Tijd

De buurman van de hoek op nummer achttien vertrekt naar zijn werk. Het is even voor achten, hij is vandaag laat. Zou er wat aan de hand zijn? De buurvrouw van nummer vijftien passeert ons huis met aan de lijn een kalf van een hond met een gemeen karakter. Laatst had het beest de postbode in de zijde gebeten toen die het erf betrad en verleden week heeft hij een klein meisje aangevallen dat hem wilde aaien. Het kind viel achterover en had een fikse hoofdwond.

Eigenlijk zou dat beest moeten worden afgemaakt, daarom heb ik mijn man al een paar keer laten informeren wanneer ze dat laten doen, maar het lijkt erop dat het niet gaat gebeuren. De buren van nummer vijftien hebben naast de valse hond ook nog drie kinderen die ze nauwelijks de baas kunnen. Zij schreeuwt altijd en hij vloekt. Volgens mij slaat hij ook. Daarnaast werken zij ieder de hele week. Onmogelijk, dan groeit het leven je boven het hoofd. Maar ja, die jongeren moeten alles maar hebben tegenwoordig. En deze twee zijn daar niet anders in. Een aanbouw in januari vorig jaar, een nieuwe dakkapel in juli van datzelfde jaar, een nieuwe tuin dit jaar mei. Ik heb alles genoteerd in mijn burenboek. Vandaar dat ik de data precies ken. Mijn man schat dat alle verbouwingen bij elkaar opgeteld wel een ton hebben gekost. Kun je nagaan.

Op nummer dertien woont een alleenstaande vrouw. Ze is veel weg. Meestal komt ze rond acht uur in de avond thuis. Soms pas om half tien. Er komt vrijwel nooit iemand op bezoek, maar sinds kort komt er op maandagavond een lange slanke man mee. Hij draagt een donkere bril en loopt licht gebogen. Hij heeft vast iets te verbergen. Mijn man denkt het ook. Ik vermoed dat hij haar minnaar is. Die man is vanzelfsprekend getrouwd. Dat zijn zulke mannen altijd. Om elf uur vertrekt hij meestal weer.

De buurman van nummer elf is denk ik werkeloos. We zien hem opeens vaker passeren op doordeweekse dagen. Voorheen werkte hij op dit tijdstip. Het schijnt dat die vrouw overspannen is, dat heb ik gehoord van Lydia, de buurvrouw van nummer tien. De buurtjes van nummer elf vormen een samengesteld gezin. Dat zie je vaker tegenwoordig. Zij had al twee zoons uit een eerder huwelijk. Hij was kinderloos. Nu hebben ze samen een dochtertje, maar erg lekker gaat het niet. De oudste zoon zien we nooit meer op zijn fiets voorbij komen, zoals vroeger, elke ochtend om acht uur vijf en twintig precies. Wij denken nu dat hij uit huis is gegaan. Eigenlijk wil ik dat wel even weten, dus ik houd het raam in de gaten. Misschien komt de buurman zo naar buiten en kan ik het vragen.

Mensen hebben geen idee hoe druk het is als je gepensioneerd bent. Je moet toch een beetje op alle anderen letten, als oudste bewoner van de straat. Daar gaat tijd en moeite inzitten. Toch moet het gebeuren. Mijn man en ik offeren ons graag op. Ik weet zeker dat de buren blij zouden zijn als ze wisten hoeveel wij voor ze doen door ze een beetje in de gaten te houden.
Ha, de buurman komt naar buiten, snel naar de deur, voordat de vogel is gevlogen. Vreemd, hij kijkt een beetje moeilijk. Zou er nog meer aan de hand zijn?