Altijd als ik net met mijn haar heb laten knippen zit het idioot. Dat ligt niet aan de kapster, maar aan mijn haar. Dat lijdt aan een angststoornis. Geknipt worden door een echte kappersschaar, welk gezond Hollands haar wil dat nou niet? Dat van mij dus. Als ik een nieuwe kam in gebruik neem raakt het al compleet van slag. De gevolgen van een bezoek aan de kapsalon zijn desastreus. Tijdens het knippen lijkt het allemaal nog wel mee te vallen: mijn haar is zenuwachtig, maar laat zich nog wel gedwee in model brengen. Pas als ik thuiskom en in de spiegel kijk… Soms herken ik mezelf nauwelijks. Het lijkt wel of iemand een malle pruik over mijn hoofd heeft getrokken. Mijn haar komt alleen uit zijn identiteitscrisis als ik het geduldig de tijd gun zichzelf te hervinden. Ik verricht minimale stylingshandelingen en fluister lieve, opbeurende woordjes.

Zelf vind ik het ook niet fijn bij de kapper. Een bezoek schuif ik het liefst zo lang mogelijk voor me uit. Het begint al bij het haren wassen. Ik weet nooit op welk moment na het spoelen en afdrogen ik weer met mijn hoofd overeind mag komen. Daar word ik erg onzeker van. Als de kapster mij vervolgens vraagt hoe ik het wil hebben, murmel ik een onsamenhangend verhaal, waar ze weinig mee kan. Mijn ogen mijden krampachtig de spiegel, omdat ze niet mag denken dat ik stiekem naar haar borsten loer, als een vies mannetje. De hele knipsessie kijk ik dus strak naar beneden en let ik erop dat ik mijn handen onder de kapmantel niet verroer, om geen verdenking van schennispleging op mij te laden. De laatste keer dat ik daar als een bewegingsloze contactgestoorde [i]creep[/i] zat, vroeg de knipdame of ik er nog iets in had. Ik riep: “Een wolkje melk!”, maar uit het vraagteken in haar gezicht maakte ik op dat ze niet aan koffie refereerde, maar aan een haarverstevigingsproduct.

Ik ben altijd weer blij als het achter de rug is. Wat een gedoe. Soms overweeg ik om gewoon mijn kop kaal te scheren. Het zou me een hoop ellende besparen. Helaas is er geen haar op mijn hoofd die daaraan denkt.

Categorieën: Diversen

14 reacties

LouisP · 10 mei 2009 op 12:18

D.
keileuk stukje. Naar de kapper gaan geeft mij juist een lekker gevoel. Verandering! Als ik na het wassen in de spiegel kijk zit het precies goed en wil ik de knipsessie afblazen.

Er zitten hele grappige stukjes in. Van die borsten en zo. En die handen onder de mantel.

gr.
L.

Macx · 11 mei 2009 op 09:44

Leuke tekst met een aantal zeer herkenbare onderdelen.

lisa-marie · 11 mei 2009 op 12:26

om de derde alinea moest ik wel erg lachen.

Gewoon nooit meer naar de kapper gaan 😀

Mien · 11 mei 2009 op 13:35

Leuke titel en kapperscolumn.

Mien

doemaar88 · 11 mei 2009 op 15:16

Herkenbaar en leuk neergezet, hoewel ik er niet aan zou moeten denken m’n hoofd kaal te scheren 😀 Dan liever een dagje rondlopen als een getoupeerde poedel 🙁

Je manier van schrijven is leuk, prima onderwerpkeuze. Geslaagd dus!

SIMBA · 11 mei 2009 op 19:51

Erg leuk stukje!

Fem · 11 mei 2009 op 20:11

😀 kaal heeft zo z’n voordelen…. 😉

Toch ben ik blij dat ik weer naar de kapper mag, alleen heb ik juist het probleem dat mijn haar juist buiten de kappersdagen totaal beroerd zit.. 😕

Dees · 11 mei 2009 op 22:19

geinig 😀

en eigenlijk is het ook nog een beetje meegevoelopwekkend zo’n angststoornis. mijn haar wordt agressief van kappersbezoek

DACS1973 · 12 mei 2009 op 09:34

Jouw haar reageert nogal stekelig zeker? 😀

champagne · 12 mei 2009 op 11:09

Origineel onderwerp en ook wel grappig neergezet.
[quote]Altijd als ik net met mijn haar heb laten knippen zit het idioot.[/quote]Daar struikelde ik even over…

Mijn haar is juist erg gewillig en helemaal wanneer de juiste kapster de schaar hanteert! Ik vind het verwennerij, zo’n kappersbezoek. De sfeer, de geur die in zo’n kapsalon hangt, het geroezemoes, heerlijk!

Dees · 12 mei 2009 op 12:43

meer opstandig 😀

Anne · 12 mei 2009 op 17:00

Ha ha! Leuk stukje! Als je je jaar nou gewoon lang laat groeien kan het van de zwaarte geen kant meer uit. Hoef je gelijk niet meer naar de kapper.

KawaSutra · 12 mei 2009 op 22:18

Ik ga niet vaak naar de kapster maar als ik ga, dan ga ik er ook voor. Heerlijk om ongegeneerd vanachter mijn te lange haarlokken naar haar borsten te kunnen kijken. Alleen jammer dat ik altijd van haar mijn bril moet afdoen. 😀
Leuk geschreven!

PeterP · 8 oktober 2009 op 22:23

Haar dat lijdt aan angsstoornis vind ik geniaal gevonden. Mijn complimenten! :wave:

Maar eerlijk gezgd weet ik niet waar je met deze column naar toe wil. Is het een aanklacht tegen de kappers omdat je haar ‘nooit zit’ als je daar geweest bent? Of is het jouw haar dat maar niet in model komt? Het wordt mij niet duidelijk.

Geef een antwoord