Er zijn elk jaar circa 15 miljoen mensen die de hitte in Frankrijk verkiezen boven de fijne, knusse huiskamer. Zij gaan meestal al zeer vroeg op pad (of sommige echte diehards slaan hun vleugels al een dag eerder uit op de plek waar ze Lance en co gaan aanschouwen) om de razende meute van wielrenners voorbij te zien komen flitsen. Want de Tour zou geen echte Tour zijn als zij er niet staan. Daarom hebben ze een trucje bedacht om ze te lokken: de Tourkaravaan. De aanbidders van de “slaven van de fiets”worden rijkelijk beloond voor hun aanwezigheid aan de rand van het asfalt. Zelf ben ik ook weleens zo gek geweest om de Tour op te zoeken. In 2003 stond ik met hooguit 10 andere onbekende liefhebbers ergens in een lavendelveld dat wordt doorkruist door een kaarsrechte asfaltweg in de buurt van Sisteron (Zuidoost Frankrijk).
Rond 13.30 zou de Tour langskomen. En dan heb ik het niet over de renners. Een file van zeker 50 felgekleurde Skoda’s met daarop overenthousiaste mannen en vrouwen die echt alles vanaf de auto naar de toeschouwers smijten, passeerde als eerst. Het resultaat was bergen afval en 2 zakken vol met sponsorhebbedingetjes, uiteenlopend van bananengarnering tot petjes van een franse supermarktketen.
Maar het mooiste moest natuurlijk nog komen! Want er kwam, nadat de laatste wagen van plezier was langsgereden (niet voordat we 6 sleutelhangers van de Tour om ons oren kregen), een rode Tour-jurywagen met een aantal hoge sponsorbazen die uit het dak hingen en hun ogen uitkeken. Uit de auto kwam Frans geschreeuw: de kopgroep was in aantocht!
En jahoor, 6 motoren en nog 2 claxonerende jurywagens verder schoten er 6 renners voorbij, ik meende een Rabobank tricot gezien te hebben, maar om de renner te identificeren was het al te laat. Na nog 5 minuten en 2 keer zoveel auto’s kwam het peloton voorbij. Gelukkig herkende ik Lance aan het geel. Ik riep drie keer zijn naam. Maar de Texaan keek niet op of om, en reed alweer 100m verder en was al zeker 5 mensen die exact het zelfde scandeerden gepasseerd.
Nog 4 motoren en tientallen ploegleiderwagens, materiaalwagens e.d., en daar ging de Tour weer. De andere 9 Toeschouwers bleven nog met open mond naar de menigte staan kijken, maar ik was al in de auto gesprongen, op weg naar een tv. Inmiddels was de karavaan 10 km verder, en schoot er nog een verdwaalde renner voorbij. En dacht bij mezelf:“dit eens, maar nooit meer”.


6 reacties

Eddy Kielema · 24 november 2005 op 11:07

Aardige geschreven, maar het valt me op dat je wel erg veel getallen gebruikt en dat leest niet zo lekker. Bovendien doet het een beetje vreemd aan om in december een column over de Tour de France te lezen. Misschien kun je in je volgende column wat meer inspelen op de actualiteit? Het vermeende dopegebruik bijvoorbeeld van Roberto Heras, de winnaar van de Ronde van Spanje (ik noem maar wat).

Trukie · 24 november 2005 op 11:57

Een zomers verhaaltje in deze kou is eigenlijk helemaal niet zo gek Eddy.
Tim, mensen willen er altijd zo graag bij zijn.
Daarna kijken ze naar de herhaling voor wat er nu eigenlijk echt te zien is geweest. 😉
En jij hebt die Skoda’s gezien en je hebt er een bruine kop aan over gehouden.
En een middelmatige column.

KingArthur · 24 november 2005 op 12:04

De vertelling an sich vind ik wel aardig. De timing is in mijn beleving ook wat vreemd.

Soms lijkt het er inderdaad op dat het circus om het evenement belangrijker is dan het evenement zelf. En ja op t.v. is het geheel altijd veel beter te volgen.

Ma3anne · 25 november 2005 op 09:07

Best lekker om tijdens de sneeuwbui die hier wordt even terug te blikken op de Tour. Ik ben er op mijn manier fan van. Als ik thuis ben, staat ie altijd aan op tv. Het geeft me een vakantiegevoel. Zijdelings volg ik dan ook nog de prestaties.

Grappig anti-verslag heppie geschreven. Zitten mooie zinnen in.

Mup · 25 november 2005 op 13:29

Eens met Eddy, maar ondanks mijn desinteresse in sportverhalen en sport kijken, toch lekker gelezen,

Groet Mup.

heupie · 25 november 2005 op 18:47

Herkenbare taal, zelfs voor mij al heb ik nooit de moeite genomen de toer live te zien. Ook leuk verteld. Ter plekke en live iets meemaken, dat ooit op TV is geweest valt meestal tegen. Ik twijfel of er live wel iets beter, mooier etc. is dan de TV het vanuit de beste plek en het beste beeld uit al die camera’s geselecteerd in ’n huiskamer brengt. En alles bij de hand van koelkast tot toilet, blijf maar lekker thuis.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder