De Strijkplank, wie gebruikt hem nog? Ik niet meer. Weg met dat ding. De tijd dat ik van een frommel een uitstrijkje maakte, is voorgoed voorbij. Ik stop het wasgoed een kwartier in de droogtrommel, hang het vervolgens verder te drogen op zolder of laat het wapperen in de wind. Daarna  gladwrijven, opvouwen en klaar is Kees. Maar toen manlief een peperduur overhemd kocht bleek deze na een wasbeurt, in tegenstelling tot zijn goedkopere strijkvrije exemplaren, flink in de kreukels te zitten. Trekken, uitslaan, waaien, wrijven- het mocht allemaal niet baten. Het overhemd smeekte om een strijkbeurt.

Dus legde ik het kreukelkreng apart in een mand waar het stof stond te happen en waarop de kat een slaapplekje vond. En zo ontstond er een kringloop. Het overhemd belandde weer in de wasmachine zonder dat het gedragen was. Na een tijdje begon manlief het overhemd te missen. ,,Ik wil het  morgen aan. Waar is ie eigenlijk ?” Beschaamd wapperde ik het vod voor zijn neus. “Moet nog gestreken worden.”

Hij de soldeer- en ik de strijkbout. Onze rollen zijn nog ouderwets verdeeld Dus haalde ik de strijkplank van zolder. Brabantia. 35 jaar oud. Oranje frame met donkerbruin metalen strijkboutplaatje. Onverslijtbaar. Maar hoe werkte dat ding ook alweer? Op de grond leggen, hendel indrukken en naar boven trekken? Of rechtop zetten hendel indrukken en naar voren kantelen. En hoe stelde ik de hoogte in? De stoom kwam  inmiddels uit mijn oren. Er was toch een stand tussen hurken en strekken in? Dus gleden de pootjes in een spagaat, raakte mijn vingers bekneld en toen ik dacht dat ik de strijkplank had verslagen, klapte deze met een klap weer in.

Uiteindelijk gaf de strijkplank zich gewonnen en bleef ie fier rechtop staan. Ik draaide de stoomstrijkijzer op de katoenstand en zette de bout op het overhemd. Sissend en pruttelend werden de kreukels gladgestreken. Ik kreeg er zowaar aardigheid in. Maar waar ik geen rekening mee had gehouden was de roze gebloemde strijkplankhoes die in de loop der jaren was verteerd. Geschrokken bekeek ik het resultaat van mijn geworstel. Het hagelwitte overhemd was bezaaid met dikke plakkerige zuurstokroze pluisjes.

Ik was het zat en besloot korte metten te maken met het overhemd. Ik drukte de bout op de achterpand en zette de temperatuur van de bout een stukje hoger. Langzaam maar zeker verscheen er een poepbruine driehoek.

,, Wat stinkt het,  gaat het wel goed?” riep manlief terwijl hij de trap opvloog. Ik hield het overhemd omhoog en toonde de bruine schroeivlek.,, Nou nee, het overhemd mocht niet gestreken worden. Kijk maar. Zonde he?”

Met een uitgestreken gezicht klapte ik de strijkplank  in en borg hem ver weg op zolder…

Categorieën: Mannen & Vrouwen

Li

Liever gek dan 'grijs'. (O)mama Li doet maar wat. Schrijft voor een scholengroep, een ouderenblad en voor schrijfgroep Undercover. Is na 10 jaar weggereorganiseerd bij het Alphens Nieuwsblad. Werkte 30 uur per week als bovenschoolse coördinator TSO bij SCOPE Scholengroep. Sindskort gepensioneerd.

16 reacties

Yfs · 20 maart 2014 op 15:21

Vreselijk gelachen ( waarvoor dank).
Een column waar je 10 keer plezier van kunt hebben als je hem 10 keer leest.

“kreukelkreng” :rotfl:

En dan dat “Zonde he?” op het einde!

Wat zijn vrouwen toch geniaal!! :yes: :yes:

Anders · 20 maart 2014 op 16:04

Ik vind hem ontzettend grappig en zooo erg vrouwelijk! (en herkenbaar)

Mien · 20 maart 2014 op 16:22

Hi, hi, herkenbaar Li en daardoor leuk. In zijn eenvoud ook direct en knap geschreven. Niks moeilijker dan dat. Met een uitgestreken gezicht geschreven zeker. Toepasselijke titel ook. :yes:

Pierken · 20 maart 2014 op 16:25

Testosteron:
Dat het gewoon is dat het vrouwtje thuis strijkt vind ik niet zo noemenswaardig. Maar de onhandigheid van bijv. niet eerst de strijkplankhoes controleren voordat je zo’n peperduur overhemd vernielt wel. Deze oprechte column bevestigt het vermeende stigma dat mannen op vrouwen loslaten. Namelijk dat altijd maar proberen verbergen van hun onhandigheid. Dus wat mij betreft het eerste echt open verhaal in het rijtje van deze vrouwenweek. Een column ook die de taakscheiding tussen man en vrouw niet mooier maakt dan dat deze van naturen bepaald is. En leerzaam, want Brabantia kende ik alleen als automerk.

Oestrogeen:
Gelukkig maar dat jij strijkt, want zo speels en herkenbaar als dit, had manlief het nooit kunnen neerpennen. En dan nog. Laat hem lekker strijken, dan hou jij tijd over om dit soort leuke columns te schrijven. Lukt jou ook vast vanuit jouw fantasie. En misschien is dat het al. Nog leuker. Goed je weer te lezen. 1 per het jaar van jouw hand is veel te weinig 🙁 .

SIMBA · 20 maart 2014 op 16:37

Op marktplaats met die retro strijkplank zou ik zeggen!

pally · 20 maart 2014 op 16:56

Ha, ha wat geinig, Li! Moest zo lachen. Je moet hier echt geregeld terugkomen om te schrijven. Je hebt toch tijd over, nu je niet meer strijkt… :rotfl:

troubadour · 20 maart 2014 op 17:22

Hilarisch Li. De Brabantia strijkplank! Zo lekker droog geschreven.
Mijn moeder mist er een vinger van.

lisa-marie · 20 maart 2014 op 19:49

Zo lekker gelachen en genoten
en ook héééél herkenbaar :rotfl:

trawant · 20 maart 2014 op 21:07

Een uitgestreken column..leuk!

Fem · 21 maart 2014 op 06:37

Bedankt voor deze geweldige tip Li!
Als er nog een overhemd voorbij komt, ga ik hem zeker toepassen… :yes:

arta · 21 maart 2014 op 08:39

Ik hoop ook dat jij ons weer wat vaker gaat verblijden met een stuk van jouw hand!

Echt geweldig geschreven.

Hier wordt de strijkbout gebruikt voor ‘Encaustic art’ en geloof me, als je dan gaat strijken worden witte overhemden best exentriek 😀

pepe · 21 maart 2014 op 14:32

Wahhhhhh,wat is ie weer geweldig, ik zie het voor me. Lig hier krom van het lachen, wat ben je toch een heerlijke maffe Li.

Arme meneer Li, toch maar weer een goedkoop overhemmetje?

Liefs Pepe

Meralixe · 21 maart 2014 op 20:11

Li, ik zou het moeten opzoeken maar een drietal jaren terug heb ik eens een column van uw hand gelezen waar ik vol bewondering naar op keek in de zin van: DAT IS SCHRIJVEN!!!
Het is zoals schaatsen.. Je verleert het nooit!
Ik zoek het even op en als ik het vind stuur ik het nog even door. :yes:

    Meralixe · 21 maart 2014 op 20:25

    Yes! Al gevonden!
    Het was ‘Lieve mevrouw uit Marokko’ die met toen bijzonder diep raakte.
    Toen schreef ik ‘Lap, terug een column waar de kwaliteit er van af druipt. Dergelijk schrijven ontneemt me bij wijlen de durf om verder te gaan in mijn schrijverei maar natuurlijk vergeef ik U dit gegeven.
    Die zware gebeurtenissen hebben wij Belgen eerder van op afstand gevolgd. Een verhaal, al dan niet autobiografisch als dit, spreekt steeds aan.’

Sagita · 21 maart 2014 op 20:59

Leuke column. Uit het leven gegrepen! En ik hou ook niet van strijken 😉
groet Sa!

Mup · 23 maart 2014 op 09:16

Zoals alleen jij het kan, geilweldig!

(legde ooit de strijk onder mijn matras, maar heb nu een waterbed…)

Groet Mup

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder