Deze zondag had ik, alszijnde atheïst, een vrije zondag. Nadat ik mij een uurtje had vermaakt met het tellen van mijn tenen, een bezigheid waar ik mij om de zoveel keren het leplazerus van schrik aangezien iedereen zich wel eens vertelt, begon de verveling toch toe te slaan. Ik heb toen besloten om mij aan te sluiten bij een Indiaans muzikantengezelschap. Ik nam mijn scheidsrechtersfluitje mee naar de stad, waar ze hun concerten altijd ten gehoren brachten. Ik ben toen naast hen gaan staan en ben zachtjes op de maat van hun muziek mee gaan fluiten, geheel niet onverdienstelijk al zeg ik het zelf. Toen ik mijn medemuzikanten na het derde nummer aankeek, zag ik hen allen ‘nee’ schudden. Een minder cultureel begaafd persoon had dit misschien verkeerd opgevat, maar ik had allang geleerd dat ‘nee’ in het Indiaans ‘ja’ betekende. Ik kon wel aannemen dat dit voor zowel het gesproken woord als de gebaren geldde.

Aangemoedigd door mijn muzikantenmaatjes verplaatste ik mij van de zijkant precies in hun midden. Het feit dat ze dicht op elkaar bleven staan toen ik in hun midden door probeerde te dringen voelde als een warme omhelzing aan. Het volgende nummer begon vanuit de ghettoblaster te klinken, mijn moment was daar. Tussen de amateuristische palmfluitgeluiden klonk het fijn afgestemde geluid van mijn scheidsrechtersfluit. Ik zat zo in mijn eigen muziek, dat ik de rest niet meer hoorde. Toen ik één oog opendeed, zag ik dat het publiek hetzelfde gevoel ervaarde; ze keken mij allemaal met grote ogen aan. Ik gaf alles wat ik had terwijl mijn wangen rood kleurde van de spanning die ik op het kleine fluitje zette. Blauwe spikkeltjes drongen mijn blikveld binnen terwijl ik mijn laatste adem aan de muziek gaf.

Een beroerd getingel drong mijn uiterst muzikaal begaafde geest binnen, waardoor ik plots stopte met fluiten. Ook mijn Indiaanse medemuzikanten, die overigens uit respect voor mijn talent al eerder gestopt waren, keken niet meer naar hun instrumenten om. Een ziekelijk verdraaid deuntje, wat als het nummer ‘Bij ons in de Jordaan’ moest doorgaan, kwam op ons afrijden. Een draaiorgel. Mechanische muziek. De Indianen keken beteuterd naar dit apparaat, dat moeiteloos een enorm repetoire afwerkte. Geen noot werd valsgespeeld, geen toon ging uit de maat.

Ik heb toen, samen met mijn Indiaanse vrienden mijn spullen gepakt. Ik ben weer thuis op mijn bank gaan zitten en heb mijn fluitje opgeborgen. Vervangen door een brok hoogstaande techniek, wie had dat gedacht.

Categorieën: Gein & Ongein

12 reacties

Avatar

nighthawk · 6 december 2007 op 13:24

We gaan er ons nog eens over buigen hé Fat, omdat je zo graag wil leren, anders zou ik het niet doen…

De eerste zin moet je zelf nog eens lezen. Of daar ontbreekt ergens een punt of drie of het is er erger mee gesteld. Een opmerding die ook geldt voor de rest van je column.

[quote]ten gehoren brachten[/quote] Ten gehore dus…

[quote]’nee’ schudden[/quote] Volgens mij schud men neen, if I am not mistaken

[quote]minder cultureel begaafd persoon [/quote] Cultureel minder begaafd? Minder en begaafd gaan hier samen. Een uitleg kan ik niet geven, dit moet je even aannemen.

[quote]geldde[/quote] Vervoeg nu bij jezelf het werkwoord gelden en constateer dat dit een sterk werkwoord is

[quote]van de zijkant precies in hun midden[/quote] daar bevond je je al, je begaf je naar het midden van het podium of naar het midden van de groep, dat kan weer wel.

[quote]voelde als een warme omhelzing aan[/quote] voelde aan als leest een pak vlotter, die wederkerige werkwoorden zijn echt een plaag in onze taal, we moeten er mee leren omgaan…

[quote]palmfluitgeluiden[/quote] bedoelde je een panfluit?

[quote]mijn wangen rood kleurde[/quote] je gaf aan over een paar wangen te beschikken, die zijn meervoud en kleurden dus rood

[quote]ervaarde[/quote] ervoer?

Hopende de Nederlandse taal van dikke bomen een dienst te hebben verleend

Nighthawk

Avatar

Mup · 6 december 2007 op 14:00

Ja, leuk verhaal, en dat bedoel ik ook als ja, leuk verhaal,

Groet Mup.

Avatar

Grumpy-old · 6 december 2007 op 14:48

[quote]’nee’ in het Indiaans ‘ja’ betekende[/quote]
?
Zijn het dan indianen uit India ( die hebben die neiging inderdaad) Maar die zie ik niet zo snel op panfluiten spelen.

Of zijn het ‘dindianen’ uit Zuid Amerika?

Toch een leuk verhaal. Al vroeg ik mij ook af wat een palmfluit zou kunnen zijn. Ocarina misschien?

Greetz
Grumpy

🙂

Avatar

Prlwytskovsky · 6 december 2007 op 18:39

Even iets anders: bestaat er dan ook een influiter? En leg dat dan eens uit?

@Nighthawk: pracht commentaar. I like it! 😆

Avatar

FatTree · 7 december 2007 op 11:16

Dat lijkt mij duidelijk; Een influiter is een uitfluiter die zich influit, voor het uitfluiten kan beginnen.

Avatar

FatTree · 7 december 2007 op 14:45

Mijn dank is groot!

Avatar

arta · 7 december 2007 op 17:19

Leuk om te lezen, ondanks de slordigheidsfoutjes! 🙂

Avatar

weathergir · 7 december 2007 op 22:09

Jullie met z’n tweetjes, NH & FT… om je rot te lachen! 😆

Avatar

weathergir · 7 december 2007 op 22:11

Erg gelachen om dit volkomen ridicule verhaal over een normaal zo dodelijk saaie zondag… 😆 😀 😆 😀

Avatar

pally · 7 december 2007 op 22:45

Gek verhaal met veel fouten, maar die zijn al gespot, door wie ook weer? 😆
Ik weet trouwens wel wat een palmfluiter is: iemand die op zijn handpalm kan fluiten. Is moeilijk hoor!

groet van Pally

Avatar

FatTree · 7 december 2007 op 23:07

Spot on!

Avatar

SIMBA · 8 december 2007 op 10:11

Hahahhaha, wat een melig verhaaltje!

Geef een antwoord