“Heerlijk hè,” zegt ze, “nog even en onze kids hebben bijna drie maanden vakantie.” Ze staat naast me en zo op het oog is er niets aan de hand. Ze draagt gewone kleren, geen groen katoenen hemd. Geen sporen van een ingebouwde chip, een enkelband of witte ragfijne deeltjes in en rond haar neus. Ik zoek in haar ogen een sprankje humor, een glittertje cynisme, een vonkje hysterie, wanhoop.
Ik vind het niet. Te druk met mijn eigen ellende. De ellende van de proefwerkweek. De week waarin mijn leven teruggebracht wordt tot 2 uur per dag. Twee uurtjes om even adem te halen op mijn eigen manier, om te bewegen zoals ik dat wil en om te zijn zoals ik ben.
Vreselijk, maar niets meer dan een voorbereiding op het echte werk: de drie-maandendreun. Zodat deze niet meteen fataal is.

Na die week wordt er van me verwacht dat ik er klaar voor ben om mijn leven terug te schroeven naar nul. Dat ik het prima vind dat mijn huis een herberg is, mijn koelkast geplunderd wordt en mijn bank permanent volhangt met gierende, slurpende, malende exemplaren. Dat ik eraan gewend raak de hele dag omgeven te zijn door vastzuigende monsters, die ieder woord, iedere beweging registreren en daar dan ook gewoon meteen misbruik van maken: “Hé mam, als je toch niets te doen hebt.” Dat ik het ook niet erg vind om als een vreemde door mijn huis te lopen, wanhopig op zoek naar een plaatsje voor mezelf. Slalommend tussen obstakels door, die zich ook nog eens te pas en te onpas onaangekondigd verplaatsen.
Dat ik het aan kan om op ieder uur van de dag in mijn auto te moeten springen voor het zoveelste taxiritje en dat ik dat dan ook gewoon lekker vind omdat dat betekent dat ze even opgezouten zijn. Al is het maar voor een uurtje. Dat ik me neerleg bij het feit dat ik niet meer spontaan mijn libido kan volgen, maar mijn heil moet zoeken op de voorbank van mijn autootje. Of op een nabij gelegen afwerkplek met het risico een fikse boete te krijgen. Gewoon omdat het daar altijd nog minder openbaar is dan thuis.

We zijn een week verder. Tegen elven in de ochtend heb ik zin in port, een half uur later tel ik de uren totdat ze in bed liggen. Op vier handen. Ineens lijkt me het hebben van hanggroepjongeren een heerlijkheid en hoop ik bijna dat ze zeer binnenkort lekker recalcitrant en dwars de benen nemen. Iedere ochtend opnieuw. Ik ben bereid plat te gaan voor welke verslaving dan ook en een paar keer per dag probeer ik het beeld van dat schattige kleine pasgeboren babietje op te roepen. Wat me pas lukt na heel veel port.

Over drie maanden spreek ik haar weer.
“Heerlijk hè,” zal ik dan zeggen, “dat die drie maanden weer om zijn.”
Hoogstwaarschijnlijk in groen tenue met de sporen van een fijne witte substantie rond mijn neus.


21 reacties

pepe · 4 juli 2005 op 08:11

[quote]mijn koelkast geplunderd wordt en mijn bank permanent volhangt met gierende, slurpende, malende exemplaren[/quote]

met de daarbij horende herrie van MTV, TMF of X-box, neem ik aan.
En toch zou ik die kids niet willen missen 😉

Weer herkenbaar geschreven Lou.

Wright · 4 juli 2005 op 09:05

*Ligt nog na te hikken op de bank.(Dat kan, want het is nog vroeg..)
Geweldig, één grote quote! 😛

Outsider · 4 juli 2005 op 09:38

Wie is ‘ze’? Buurvrouw, een vriendin, familie?
Waarom niet gewoon vertellen wie wie is?

Mosje · 4 juli 2005 op 09:47

Mag ik u heel veel sterkte wensen voor de komende maanden!
En u erop wijzen dat er voor het volgen van libido nog heel wat meer plekken zijn dan voorbanken van autootjes. En dan bedoel ik niet alleen achterbanken van autootjes.
😛

Domicela · 4 juli 2005 op 09:59

Oef! Gelukkig heb ik nog een jaar of 12 om me hierop voor te bereiden …. sterkte! 😉

Dees · 4 juli 2005 op 10:14

Arme Lou. Al is het wel erg grappig geschreven 😀

Bedenk, ze worden groot. Misschien kun je vast de voordelen van zelfstandig wonen bejubelen, kan je niet vroeg genoeg mee beginnen 😀

Het zou overigens jammer zijn om je oude dag van straks te vergallen met teveel port / coke nu Wissel het es af met valium, of slik als een desperate housewife, de adhd medicijnen van je kids 😀 😉

Grtz,

Dees

Ps. Excuses voor de overdaad aan smileys 😉

champagne · 4 juli 2005 op 10:20

Lou, in tijden van nood staan we samen sterk: ik heb een hanggroepjongere, dus mijn huis is redelijk opgeruimd tijdens de vakantie: de koffie staat klaar en de rosé staat koud!

Erg leuke column…ik weet hoe het voelt…zucht.

Ma3anne · 4 juli 2005 op 10:54

Hier is het doodstil. Goh, wat mis ik die rommelige maffe veel te lange zomervakanties van het pubertuig van destijds.
Genoten van deze column en uiteindelijk toch blij dat er weer genoeg tijd is voor libido en veel ruimte voor mezelf.

Maar toch…
Dagje ruilen, Lou?

klungel · 4 juli 2005 op 11:16

Ik grinnik nog wat na als ik dit zit te tikken. Erg leuk geschreven en erg actueel (al zijn de mijne nog te klein)

Li · 4 juli 2005 op 11:21

Hoe herkenbaar kan een column zijn.
Gelukkig heb ik een eigen kamer ( mijn stiltegebied) waarin ik me kan terugtrekken.

[quote]Misschien kun je vast de voordelen van zelfstandig wonen bejubelen, kan je niet vroeg genoeg mee beginnen [/quote]

Volgens mij kun je beter zeggen dat zelfstandig wonen helemaal niets is en dat je voorlopig geen toestemming geeft. Wedden dat ze dan het liefst meteen hun biezen zouden pakken.

Sterkte 😛

Li

sally · 4 juli 2005 op 14:43

In één woord geweldig.
Gelukkig heb ik die tijd voor een groot deel achter de rug. Maar ooooooooooooooh, wat herken ik dit gevoel.
Fantastisch dat je dat zo durft te omschrijven.
Want al snel word je betiteld als een ontaarde moeder.Tenminste….je denkt altijd voor jezelf niét dit soort gevoelens te mogen hebben.
Genieten louise.
Zoals ik doe bij elke column van je tot nu toe.

Kees Schilder · 4 juli 2005 op 15:39

Mooi weer, Louise.Heb er echt van genoten

Troy · 4 juli 2005 op 16:04

Zoals ik van jou kan verwachten; opnieuw een leuke column. Gelukkig helemaal niet herkenbaar voor mij 😉

Grt Troy

WritersBlocq · 4 juli 2005 op 18:00

Hoi Louise! Ik heb weer zo gelachen om je column 😀 en zie uit naar het schrijfsel dat je met weemoed aan deze tijd terugdenkt. Ondertussen blijf je wel schrijven, daar ben ik niet bang voor. Jouw leven wordt nooit saai (gemaakt) heh heh heh

Louise · 4 juli 2005 op 19:02

@Pepe: echt niet? Ook niet voor een uurtje of wat?
@Wright: haha, geen mooier vermaak dan…:-P
@outsider: Wie die “ze” was, deed er verder niet toe. Had ik alleen even nodig voor dat gesproken zinnetje.
@Mosje: Dankuwel, dr. Mosje, ben erg benieuwd of u nog wat toe kunt voegen aan mijn inmiddels zeer omvangrijke voorraad plekjes, waar ik en mijn libido terecht kunnen 😀
@Domicela: neem van mij aan dat die 12 jaar om zijn voordat je er erg in hebt.
@Desa: Ik zal me eens gaan verdiepen in de zaligheden der verslavingen. En in die van de smileys, wieweet helpen die ook.;-)
@Champagne: das mooi, misschien wel handig om te weten dat ik momenteel ‘s morgens de alcohol nuttig en pas later op de dag (als ‘t schatje de hort op is) voor de koffie ga. 😀
@Ma3: Dat ruilen, is dat inclusief of exlusief klusjesman?;-)
@Klungel: das ook meteen het enige voordeel; de inspiratie voor een stukje.
@Li: stiltegebied, wat heerlijk klinkt dat. Mijn stiltegebied is maanden geleden bezet en ik heb het nog niet terug kunnen veroveren. Errug hè.
Dat van het graf in prijzen, daar voel ik wel wat voor. Ga het meteen in de strijd gooien.
@Sally: inderdaad een ontaarde moeder, zo voel ik me dan ook, maar het andere gevoel was net wat sterker toen ik dit stukje schreef.
@Kees, Troy en WB: Dank jullie wel.

KingArthur · 4 juli 2005 op 19:32

Na het lezen hiervan kan ik weer heerlijk relativeren. Ik sta weer met beide poten op de grond. Wat is het leven toch fantastisch. Een grote vakantie 😀

KawaSutra · 4 juli 2005 op 21:02

Ik leef ‘letterlijk’ met je mee. Mijn privé-wereldje bestaat alleen nog maar uit mijn eigen PC, beveiligd met een wachtwoord.

Weer geweldig beschreven, maar een vlucht middels oliebollen met poedersuiker is slechts een tijdelijke oplossing. 😀

Raindog · 4 juli 2005 op 23:09

Knappe column weer.
Het leukste vind ik denk ik wel dat vrijwel alle mogelijke vormen van zelfverheerlijking (van je/jullie leventje) als ik dat zo even mag noemen volledig ontbreken. Degenen die juist deel uit maken van je leven lijken bijna indringers terwijl ik als lezer eigenlijk helemaal niet wil geloven dat dat zo is.

(LOL@kawa…. erg creatief bedacht…)

melady · 5 juli 2005 op 01:09

Geweldige column van begin tot eind.

die 3 maand staan me ook te wachten!

ietje · 5 juli 2005 op 16:11

met tranen in mijn ogen gelezen. Van het lachen, maar misschien ook wel met het vooruitzicht dat mijn oudste zoon ook al bijna 12 wordt.
Als het echt zo erg is als jij beschrijft (maar dat geloof ik niet…want normaal drink je vast pas port om 12.00) dan zou ik een baantje zoeken, als ik jou was. Alleen voor de zomervakantie en na schooltijd! Bedankt voor je column!

bert · 5 juli 2005 op 23:24

Fantastische column.
Zelf heb ik er net een paar dagen Groesbeek opzitten, even weg van onze jongens. Gewoon voor mijn werk. Wat kan het leven met zulke grote vacantievierende kinderen toch leuk zijn. Zelfs nu ik weer thuis ben. 🙂

Geef een antwoord