéér dat verboden woord! 😉 ).

SIMBA · 2 maart 2009 op 20:07

Het is pas 2 maart, maar deze mag voor mij de volgende CvdM zijn!

LouisP · 2 maart 2009 op 20:47

tsja…

met zo’n Pijn boven het hoofd heb je geen schijn van kans!

Heel mooi!

L.

Neuskleuter · 2 maart 2009 op 21:16

Moeilijk. Is er uitzicht op het einde van de pijn? Mooi geschreven. Het is fictie, maar dat Meisje mag best meer gezien worden. Doorbijten en een masker opzetten is niet altijd het beste voor jezelf.

maurick · 2 maart 2009 op 21:26

Om in te lijsten!
Meer woorden zijn overbodig.

Dees · 2 maart 2009 op 21:48

Nog een gesprek tussen vrouw en meisje, toevallig is dat. Ik weet niet zo goed wat ik ervan moet vinden. Er is veel tussen de regels, maar ik weet niet of het mij duidelijk genoeg is om alles tussen de regels te snappen. Misschien zit er teveel masker voor, al is dat wel een beetje een simpele opmerking eigenlijk.

u-queen · 2 maart 2009 op 22:08

Heel erg mooi
Ik kan er niets anders van maken

pally · 2 maart 2009 op 22:45

Heel sterke column, die mij aanpakt. De strijd tegen de pijn, het niet willen voelen, het toch moeten. Heel mooi verwoord, Arta! Het sterke eind vat eigenlijk nog een keer het hele stukje compact samen.
[quote]Het masker vertoont barsten, maar de gebeeldhouwde lach blijft intact. ‘Laat vallen roept het meisje. Ze wil niet, ze kan niet, ze moet.[/quote]
:wave:

groet van Pally

Siebe · 2 maart 2009 op 23:00

Er is al veel gezegd, maar ik vind vooral de titel erg fascinerend, pakte me ook meteen.

Iedereen weet dat er zoiets als ‘stille pijn’ bestaat en wie dat niet weet kan zich daar meestal dan toch tenminste wel iets bij voorstellen. Maar dit is ‘stiller pijn’. Hoogst opmerkelijk.

Ingezonden onde het kopje ‘fictie’, dat maakt het aannemelijker of makkelijker om te lezen, maar toch merk in dat ik onwillekeurig in ziektebeelden denk. Reuma of zo. Maar daar doe je niet zoveel aan, en ziekenhuis betekent doorgaans toch wel behandeling. En lastpost klinkt als spontaan, ineens, plotseling. Een infectie misschien? Toch een spierziekte? Of toch dat Meisje?

Wat oh wat zou het toch zijn, die stiller pijn.

Gr
s

Fem · 3 maart 2009 op 07:36

Heftig en mooi…. meer kan ik er niet over zeggen :wave:

lisa-marie · 3 maart 2009 op 10:30

De “strijd” komt duidelijk en sterk naar voren , het einde is veelzeggend.
Het pakt mij en ontroert mij ook. :wave:

Ma3anne · 3 maart 2009 op 11:06

Goed ingeleefd, denk ik. Soms weet je niet wat er in mensen die veel pijn hebben, omgaat. Een sterk stuk over een sterk Meisje.

Mosje · 3 maart 2009 op 11:32

Normaal gesproken houd ik erg van korte stukjes, en ben geen grote fan van vervolgverhalen. Over dit stukje twijfel ik. Ik vind het eigenlijk wat te kort, en het schreeuwt om een vervolg van de een of andere soort.
Kortom, ik mis wat, al weet in niet precies wat.

arta · 4 maart 2009 op 07:42

Heel erg bedankt voor de reacties!

Anne · 4 maart 2009 op 09:07

Mijn reactie is gemengd. In totaal is het mij te zwaar geschreven als het ware, hoewel ik heel goed besef dat pijnervaring, in die mate, en dan vooral in gewrichten (eigen ervaring helaas)ook echt heel zwaar is.
Hoe dan ook, de vierde alinea vind ik prachtig, over hoe de gewrichten de pijn uiteraard verwelkomen, om eindelijk ge- en erkend te worden. Dat is echt een fantastisch gevonden beeld.

doemaar88 · 4 maart 2009 op 18:20

[quote]Ze wil niet, ze kan niet, ze moet. [/quote]
Mooi, kort, compact. Fijn om te lezen!

Mien · 5 maart 2009 op 09:41

De titel is in contradictie met de slotsom.
Zowel de titel als slotsom zijn prachtig.
Wat daartussen in zit geeft mij mixed feelings.
Mien slotsom: erg goede en mooie column, mede door de vertwijfeling en broosheid in de mixed feelings.

Mien 1e CvdM(aart)-nominatie

LouisP · 6 mei 2009 op 00:20

Arta,
bijzonder hoe ‘Stiller Pijn’ steeds belangrijker wordt naarmate de tijd verstrijkt.
Belangrijk dat ‘de Pijn’ stiller wordt. Tot die zich niet meer laat voelen.
Wordt maar snel helemaal beter.

L.

Geef een antwoord