Geert Wilders heeft vandaag zijn verkiezingsprogramma opgedragen aan twee blanke Nederlanders; Henk en Ingrid. Omdat juist zij het niet cadeau krijgen. Henk en Ingrid vormen ,,het hart en de ruggengraat van de samenleving”. Ze wonen in een koophuis in een Vinex-wijk. De een werkt, de ander mogelijk parttime. Henk en Ingrid hebben een of twee kinderen die naar school gaan. …Geert doet het voor hen!
Een weekje Lexa klinkt als een week vakantie op een subtropisch eiland ergens in de Atlantische Oceaan waarvan nog nooit iemand gehoord heeft… niets is minder waar. Lexa, dé datingsite voor vrijgezellen. Digitaal op jacht naar de man van je dromen. Niets voor mij… Wie schrijft zich nou in op een datingsite? Vind je straks de man van je dromen in het zuidelijkste puntje van Nederland terwijl je zelf in een hutje op Schiermonnikoog vertoeft. Zo’n site neem je dan toch al niet serieus? Toch heb ik de verleiding niet kunnen weerstaan….
Iedere zondag naar de kerk. Dat kán niet gezond zijn. Met z’n allen in zo’n koude, tochtige zaal vol verkouden bejaarden… Ik weet het niet. En ik zie wederom een aanwijzing, dat mijn vermoeden, dat frequent kerkbezoek ook tot een verhoogd risico op geestesziekten aanleiding kan geven, juist is. Die aanwijzing heet Henk Hagoort. Hij was eerst iets hoogs bij de EO, maar is tegenwoordig de grote baas van de Publieke Omroep. Henk is heel erg de kluts kwijt. Hij bepleit herinvoering van de omroepbijdrage.
Mijn lief houdt van voetbal. Op zich niet heel bijzonder, want er zijn meer mannen met liefde voor dit spelletje (“Dat zeg je niet, het is een wereldsport!”). Zijn liefde voor voetbal gaat ver, want hij beoefent niet alleen zelf voetbal; zijn hele leven wordt beheerst door mannen die achter een wit balletje aanrennen.
Even met Justitie gebeld: “Goedemorgen, Oplopers hier. Ernst in de buurt?” De vriendelijke telefonist meldde mij dat dat een lastige kwestie was. Want de justitieminister was in een lastig parket verzeild geraakt. Iets over dingen die zwart op wit op papier staan. En columnisten die de neiging hebben om alles maar op te schrijven? Linke soep! Dus de minister voelde er weinig voor, om aan de telefoon te komen. Ik stelde de brave borst gerust met de mededeling dat ik internetpublicist ben, en dat er dientengevolge niets op papier komt te staan. Hij trapte er nog in ook, en verbond mij door met de bewindsman.
