Zij vullen onze hoofden en oren met woorden en wiskunde. Van hen leren wij formules die we tot op de dag van vandaag blijven herhalen maar waar we verder geen slag mee slaan. De 0-vierkantswortel die altijd één is en het verhaal achter de tweede wereldoorlog. Geschiedenis die nog altijd zoek is en muziek uit grootvaders tijd. Zij vormen de bruggen in ons leven en meestal ook de meeste ergernis. Het huiswerk “buiten spelen” kregen we tot één keer toe en daarna was het altijd weer Frans of Duits of fysica. Nooit geen kunstwerk over dansende golven, nooit geen naslagwerk over de overbevolking op de Vlaamse kerkhoven.

Zij brengen structuur in levens die overhoop liggen. Zowel mama en papa I en II krijgen in 2012 een nieuwjaarsbrief. Als de schoolbel op donderdagmiddag vier uur luidt, is het tijd om naar de zwemles te gaan met nonkel Tom. En op woensdagmiddag cruiset tante Stien doorheen het schoolgebouw om de kids stipt om kwart na twaalf aan de manège af te zetten. Wij mochten nooit maar moesten altijd, zullen ze later verontwaardigd zeggen. En we zouden hen gelijk geven, omdat wij altijd mochten en nooit moesten van mémé en pépé zaliger.

Hun gezichten zijn niets dan de weerspiegeling van een maatschappij van peace en love, facebook en boem-boem en dan pas bla-bla. Zij zijn de hippies van onze tijd, de zus en broer die we voor ogen hadden. Zonder hen gaat geen schooldag voorbij.


3 reacties

arta · 27 april 2011 op 14:17

Dit is er één die ik twee keer moest lezen! Hij is weer mooi, Dashuri! De derde keer gaat zeker ook nog komen!:-)

Mien · 27 april 2011 op 21:21

Klinkt als rap.
De Jeugd van Tegenwoordig verbleekt hierbij.

Mien

sylvia1 · 28 april 2011 op 11:25

Ik heb niet vaak dat als ik de clue van een column niet begrijp, dat ik ‘m dan toch een keer of vijf lees. Bij dit verhaal dus wel. Het stuk boeit, al kan ik er geen vinger op leggen.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder