Tot het gaatje

Begrijp me niet verkeerd. En ja, dat is een vreemde zin om een column mee te starten. Niet een hele goede openingszin. Maar soms zijn er van die zaken die alle regels tarten. Soms zijn er ook mensen die regels tarten. Soms, dat moet ik er dan ook meteen maar aan toevoegen, ben ik zo’n mens. Ik tart nu en dan regels. Afgelopen weekend was het weer zover. Ik tartte overigens niet op alle fronten vrijwillig. Want ik had weliswaar zwaar vrijwillig een wijntje of zes achter de kiezen gegooid, maar ik kon er weinig aan doen dat een verwaarloosd kind zijn roep om aandacht juist die avond had gegeven, door zich te vergrijpen aan de bedrading van mijn fietsdynamo. Het is niet een lekker buurtje waar ik doorheen moest, zeker ook niet zonder licht. Maar [i]beter zonder licht fietsen, dan lopen[/i], had ik bedacht. Dat drank toch wat doet met je waarnemende vermogen, bleek echter al snel uit het feit dat ik de verdekt opgestelde politiewagen volstrekt miste.

“Uw licht doet het niet”, zei agent Klein Dik Propje tegen me.
Ik probeerde mijn lamme fietsstandaard recht te krijgen, terwijl agent Kippenborst me de weg begon te versperren als ware ik vluchtgevaarlijk en hij daartoe in staat.
“Nee”, ademde ik nog vol warme wijnwolk uit, “dat weet ik.”
Meteen zag ik agent Propje geshockeerd achteruit deinzen.
“U heeft gedronken?”
“Jazeker”, antwoordde ik vol overtuiging, “een wijntje of vijf, zes, zeven, ik weet het eigenlijk niet meer zo precies.”

Kippenborst en Propje wisselden gealarmeerde blikken en stilzwijgende afspraken uit. En terwijl Propje zich op zijn beurt vlak voor mij positioneerde, begon Kippenborst in de auto te rommelen. Al snel kwam hij terug met een apparaatje.
“Dit mevrouw”, sprak hij me bijna bestraffend toe, “is een brezzalaizer. Het is de bedoeling dat u hier blaast”.
Na het blazen begon Kippenborst verwoed met dat apparaat te schudden en probeerde het apparaat uit elkaar te trekken. Uiteindelijk gaf hij het op.
“Hij is stuk” zei hij moedeloos tegen Propje.

Ze keken elkaar weifelend aan en leken geen idee te hebben wat te doen met brooken brezzalaizers. Na een paar minuten stilzwijgende kweenie’s van hun kant, besloot ik dat ik eigenlijk wel weg wilde, richting bed.
“En nu?”, vroeg ik, “kan ik nu naar huis?”
“En hoe wilde mevrouwtje dat dan wel niet doen?”, vroeg Propje mij met een lichte hint van sarcasme in zijn stem.
“Nou, eh, lopen”, improviseerde ik met bijbehorende Bambiblik, terwijl ik keek naar de eerstvolgende hoek waarachter ik uit zicht zou zijn.
“Jaja”, bemoeide Kippenborst zich er ook mee. “En zodra je de hoek om bent spring je weer op je fiets. Dat kennen we.”

De overstap van vous- naar tutoyeren sloeg me met stomheid, terwijl de twee heren de stilzwijgende overeenkomst teruggevonden leken te hebben. Propje deed snel een stap dichterbij om mij nog meer de weg te versperren en Kippenborst rommelde er lustig op los in de auto, die zo te horen vol lag met allerlei hulpmiddelen voor het handhaven van orde en wet. Na een minuut kwam hij met een roestige spijker in zijn hand op me af en hield deze triomfantelijk vlak voor mijn gezicht.

Propje trok de spijker ongeduldig uit zijn handen en liep naar mijn fiets, terwijl Kippenborst het overnam om mij de weg te versperren. Propje hakte als een bezetene met de spijker in mijn achterwiel, maar kreeg het niet voor elkaar om er een gat in te slaan. Kippenborst probeerde hem te helpen terwijl hij met zijn andere arm mij de doorgang bleef beletten. Dat viel overigens helemaal in verkeerde aarde bij Propje, die teksten begon uit te kramen als “ik kan het heus zelf” en “zoek jij maar liever een hamer” en de hele scene eindigde in een kluwen lichamen die zich naast het achterwiel van mijn dappere fiets op de grond liet vallen. Daar zaten ze, te hijgen, terwijl ik met mijn ogen knipperde om deze bizarre voorstelling te leren geloven.

“Zal ik anders mijn fiets laten staan en gaan lopen? Dat is misschien makkelijker voor jullie?”, probeerde ik voorzichtig. Helaas bleek dat het startsein te geven tot een tweede adem van de heren. Kippenborst stond op om in mijn weg te staan en Propje begon weer hevig in de auto te rommelen. Hij haalde er van alles uit. Een injectienaald, een handzaag, een scanner en een zak chips, die hij meteen openrukte.
“Energie”, stootte hij hijgend uit. Kippenborst trok op zijn beurt een mandarijn uit zijn broekzak en begon die te pellen.

Bij de injectienaald keken ze nog even weifelend (en naar ik dacht verlekkerd) naar mijn arm, maar de afschuw op mijn gezicht zorgde toch dat ze hem gebruikten om mijn band mee lek te prikken. Dit lukte prima, alleen liep de band niet snel genoeg leeg, zelfs niet met meerdere gaatjes. Zelfs niet als Propje er met zijn volle gewicht op duwde. Propje knikte Kippenborst veelbetekenend toe, die vervolgens prompt de handzaag pakte. Propje ondertussen boeide mij “sorry meissie, dit is uit voorzorg”, aan zichzelf. Kippenborst zaagde in een vloeiende beweging mijn achterband aan flarden… Het was zo gepiept.

Moe maar voldaan keken de heren naar hun voltooide werk. Ik wreef wat om de bloedsomloop van mijn rechterpols weer op gang te krijgen.

“Kan ik nu eindelijk gaan?”, vroeg ik terwijl ik naar het stuur van mijn fiets greep. Propje duwde me vastberaden weg.
“Nee, u kunt niet zomaar gaan lopen mevrouw”, zei hij, weer terugschakelend op vousvoyeren. Dat is veel te gevaarlijk in deze buurt.”
Kippenborst, die al bezig was met het opruimen van de spullen, pakte mijn fiets in stilzwijgende overeenstemming met zijn collega en legde deze met zorg achterin.
“Stap maar in”, zei Propje gul, wij brengen u graag even thuis…”
“U heeft geluk dat u ons getroffen heeft”, zei Kippenborst, “ieder ander had u zo naar huis laten fietsen. En mijn collega hier en ik zeggen altijd maar zo, je moet het noodlot niet onnodig tarten…”