Mijn bewakers blijven me vervelen met rare, kleine bungelende speelgoeddingetjes. En het ergste is dat ze nog me nog uit zitten te lachen ook! Ik krijg er honger van. Sommige clichés zijn dus waar : gevangenisvoer is niet te vreten! Zelf dineren ze uitgebreid met vers vlees, terwijl ik gedwongen word van die droge, keiharde brokjes te eten. Of van die syntetische vistroep uit blik. En wat krijg ik te drinken? Water!! Het enige dat me op de been houdt, is de hoop op ontsnapping. Ik probeer zoveel mogelijk hun routine te verbreken door sabotage te plegen. Het dagelijks beschadigen van het meubilair geeft enigszins voldoening. Ik denk dat ik straks maar eens een plant te grazen neem. Of die witte dingen, die voor het raam hangen.
Was me bijna gelukt mijn bewakers te laten verongelukken door langs hun benen te strijken, terwijl ze wegliepen. Moet dit ook eens proberen als ze de trap aflopen.
Vanmiddag opnieuw een poging gedaan duidelijk te maken, hoezeer ik mijn bewakers minacht. Heb weer op hun antieke stoel gekotst. Memo: moet dit beslist nog eens doen, maar dan in hun bed. Plant vernield! Witte dingen blijken gevaarlijke netten te zijn, waarin je met je blijft nagels vasthaken. Mannetjesbewaker heeft mij losgemaakt en in de gang gezet. Dat rode haar op de trap is wel leuk om los te krabben. Grappig spul.

Eindelijk vers vlees; een muis gevangen! Vervolgens heb ik het onthoofde lijk op de mat gelegd. De zoveelste poging om duidelijk te maken waartoe een kat in staat is en tevens ontzag in te boezemen voor deze gevaarlijke jager. De boodschap kwam echter niet over. In plaats van walging toonden ze alleen maar begrip. Ik snap niks van die lui. Vooral dat vrouwtjesmens. Gisteren sprong ze bijna op de kast, toen ze de nog levende muis door de keuken zag rennen. Je reinste psychologische oorlogsvoering!
Ik ben er nu achter hoe sadistisch mijn bewakers eigenlijk wel kunnen zijn. Gelukkig heb ik nog een flinke krab kunnen uitdelen en heb ik mijn behoefte naast de kattenbak gedeponeerd recht in de schoenen van de hoofdbewaker. Ooh yeah!

Vandaag hadden de bewakers een bijeenkomst met soortgenoten. Er werd veel gedronken en gelachen en ik werd in een andere cel opgesloten. Ik begreep dat het iets te maken had met een “allergie”. Daar moet ik meer over zien te weten te komen. Dat “allergiewapen” valt vast wel uit te buiten.
Ik ben ervan overtuigd dat mijn medegevangenen sukkels zijn, en ook nog eens heulen met de vijand. De hond wordt vaak losgelaten, maar die mafkees komt altijd terug! Absoluut gestoord. En bovendien stinkt hij als een natte dweil. En dan is er ook nog die rare vogel. Dat móét een verklikker zijn. Hij praat te veel met de bewakers. “Lorre” moet een soort code zijn. Ik weet zeker dat hij mijn hele doen en laten doorbrieft. Hij wordt betaald in crackers en pinda’s. Waarschijnlijk zit hij daarom in een soort veiligheidskooi. Maar eens komt de dag, en dan….Vers vlees pour moi! De gek heeft niet eens in de gaten, dat ik daarom naar hem zit te grijnzen.

Ze zijn al de hele dag in huis. Heee, kijk nou een stukje touw… Hebbes!!! Ah barst, daar zit dat vrouwmens weer achter. Lach niet zo stom, mens. Anders zal ik wel even mijn nagels in je …, HAH die was raak!! Domdidomdiom…
Ik moet de rest van deze dag maar eens besteden om een goed ontsnappingsplan te bedenken. Maar eerst ga ik nog even lekker uitgebreid voor de open haard liggen…………

Categorieën: Fictie

Avatar

Grumpy-old

"wie ben ik nu eigenlijk" Ben ik mijn baan, ben ik deze auto , ben ik dit huis , ben ik deze blog . Of is er meer aan mij. Iets wat mij anders maakt dan al die anderen, bijzonder. ( want iedereen wil toch bijzonder zijn) Het gaat eigenlijk niet eens om het antwoord op deze vraag . Het gaat er alleen om dat je de vraag af en toe eens stelt. Alleen het stellen van die vraag heeft de potentie de rotsvaste aanname dat de wereld is zoals hij is, met alles erop en eraan, in twijfel te trekken. Het is een aanrader om het antwoord niet met mijn persoonlijkheid te gaan zoeken of intelectueel te gaan benaderen . Dus stel je open voor een antwoord in welke vorm dan ook. Dat hoeft toch geen keurig netjes antwoord te zijn in de vorm van een stukje tekst op mijn blog? Het kan ook een beeld zijn dat je vormt na een gesprek, een situatie die zich voordoet. Stukjes van een puzzel, die na verloop van tijd een steeds duidelijker wordend beeld van " ikke" zullen vormen. Er zijn meer van dit soort vragen die hetzelfde effect teweegbrengen , zoals " waarom ben ik hier" of "wat doe ik hier" Daarvoor geld eigenlijk hetzelfde, het stellen van de vraag is belangrijker dan de vraag zelf, of het antwoord daarop. Met andere woorden: vraag me wie ik ben en ik zal je vertellen wat ik doe . Leer mij kennen en je zult weten wie ik ben .

7 reacties

Avatar

Neuskleuter · 15 februari 2008 op 21:16

Leuke variatie op de Garfieldstrips. Ik weet het zeker: mijn kat denkt net zo.

Avatar

Ma3anne · 15 februari 2008 op 22:31

Mijn twee zwarte katten hebben dit soort getreiter gelukkig opgegeven, toen ze een kattenluikje kregen en de wijde wereld in konden. Het zijn waarlijk zachtaardge lieverds geworden.
Wel jammer, dat ze nu regelmatig vier hongerige vriendjes uit de buurt mee naar huis nemen door datzelfde kattenluikje. Het voer is niet aan te slepen en ‘s morgens beneden komen en zes katten in alle hoeken aantreffen is een heel aparte belevenis.:slik:

Heerlijk kattenverhaal Grumpy. Ik wil best meer leesvoer van dit monster. :hammer:

Avatar

klapdoos · 16 februari 2008 op 12:05

Denk ik nog netjes, zal maar niets over mijn kat schrijven, want het boek is al gepubliceert dan krijg je natuurlijk een bak vol kritiek over je heen, of men schrijft dat dit geen column is, heb ik toch genoten van het kattenverhaal. Temeer mijn kater een boek vol van dit soort verhalen ( maar in een andere stijl hoor) heeft geschreven, gelukkig met succes. Wij zullen nooit weten hoe katten denken, alleen zien wat die asbakken ons soms aandoet, maar je krijgt er zoveel liefde voor terug.
Een heerlijk verhaal hoor.
groet van leny

Avatar

Mosje · 16 februari 2008 op 12:10

Grappig.

Avatar

Dees · 16 februari 2008 op 12:31

Geinig geschreven. Wel een mild exemplaar, deze dagboekschrijver.

Avatar

pally · 16 februari 2008 op 14:03

Heel geestig

groet van Pally

Avatar

Grumpy-old · 16 februari 2008 op 18:52

Leuke positieve reacties 🙂
Ik had eerlijk gezegd kritiek verwacht zoals “ouwe koek” en “geen column” maar het tegendeel is waar.
Ik had dit verhaal al heel lang ergens. Oorspronkelijk zou ik met iemand hier een tweeluik maken . Een soort gesprek tussen twee katten vanuit ieders perspectief. Uiteindlijk heb ik mijn versie aanpast en apart gepost.

En inderdaad stiekum wat inspiratie opgedaan bij Garfield.

Een grumpy kat zeg maar

Geef een antwoord