De hele stad is onttrokken aan het zicht door een rood waas. Waar ik vijf minuten geleden nog de kust van de Canarische eilanden kon zien liggen, zie ik nu geen hand meer voor ogen. Agadir is onverwachts overvallen door een onvervalste Saharastorm. In gebrekkig Frans probeert de hoteleigenaar mij ervan te weerhouden naar buiten te gaan. Ik negeer hem. De deur waait uit mijn handen wanneer ik hem probeer te openen en een harde straal zand zweept in mijn gezicht. Mijn zonnebril snel opzettend loop ik de straat op. Geteisterd door het scherpe zand lijken mijn bewegingen op slow-motion. Op de straatverkopers na, die hun waar proberen te beschermen tegen dit natuurgeweld, is er geen mens meer op straat. Paniek klinkt door in hun schreeuwende stemmen.

De warme geur van droogte beneemt me de adem. Net als de heerlijke geur vlak na een regenbui is ook dit reukspel niet te evenaren. Het ruikt naar een hete föhn, die in plaats van lucht zand spuwt. Zelfs met een hand voor de mond krijg je het bij elke ademteug veelvuldig binnen. Zonder één woord gesproken te hebben voel ik dat mijn stem verdwijnt, zoals ook mijn huid lijkt op te lossen. Elke centimeter blote huid wordt zorgvuldig gezandstraald.

Na tien minuten bereik ik het strand. De hitte van de ondergrond is voelbaar door mijn slippers heen. Toch doe ik ze uit om het hete zand tussen mijn tenen te kunnen voelen. Worstelend tegen de wind, spring ik van de ene voet op de andere om de woeste waterrand te bereiken. Dit keer biedt het water meer dan verkoeling: genezing. Meedeinend met de golven probeer ik mijn omgeving in me op te nemen. De rode wolken lijken lichter van kleur te worden. Uiteindelijk worden ze, via oranje, goudgeel.

Met het veranderen van de kleur, vermindert ook de windkracht. Het vliegende zand krijgt eindelijk kans om neer te dalen. Langzaam kan ik de enorme kalkstenen letters op de dichtstbijzijnde berg weer lezen: Allah, Al melik, Al watan. God, de koning, het volk. Dat laatste begint zich weer buiten te wagen om de schade te overzien. Agadir is veranderd in een enorme zandsculptuur. Elk horizontaal vlak is ruimschoots bedekt en de straten en het strand lijken bezaait met vreemdgevormde zandtaartjes. Elk taartje heeft zijn eigen weggewaaide inhoud. Velen proberen die te ontcijferen in de hoop bezittingen terug te vinden. Slechts een enkeling heeft geluk.

De kilte van lang stilzitten in water dringt tot me door. Stijf sta ik op. Mijn voeten branden en mijn huid schrijnt. Mezelf afvragend of het bij deze ene storm zal blijven loop ik richting centrum.
“Do you want some weed?”
Verbazing op mijn gezicht. Om mij heen kijkend besef ik dat de plaatselijke bevolking weer is overgegaan tot de orde van de dag. Alsof er niets gebeurd is…

Categorieën: Reisverhalen

Arta

Zijn. bewonderen, verwonderen, notuleren, opwaarderen; Het zijn zomaar wat steekwoorden, die voor mij onlosmakelijk zijn verbonden aan 'Schrijven'. *Overigens schrijf en reageer ik als arta natuurlijk op persoonlijke titel

10 reacties

pally · 31 juli 2007 op 16:25

Ha Arta,
Vers terug van de ‘grote trek’, zag ik als eerste jouw column.
Ingehouden geschreven, fijne sfeer…
Even nam je me weer mee naar de warmte van de afgelopen twee maanden.
Mooi gedaan :wave:
groet van Pally

pepe · 31 juli 2007 op 18:25

Heel mooi om te lezen.
Als lezer benam je mij de adem en ik voelde bijna het snijdende zand.

Zoals jij schrijven kan, klasse.

lagarto · 31 juli 2007 op 18:42

Jah prachtig Arta. Ik zie het voor mij.
Groeten lagarto

SIMBA · 31 juli 2007 op 18:50

Mooi beschreven! Goeie titel!

WritersBlocq · 31 juli 2007 op 22:52

Wát een verhaal! Zoals jij mij keer op keer mee kunt nemen naar voor mij voor altijd onbekende plekken… Waanzinnig goed.

klein puntje van kritiek: Soms lees ik alle woorden die een zin zinnig maken, maar struikel ik een beetje over de volgorde, zoals bij
[quote]De hele stad is onttrokken aan het zicht door een rood waas.[/quote]

vind ik zo lekkerder lezen:
[i]De hele stad is door een rood waas aan het zicht onttrokken[/i]

Maar desalwelteplus: klasse 🙂

Quinn · 1 augustus 2007 op 01:06

Mooi beschreven, warm en exotisch 🙂

axelle · 1 augustus 2007 op 20:27

voor jou heb ik een enorme Belgische aanrader 😉

het liedje “alsof er niets gebeurde” van “yevgueni”

zeker naar luisteren!

ik dacht eraan toen ik de laatste zin las…

KawaSutra · 2 augustus 2007 op 01:21

Prima reisverhaal Arta. Ook ik heb ooit eens een zandstorm mee mogen maken midden in de Sahara van Marokko. Wat een belevenis! Die beelden heb jij weer rijkelijk ververst in mijn geheugen, dank daar voor.

arta · 3 augustus 2007 op 07:55

Dank voor de reacties.
@ Pally: Blij dat je weer terug bent van jouw grote trek! Dank je voor je reactie! 🙂
@ Pepe, Lagarto, Simba en Quinn: Tnx! 🙂
@ WB: Hahaha, ik heb dat zelf helemaal niet door, volgens mij praat ik af en toe ook andersom! Je hebt wel gelijk! 😀
@ Axelle: Ik ga hem zeker downloaden, ben erg benieuwd. 🙂
@ Kawa:[quote]Ook ik heb ooit eens een zandstorm mee mogen maken midden in de Sahara van Marokko. Wat een belevenis![/quote]
Nou en of! Misschien dat het ín de Sahara nog wel indrukwekkender is… 🙂

lisa-marie · 6 augustus 2007 op 16:13

Was even op vakantie op de berg. Maar dit is een geweldige sfeertekening ! 😀

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder