Ik ben nijdig. Pisnijdig. En dat komt door die naarling van een melkmuil die in aan het eind van de poort woont. Dat stuk onbenul dat het bloed onder mijn nagels vandaan haalt. En o wee als ik hem in mijn handen krijg. Ik garandeer dat ik niet voor de gevolgen insta. Ik weet hoe hij heet. Zijn naam is Valentijn. En deze loverboy probeert mijn meiden te versieren. Talloze malen paradeert hij voorbij en loert dan ongegeneerd naar binnen.En als hij nu nog tot de categorie ‘lekker stuk’ behoort… Niet dus, hij is vadsig, stinkt een uur in de wind en ziet er niet uit met dat glimmende plakhaar en dat vlassige snorretje. Hondsbrutaal is hij ook nog. Luid en duidelijk kondigt hij zijn komst aan. En mijn tienermeisjes vinden al die aandacht reuze spannend. Draaien met hun achterste, tutten zich op en lonken naar buiten. Dat lellebellengedrag, pik ik niet. Zolang hij rondsluipt, hebben zij huisarrest.

Valentijn is niet te vertrouwen. Hij is hitsig, versiert meiden bij de vleet en vrijt onveilig. Zijn gedrag is schichtig. Als ik hem aankijk, ontwijkt hij mijn blik. Als ik hem aanspreek, loopt hij weg. Ik weet precies waar hij woont. Ik ben zelfs langs geweest voor een goed gesprek. Maar ik werd afgesnauwd en de deur klapte bijna voor mijn neus dicht. Zij vinden dat Valentijn moeilijk opvoedbaar, en de straat voor iedereen is. Met mijn voet tussen deur en kozijn gekneld, schreeuwde ik dat ik hen aansprakelijk stel voor de eventuele gevolgen.

Waar ik zo bang voor was, is vandaag gebeurd. Hij is binnengedrongen. Als ik mijn huis binnenstap zie ik meteen dat het bovenraampje van de keuken verder openstaat dan gebruikelijk. Ik ruik zijn lichaamsgeur. Mijn oudste zit met een uitgestreken smoelwerk op de bank. Mijn jongste is in geen velden of wegen te bekennen. Ik vermoed het ergste en sluip zachtjes naar boven. Op mijn bed ligt mijn jongste in diepe slaap. Ik doe het licht aan, buk, en kijk onder het bed. Valentijn is weg maar heeft zijn sporen als visitekaartje achtergelaten. Mijn oudste is me gevolgd en geeft poeslieve slijmkopjes tegen mijn kuit. De jongste rekt zich verheerlijkt uit, zucht diep, kreunt en glijdt weg in een gelukzalige droom.

Spinnijdig, vul ik een emmer met sop en schrob alles op sproeihoogte schoon. Het zal nog dagenlang duren voordat die smerige pislucht van die rooie rotkater is weggetrokken. Maar o wee als ik Valentijn in mijn handen krijg. Ik garandeer dat ik hem eigenhandig castreer.

Categorieën: Mannen & Vrouwen

Avatar

Li

Liever gek dan 'grijs'. (O)mama Li doet maar wat. Schrijft voor een scholengroep, een ouderenblad en voor schrijfgroep Undercover. Is na 10 jaar weggereorganiseerd bij het Alphens Nieuwsblad. Werkt 30 uur per week als bovenschoolse coördinator TSO bij SCOPE Scholengroep.

13 reacties

Avatar

Kees Schilder · 14 februari 2004 op 07:41

Absoluut top.Tot op het laatst blijftde spanning en dan boem!! de ontknoping.Genoten, Li

Avatar

pepe · 14 februari 2004 op 10:00

Geweldig Li, je hield de spanning er goed in en ik zat hier even met een kwaaie kop, tot ik verder las. Toppertje;-)

Avatar

Kobus · 14 februari 2004 op 10:11

Dorus, mijn je-weet-wel-kater, had het eerder door als ik. Maar die houdt alleen maar van zichzelf. Heeft dus geen last van medeminnaars.
Hij vliegt tegenwoordig zelfs zijn schaduw aan.
s’avonds zit hij zijn schaduw op te wachten, waar hij de vorige avond achter de kast verdween.
Goede, leuke column vond Dorus. Hij wil graag een keertje langskomen.

Avatar

viking · 14 februari 2004 op 13:20

Klasse!

Avatar

Farfalla · 14 februari 2004 op 13:47

Lekker die spanning.. in de eerste instantie dacht ik dat het om je dochters ging!:D Erg leuk geschreven…

Avatar

deZwarteRidder · 14 februari 2004 op 14:34

strakke coloumn Li en wat spannend geschreven tot het eind vroeg ik me af waar het zou eindigen..lekker zo op de zaterdag..
Rich@Rd

Avatar

Mosje · 14 februari 2004 op 15:49

Tja, um, het wrange van de situatie is natuurlijk dat het deze keer weliswaar de kater was op jacht naar jouw poezen, maar de volgende keer is het die puisterige pummel van twee straten verder die eerst een aanslag doet op de batterijen van de mobieltjes van je dochter(s), en na niet al te lange tijd ook nog eens wil blijven mee-eten, dit uiteraard om na het eten je dochter(s) te helpen met huiswerk, het soort huiswerk dat niet in woonkamers verricht kan worden, maar uitsluitend op slaapkamers.

Avatar

Eftee · 14 februari 2004 op 16:47

Pas bij de poeslieve slijmkopjes ging er iets dagen bij me.
Hier kwam ook steeds zo’n sproeikater binnen. Onze je-weet-wel-kater bleek hem mee naar huis te nemen. Die heeft een kattenluik met een magneetsluiting. Door de zender aan z’n bandje, ontgrendeld het luik. Die sproeikater kon mee naar binnen door vlak achter hem door het kattenluik te gaan. Al koppend en miauwend liet hij hem dan z’n bak leeg eten en de keuken ondersproeien. Ze waren duidelijk verliefd op elkaar, de mannen. Wie ben ik dan om dat geluk te verstoren. Febreze, tegen luchtjes, hielp heel goed. Geen katerpislucht meer.
De laatste tijd zie ik hem niet meer. Hij was ook al op leeftijd en ik vermoed dat de spanning hem teveel is geworden.

Li, geweldig geschreven!!

Avatar

Liz · 14 februari 2004 op 18:38

Laat ik nou ook denken dat je het over je dochters hebt.
Verrassende ontknoping!
😀

Avatar

Clueless · 14 februari 2004 op 19:25

Leuke column, Li! Gelukkig houd ik mijn jongens altijd binnen, dan kunnen ze geen onschuldige jonge blommen oppikken ook 😉

Avatar

Mup · 14 februari 2004 op 19:46

En met een hond is het ook al niet altijd veilig, erg leuke column,

Groet Mup.

Avatar

Ma3anne · 15 februari 2004 op 10:11

Uit het leven gegerepen. Poezen of dochters… het maakt niet uit. Zolang er hitsige mannen zijn, zijn ze niet veilig…

Hartstikke leuke column. Ik vind je een fantastische poezennmoeder. 🙂

Avatar

Li · 15 februari 2004 op 14:53

Namens Bep en Siep hartelijk dank voor de reacties. De vrijpartij bleef gelukkig zonder gevolgen.Inmiddels zijn mijn twee poezenmeiden veilig gesteriliseerd. Hopelijk weet Valentijn dat ook.

Als moeder van uitsluitend zonen hoef ik me overigens geen zorgen te maken dat mijn mensendochters hetzelfde overkomt. Niet dat ik mijn jongens heb laten castreren maar ‘voor het geval dat’ ligt er altijd een pakje regenjassen in het medicijnkastje…

Geef een reactie