Temke

Vandaag gaat het regenen. Heel zachtjes. Helemaal niet erg. Het komt de natuur ten goede. Dan ontkiemd het zaad dat de boeren met grote zorgvuldigheid in de grond hebben gestopt veel beter. Iedereen blij. Behalve Temke. Die vindt het maar niets. Veel liever kijkt hij het graan zo uit de voren. Vol honger en ongeduld. Je kunt het hem moeilijk kwalijk nemen, hij moet er nog van groeien. Zijn fantasie slaat er van op hol. Hij ziet boven het ingezaaide korenveld denkbeeldig broodjes hangen. Broodjes Mac. Ja en ook hele dikke boterhammen met pindakaas. Zijn maag knort er van.

Femke ziet haar broertje dromen. Op de lauwe akker. Ze weet precies wat er door zijn hoofd speelt. Broodjes hamburger en boterhammen met pindakaas. Haar broertje zit in een levensfase waarin honger niet te stillen valt. Een echte vreetpuber. Ze moet er af en toe hard om lachen. Ze plaagt hem ook. Met neuriën. Mmmmmmmmmmmmmmm. Ze neuriet voor haar Temke, hele grote gele emmen. Hij wordt dan woest. Maar dat boeit Femke niet. Het is de enige manier om haar broertje wat te dimmen. Een les in zelfbeheersing. Gewoon een beetje yin in z’n donder stoppen.

Temke overdenkt zijn zonden. Dat doet ie gemiddeld zes keer per dag. Het zit in zijn routine. Het komt ook dagelijks op hetzelfde neer. Voor alle zonden staat te veel. Te veel gegeten, gedronken, seks gehad (voornamelijk met zichzelf), niets gedaan. Hij zit ook in een moeilijke fase. Zijn puberbrein neemt nog veel te vaak een loopje. En toch, ja toch heeft hij het idee dat hij iets leert. Van zijn eigen zinloosheid. Iedere dag opnieuw. Rust, reinheid en regelmaat staat in zijn dagboek met grote letters op de voorpagina geschreven. Een gouden drie-eenheid die hij koestert. Sinds kort. Na het drinken van vijf blikjes red bull achter elkaar, kwam de stier goed in hem los. Hij schrok daar zo van dat hij onmiddellijk besloot zijn drankzucht te temperen.

Hij is niet te redden. Dat is hoe Femke er over denkt. Een patroon herhaalt zich. Ze kan het maar moeilijk verdragen. Het lijden van haar kleine broer. De groeistuipen van zijn lijf en leden heeft hij redelijk onder controle, de groeistuipen in zijn hoofd des te minder. Die laatste heeft hij met haar gedeeld. Zijn bizarre gedachtenspinsels laten Femke zelfs niet los. Meditatie heeft ze voorgesteld. Balans- en ademhalingsoefeningen. Buikriftraining. Pantomine. Het heeft niet mogen baten. Alleen de evenwichtsbalk die kon Temke wel waarderen. Maar Femke vraagt zich nog steeds af of Temke’s belangstelling niet vooral gericht was op haar uiterlijke verschijning in plaats van op haar gymnastische bewegingen. Maar ach, ze had haar broertje zien genieten. En dat is wat telt.

Ja, die evenwichtsbalk vond Temke best leuk. Hij had wel stiekem naar de strakke benen van zijn grote zus gekeken, maar het had hem niet van de wijs gebracht. Net op tijd had hij zijn gedachten getemd. In zijn hoofd was zijn zus verschenen als een dominante feeks. Maar hij had niet toegegeven aan de stijgende aandrang en het geklop in zijn jongbehaarde lid. Bij het eerste pulsen had hij onmiddellijk aan spruitjes gedacht en dat hielp. Hij was dan ook heel trots op zichzelf. Stel je voor. Zondige gedachten over zijn zus. Laat staan onzedige handelingen. Zij was hem heilig.

“Hee Tem, waar zit je met je gedachten. Seks, drugs en rock and roll? Of zweven er weer vette hamburgers over het veld? Stilt het je honger?”

“Ehhh, nee, nee, niets van dat alles Femke. Mijn neus snuift op dit moment alleen maar ledigheid en lenteregen. De enige honger die ik nog wil stillen, is de honger naar meer. Het komt allemaal goed.”

Temke aanschouwt de kraaien op het veld. Gulzig pikken ze het land leeg. Maar Tem die weet wel beter. Hij heeft al lang geleerd. Als je geen matigheid betracht, brengen zelfs de grootste genoegens de grootste pijn met zich mee. En de kraaien, ach, die ploegen driftig voort.