Ik zit in de woonkamer en hoor door de openstaande tuindeuren het geroezemoes in de buurtuinen. In de afgelopen jaren is hele rijtje achterbuurhuizen van eigenaren gewisseld. Keek ik eerst naar mensen van tien jaar ouder, nu kijk ik naar gezinnen met ouders die minstens vijftien jaar jonger zijn. Het nieuwe perspectief maakt me direct ouder. De hoop en de blije verwachting spat er van af, achter de houten schutting. Bedrijvig klussen de jonge vaders in hun huizen, terwijl hun partners bedillerig ronddribbelen, af en toe snerpend en luidruchtig aanwijzingen uitkramend. Het krijsende kroost kruipt er tussen door. De nieuwe gezinnen stralen onoverwinnelijkheid uit. Wij gaan het maken en hoe! Met de Gamma-pas in handen creëren zij hun droomwereld. Ik herken het van lang geleden. Ondertussen moeten wij de plafonds hoognodig witten en zijn de tegels in de badkamer gebarsten. Het zij zo. Ik beluister het jonge leven in de buurtuinen en weet dat het over zal gaan. Het is niet vol te houden om altijd je leven maakbaar te maken. Daar is zo’n huis met tuin veel te groot voor. Het leven in de volwassen wereld is neerwaarts gericht. Nog voor de klus geklaard is, verschijnen de eerste scheurtjes. En die zitten niet alleen in het stucwerk.

Kon ik maar opnieuw beginnen, kon ik maar ontsnappen aan de buitenwijk. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht. Wat een naïeve gedachte! Ik maak al jaren deel uit van de volwassen wereld. Sterker nog: ik begin op te schuiven naar de middelbare leeftijd. Zo’n type met hypotheek, verbouwing, winterbanden en een tweedehands Toyota. Verplichtingen vullen mijn leven. Eigenlijk is er weinig te verwachten. Alles lijkt bepaald.

Ik wil als waarschuwing over de schutting roepen om het niet te doen. Blijf weg, ga voor altijd op wereldreis, mijd de wereld van kinderopvang, kavels en koopcontracten. Kijk naar mij en huiver. Je hoeft dit niet te doen. Maar dan zie ik de vastberaden blik van de achterbuuv. Nog geen dertig, maar vastberaden te slagen in het leven. Tegen zoveel eigengereid wensgeluk kan ik niet opsomberen. Laat ik de tuindeuren maar sluiten. Hopelijk dringt het schelle geluid niet door in mijn woonkamer. Ik begrijp nu waarom de oude achterburen vertrokken uit deze buitenwijk: het jonge geluk dat wij ooit uitstraalden werd ze te veel.

Categorieën: Algemeen

13 reacties

LouisP · 25 april 2011 op 12:05

Wat een prachtig stuk proza
Heel erg mooi, begin, midden, einde..rond

Ferrara · 25 april 2011 op 16:09

Fijn stuk. “Het nieuwe perspectief maakt me direct ouder.” Mooie zin en mee eens.

arta · 25 april 2011 op 16:24

Ooh, dit is echt heel erg mooi en realistisch geschreven, zeg!

sylvia1 · 25 april 2011 op 16:45

Sterke column! Deze zinnen:
[quote]Tegen zoveel eigengereid wensgeluk kan ik niet opsomberen. Laat ik de tuindeuren maar sluiten.[/quote]
vind ik erg mooi. Al ben ik het inhoudelijk niet met je eens, ben misschien te jong… 😉

Meralixe · 26 april 2011 op 07:01

<>

Voor alle duidelijkheid, deze uitspraak heb ik even geleend van een zekere “Pierre Michon”
Daar dacht ik aan bij het lezen van uw overigens prachtig stukje.

Mien · 26 april 2011 op 08:25

Column voor mensen die nog net niet … zijn.
ColumnX schrijft steeds meer op Max-niveau.
Ook een doelgroep, snap ik best.
Helaas haal je je column in de laatste zin helemaal onderuit.
Rest maar één ding.
Tuinstoel pakken en op je dakterrasje neerpleuren.
Pilsje pakken en loeren naar het ‘jong’ dertigersgeluk in bikini of topless.
Goed voor de hartslag en het houd je jong.

Mien (zoekt nog een huis; dertigers in de achtertuin geen probleem)

SIMBA · 26 april 2011 op 09:10

Mooi stukje! CvdM wat mij betreft!

MIneur · 26 april 2011 op 09:43

Een column met prachtige verbanden. Vooral de contexten waarin de term “maakbaarheid” wordt gebruikt is briljant. Proficiat!

Enja, het is de Vinex werkelijkheid anno 2011: het bouwen van je eigen gouden kooi. Misschien moeten we opnieuw leren om te dromen en te idealiseren. Misschien trappen we dan niet in sjablonen waarin “geluk” wordt voorgeschoteld.

Groet, Mineur.

DACS1973 · 26 april 2011 op 09:46

Hoor ik daar iemand quarter life crisis zeggen?

dokterblues · 26 april 2011 op 16:13

Een onderwerp dat het onvergankelijke beter te verteren maakt, – goed stuk!!

pally · 26 april 2011 op 16:51

Ik vind dit echt goed: de realiteit beschreven met een vette knipoog. Dat komt juist flink aan omdat het zo prima te verteren is. CVDM, wat mij betreft!

groet van pally

Ontwikkeling · 26 april 2011 op 20:10

[quote]Zo’n type met hypotheek, verbouwing, winterbanden en een tweedehands Toyota[/quote]
Dat moet natuurlijk zijn een Volvo met winterbanden, die zijn nl. veul veiliger 😀
Leuke column, alleen de laatste zin vind ik minder.

Dees · 26 april 2011 op 21:42

Mooi! Voor mij van begin tot einde trouwens.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder