Op mijn tiende verjaardag kreeg ik van mijn oma een zilveren theelepel. Alle kleinkinderen kregen dit lepeltje met aan het uiteinde de zwart-witte, met email ingelegde panda van het Wereld Natuurfonds. Zo was mijn oma. Haar cadeaus droegen altijd een soort maatschappelijk tintje en als klein meisje voelde ik weleens de teleurstelling over de prentenboeken en museum jaarkaarten die ze me gaf. Maar het lepeltje was anders. Ik werd tien en het lepeltje stond voor mijn beginnende volwassenheid. Het lepeltje was een rijk bezit en vol trots roerde ik er mijn thee mee. In de jaren die volgden, volgde het lepeltje mijn ontwikkeling. Nadat het lepeltje een tijdje in mijn kamer had gelegen, verdween het in de besteklade om tevoorschijn te komen, zodra de theepot op tafel kwam. In mijn pubertijd troostte het lepeltje mij bij mijn eerste liefdesverdriet dat ik verdronk in het kopje thee dat mijn moeder voor me klaar had staan als ik uit school kwam.

Met vallen en opstaan groeide ik op en verruilde ik thee voor koffie. Ik ging op mezelf wonen, samenwonen en weer terug op mezelf. Mijn lepeltje bleef in mijn moeders besteklade en elke keer als ik mijn ouderlijk huis bezocht, stond het lepeltje klaar om mijn roerige leven een nieuwe draai te geven.

Toen mijn moeder het tijd vond om mij het lepeltje mee naar huis te geven, weigerde ik dat. Uit angst om mijn lepeltje en mijn echte thuis kwijt te raken. Uiteindelijk werd deze keuze mij ontnomen door haar overlijden. Het huis werd ontmantelt en ik dronk mijn laatste kopje koffie tussen de verhuisdozen van mijn vader. Ik roerde in mijn verdriet en nam het lepeltje mee.

Nu ligt het lepeltje in mijn eigen lade. Het zilver is dof en één oortje is beschadigd. Door een val is de email opvulling van het oortje er uit gevallen en ik zie in het lepeltje mijn eigen gehavende ik. Met een beetje poetsen gaat het zilver wel weer glimmen, maar het is juist de doffe “glans” die het lepeltje zo mooi maakt.

Mijn oma, mijn opa, mijn moeder en mijn vader leven niet meer, maar elke keer als ik mijn melk door het kopje roer, zie ik mijzelf als dat meisje van tien. Dan vergeet ik even de zorgen die bij volwassenheid horen en kan ik mij laten meevoeren in de draaikolk van herinneringen.

Categorieën: Diversen

Fem

"Today is a gift, that is why it is called the present"

11 reacties

Avalanche · 4 juni 2010 op 17:07

Hier houd ik van, Fem. Onroerend in zijn eenvoud.

lisa-marie · 4 juni 2010 op 18:01

Prachtig! :wave:

wij kregen een horloge of klokje en daar bewaar ik dierbare herinneringen aan.

vanlidt · 4 juni 2010 op 18:45

besteklade, dat moet je 2x lezen… 😀
mooi, dat roeren en kolken, etc.
Ik heb zo’n D.E.-koffieblik van mijn oma, dat ik als een scheepskist overal mee naartoe sleep.

LouisP · 4 juni 2010 op 19:35

Fem,
‘k ga d’r niet aan beginnen…mooie zinnen aanhalen….’t is gewoon helemaal prachtig!
Dat roeren..en het verdriet is zo bijzonder.
Laatste alinea die blijft hangen…
groet,
Louis

sylvia1 · 4 juni 2010 op 20:50

“het is juist de doffe “glans” die het lepeltje zo mooi maakt”
helemaal mee eens! Mooie column…

SIMBA · 5 juni 2010 op 09:05

:wave: :duimop:

Mien · 5 juni 2010 op 11:12

Mooie column Fem.
Emotie gematerialiseerd in een lepeltje.

Ooit een arthousefilm gezien uit de jaren 80.
Hierin werden drie voorwerpen (ik dacht een bestek, servies en een schilderij) jarenlang gevolgd die telkens van eigenaar wisselden.
Varierend van aristocraten tot arbeiders en studenten … met prachtige tijdsbeelden.

Ben al jaren op zoek naar de titel van deze film.
Dacht dat het een Italiaanse of Franse film was, maar kan ook goed een Slavische of Russische zijn geweest.
Kan hem zelfs niet op internet vinden. Ook niet in de IMDB.
Als iemand een tip heeft of weet hoe die heet hoor ik het graag.

Mien (lepelt naar informatie)

Ontwikkeling · 5 juni 2010 op 12:46

Prachtig geschreven en verwoord. Hoe groot kan een klein lepeltje zijn….
:wave:

arta · 5 juni 2010 op 18:46

Het leven in een paar woorden onder woorden brengen met behulp van een theelepeltje… Erg mooi!

Prlwytskovsky · 6 juni 2010 op 00:31

Prachtig, dit soort schrijfsels. Daar heb je mij mee hoor. :duimop:

Fem · 7 juni 2010 op 07:48

Thnx allemaal!

*roert op dit tijdstip nog even in haar koffie en ziet zichzelf strakjes tevreden van de pagina verdwijnen*

Geef een antwoord