Vakwerk

Het loopt tegen het middaguur. Er zijn al aardig wat patiënten weggewerkt en de volgende ligt rustig in de stoel. Nou ja, rustig, er gaat een extractie plaatsvinden, dus er zal vast sprake zijn van wat spanning. Ik werk al jaren als tandarts, maar vroeger was alles stukken eenvoudiger. Trekken die handel en zo snel mogelijk aan een gebit. Er is werkelijk niets mooier dan te horen hoe het bot kraakt wanneer je de tang om de tand of kies zet. Draaien en wrikken.
‘Even flink zijn, de tanden van elkaar en het is voorbij.’

Laatst zat ik veertig jaar in het vak. De plaatselijke krant nam een interview af en daar stond ik, lachend op de voorpagina. Fantastisch toch.
‘Stopt u er al bijna mee? U bent zowat zeventig,’ zei die blaag van een fotograaf.
Hoe durft hij. Als je die jonge tandartsen van nu toch ziet. Je kunt het niet vergelijken met een tandarts van mijn lichting. Tegenwoordig houden ze rekening met de bange patiënt. Onbegrijpelijk. Waarom zou een arts zulke onzin normaal vinden? Elke patiënt luisterde in mijn tijd zonder morren, angstig of niet. Ja, dokter, nee dokter. Ook de assistentes beefden wanneer ze met mij samenwerkten. Slechts één blik van mij en ze krompen ineen. En nee, ik droeg nimmer blauwe, roze of paarse handschoentjes.

Het meest belachelijke van deze tijd vind ik nog wel het ongecontroleerde gebruik van de computer. Overal doet hij dienst voor. Maar stel je voor dat hij er halverwege de dag mee stopt? Waar blijf je dan als rechtgeaard arts? Mijn ouderwetse systeem werkt nog perfect. Nooit een fout gemaakt.

De vrouw in de stoel opent bevend haar mond. De rechter snijtand en voortand moeten getrokken worden. Ik zie het in haar status. De twee tanden zijn verrot, dus trekken is de enige overgebleven optie. Ik rol mijn linker mouw op en neem een tang. De tanden zijn er snel uit, de wond bloedt lekker.Vakwerk weer. Dan kijk ik opnieuw naar de status.

Maar wacht eens. Hij ligt verkeerd om. Oh nee, ik heb de verkeerde voortanden getrokken! De linker snijtand en voortand had ik moeten trekken in plaats van de rechter. Wat nu?

Hmm, de patiënte weet niets van deze vergissing en twijfelt toch niet aan mijn oordeel. De hele boel is zogenaamd gewoon rot. Dan trek ik die anderen ook wel mee. Geen haan die er naar kraait. Probleem opgelost. Echt, ik ga nog lang niet met pensioen.