Aan de voet van een oude beuk staan Simon de boktor en Léo de schele spitsmuis. Ze kijken naar een slak die, tussen hun in, naar boven staart. Zijn ogen staan op stelen en leunen achterover tegen zijn slakkenhuis.
“De vorige keer dat hij zo stond, keek hij naar een kastanje.” Zegt de boktor. “Waar kijkt hij nu naar. Een beukennootje?”
De spitsmuis maakt zich plat en houdt zijn hoofd naast de ogen van de slak. Boven hem ziet hij een vogelhuisje in de boom hangen. “Hij kijkt naar een vogelhuisje.” Antwoordt de muis.
“Ja, dat hebben slakken vaak. Ineens staan ze echt stil en dan kijken ze ergens naar.”
“Ik vind hem nu wel erg stil liggen, volgens mij is hem iets overkomen, ik vertrouw het niet”. Zegt Léo. Op dat moment fietst kaboutervrouwtje Klazien voorbij. “Kan ik helpen?” vraagt ze terwijl ze afstapt.
“Ik weet het niet, zegt Léo. Sjakie ligt wel vaker zo, maar dit keer lijkt hij erg ontdaan.”
Klazien gaat op haar knietjes naast de slak zitten en tikt zachtjes tegen zijn huisje.
Er komt wat beweging in Sjakie. “Gelukkig, er zit leven in hem” zegt de boktor.
“Man wat is er met je, je ziet eruit alsof je geesten hebt gezien.”
“Dat heb ik ook, vannacht. Ik kon maar net ontsnappen aan een moestuinbezitter die woedend mijn hele familie te lijf is gegaan. Ik hoor nog zijn stem.”
“Dat hadden jullie niet verwacht hè, smeerlapjes, slijmjurken, snotsnuivers, dat de tuinman om half twee in de nacht met zijn HEMA flashlight de kooltjes en de kropsla kwam inspecteren.
Lekker knaagie knaagie aan mijn plantjes, huh het is donker hij ziet het toch niet en ondertussen een gezellig slakchatje…Maar nobody touches my vegetables, nobody.”
“De wreedaard heeft mijn hele familie verdronken. Ik kan niet meer verder van verdriet.”
“Dat klinkt nogal ernstig”, zegt Klazien. “Ik zal mijn man Rinus vragen of hij je wil ophalen met zijn kruiwagentje. Je mag wel en poosje bij ons logeren om op krachten te komen.”
Simon en Léo houden de wacht bij Sjakie tot Rinus arriveert. Samen tillen ze de slak in het kruiwagentje en brengen hem naar het huisje van de kabouter. Daar ligt Sjakie nu tussen de restanten van het kaboutermoestuintje van zijn verschrikkingen bij te komen.
Wie hem een kaartje wil sturen, zijn tijdelijke adres is:
Sjakie Slak p/a
Rinus en Klazien Kabouter
Laan van Mos in het Grote Bos.

17 reacties
Yfs · 26 december 2012 op 11:21
Geniaal bij elkaar verzonnen Ferrara en naadloos aan elkaar gelijmd! Ook dat adres, helemaal top!!
😆 :wave:
arta · 26 december 2012 op 11:29
Wat een goed knip/plak/creabea leesfeestje is dit!
trawant · 26 december 2012 op 11:58
En dat op 2e Kerstdag..wat doe je me aan, mijn hart is zwaar van spijt..hoop dat Sjakie snel opknapt.. 😉
Het is een prachtig verhaaltje zo..de opmaat voor een kinderboek.
Pierken · 26 december 2012 op 12:47
Tof breiwerkske deze! Voel me gevleid om samen met meneer T in jouw dierenklucht mee te mogen acteren. Alhoewel ik nu in twee themacolumns voorkom, maar nog niet met ‘eigen’ werk :eh: . Dus hierbij geef ik jou dan maar alle lof voor deze assemblage. Fijndag, F!! (Ook namens Vera)
Meralixe · 26 december 2012 op 13:35
Beste knip – en plakwerk van de reeks? 😉
trawant · 26 december 2012 op 15:08
Sjakie Slak p/a
Rinus en Klazien Kabouter
Laan van Mos in het Grote Bos
Beste Sjakie,
Ik schrijf je deze brief op aanraden van bureau Slachtofferhulp.
Nieuwe inzichten in de menselijk psychologie tonen aan dat contact tussen dader en slachtoffer kan helpen bij het verwerkingsproces.
De dader betuigt dan spijt over het gebeurde, vertelt over zijn moeilijke jeugd en de armoedige omstandigheden die hem tot zijn daad brachten.
Het slachtoffer krijgt de kans zijn belager in de ogen te zien en te ervaren dat hij niet zo angstaanjagend is als gedacht.
Sjakie, achteraf gezien spijt het me van je familie, maar in de hitte van
de strijd om mijn zelfgekweekte groenten, kon ik niet anders dan
rigoureus ingrijpen. Het was chaos in de tuin. En ik had jullie best een slaatje of een koolplantje gegund, maar was het nu echt nodig om alles aan te vreten.
Dat maakte de warrior in mij wakker, en ’s nachts na een flesje Chileens rood werd het me dan zwart voor de ogen kun je dat begrijpen?
Maar wees gerust je achterkleinkinderen hebben mijn plantjes alsnog
vakkundig aan gort geholpen.
Ik hoop dat je snel opknapt bij de kabouters, en ga daarna maar een tuintje verder..
In je eigen belang.. Do I need to say more..?
groeten, Trawant.
Yfs · 26 december 2012 op 15:18
Geweldig Trawant!! :hammer: :hammer: :hammer: :wave: :wave:
Harrie · 26 december 2012 op 15:47
Een themacolumn naar mijn hart. Dit geeft mij veel bosvreugd.
pally · 26 december 2012 op 16:01
Echt super grappig, Ferrara en de ‘naden’ zijn omzichtbaar gelast. Knap! :wave:
groet van pally
pally · 26 december 2012 op 16:03
Trawant: 😆 😆
Meralixe · 26 december 2012 op 16:23
Column x op zijn best !!! 😆
Vera · 26 december 2012 op 17:22
Beste Trawant,
Je hebt het voor elkaar hoor, met je kutkool-obsessie. Sjakie kan niet schrijven, maar wel lezen. Hij staat nu in dezelfde stand als vanmorgen aan m’n bureau vastgezogen. Gaat niet meer voor- of achteruit. Zijn steeltjes zijn nu twee keer de lengte als normaal. Ik vind je erg wreed. Laat ik eens op jouw moeder gaan staan en m’n hak wegdraaien. Of met een kooimaaier jouw huis tot pulp eggen. Dan is de wereld te klein, zeker. Ik vind je een lulhovenier zonder hart voor fauna. Het is godverdomme Kerst en dan juist op deze dag dit soort kul over de schutting gooien.
Je spreekt van spijt. Spijt me hol, als je Sjakie alsnog het slakkenwalhalla in zal stampen als ie zich nog eens aan die inferieure groenten van je zou vergrijpen. Het doet mij denken aan een slechte tekenfilm waarin tuinfrustraten zoals jij uiteindelijk altijd het onderspit delven, doordat ze zich verslikken in hun hark. Schrijf maar eens over spijt, wanneer je dat echt meent. Wat een laffe hobby, zeg. Je hebt zeker ook van die groene kaplaarzen aan, zodat je witte sportsokken niet vies worden, als je je schooltuintje weer eens gaat uitmoorden?!
Namens Sjakie,
Vera
trawant · 26 december 2012 op 18:48
Ja, nou heb IK het gedaan. Zet je voor de kerst je beste beentje voor , toon je je een keer begaan met de dieren, verplaats je je in de gevoelswereld van een SLAK, mind you, denk je de zaak leuk op te lossen, doe je ook net of je werkelijk in kabouters gelooft die een kruiwagen hebben en Rinus heten, ( hallo die heten Puntmuts, Spillebeen, Paulus of Pinkeltje hoor..) krijg je een sprookjesschrijvende specialiste in drieletterwoorden op je dak.
Ondank is s’werelds loon, mevrouw.
En die Sjakie van u, is wel een heel gevoelig tiepje, zolang hij uit mijn tuin blijft is er niks aan de hand..en dat geldt ook voor u !
Vera · 26 december 2012 op 20:06
Nou ff hypothetisch: Stel reïncarnatie is geen verzinsel. Trek die gedachte eens door. Jij de slak en Sjakie de (goed) schrijvende koolkweker in kaplaarzen. Fijne wedstrijd.
En wie zit er nu met een slakweesje tijdens de Kerst? Wat mij betreft een legitiem drieletterwoordmomentje. Laten we ook de wijze van aanspreken eens omdraaien. Altijd hetzelfde met mannen. Als ze aangesproken worden of je komt in de buurt van hun tuin, dan gaan ze vousvoyeren. Waarom?
Mien · 27 december 2012 op 00:41
Genoten van alle drie de columns.
Goed aan elkaar gesmeed Ferrara.
Mien
Nachtzuster · 27 december 2012 op 10:58
Ferrara, knap stukje werk! :wave:
Trawant: 😆 😆
Vera: 😆 😆 :hammer:
De reacties zijn bijna net zo leuk als de column zelf. Bijna dan, he! 😀
Ferrara · 27 december 2012 op 14:56
Wat een fijne thuiskomst, dank jullie allemaal voor de leuke reacties.
Tja en nu woedt er een moestuinoorlog.
Niet netjes, maar ik heb me tranen gelachen.
En Rinus is vernoemd naar die Zeeuw die twee bestsellers over kabouters schreef.