‘Met Piet Paulusma .’
‘Hallo? Met van der Fee hier.’
‘Van der wat?’
‘Van der Fee. U weet wel.Ik ben directeur-generaal van de Efteling.’
‘O, die van der Fee. Zegt u het eens.’
Arme Beatrix! Bijna zomervakantie, en het ging allemaal zo goed. De geopereerde knie doet het heel behoorlijk, zusje Irene staat niet de hele tijd tegen bomen te lullen, zusje Christina heeft al een poosje geen Kerst-cd opgenomen en zwager Pieter houdt sinds ‘ie is omgekocht met een bijzonder hoogleraarschap braaf zijn kop. De koffers gepakt, de werkster voor de komende tijd afgezegd, de vakantie kan beginnen… Helaas. Telefoon. Jan Peter. Gevallen. Nu had Majesteit bulderend van de lach op tv gezien hoe onze premier van een skate-board afflikkerde, maar dit telefoontje was veel erger…
Hij smst niet meer. Mijn nagels zijn eraan, ik begin nu aan mijn vingertoppen te knagen. Zuchtend lees ik mijn laatste smsje nog een keer. Stond er iets verkeerds in? Heb ik hem boos gemaakt? Staat hij in zijn recht mij niet meer terug te smsen?
“Welnee,” zegt een vriendin. “Zo zijn mannen. Hij had gewoon geen zin meer om te smsen waarschijnlijk. Gewoon even afwachten.”
Dus ik wacht af.
Mijn vriendin en ik hebben vandaag een boottocht gemaakt met de sloep van haar zwager. Hij is een rijkaard die zijn hebben om economische redenen heeft verhuisd naar België, om het ook te houden. Hij doet het helemaal oké, want door de week werkt hij daar, en in de weekenden draagt hij zijn steentje bij om onze economie draaiende te houden. Toen hij weer de economische vluchteling uithing voeren wij er persoonlijk wel bij door zijn bootje in te pikken.
Hij was 58 en woonde alweer 3-jaar alleen.
Hij werkte veel en hard, deed trouw zijn boodschappen en onderhield met straffe regelmaat zijn huis. Studeren deed hij ook maar contacten met of in de buurt had hij weinig. Iedereen had hem in zijn leven belazerd of belogen, zelfs z’n vrienden en exen; niets had hij er meer van over. Hij vertrouwde alleen nog datgene dat hij zelf kon waarnemen.
