Zijn staalblauwe ogen lijken dwars door me heen te kijken als hij zich over me heen buigt. Ik probeer te ontspannen en doe, zonder dat hij het merkt, een paar ademhalingsoefeningen, die ik me nog van de laatste yogales herinner. Terwijl hij het zweet van zijn voorhoofd wist, vloekt hij binnensmonds maar toch duidelijk hoorbaar. Ik voel me nog steeds niet op mijn gemak, maar weet niet zo goed hoe ik dat kenbaar moet maken. En dan probeert hij mijn mond iets verder te openen terwijl hij: ‘Het is weer maandag,’ gromt. Toen mijn langste tijd in Frankrijk erop zat, brak er een stuk van mijn kies af. Een kies die een paar weken later ernstig geïnfecteerd raakte, waardoor ik de laatste weken van mijn verblijf in Lyon op pijnstillers leefde. Terug in Nederland werd de kies gerepareerd en de infectie bestreden. Jaren later brak diezelfde kies opnieuw en toen was er geen redden meer aan. Een peperdure kroon bleek de enige oplossing. Last van die kies had ik in de jaren die volgden nooit en mijn tandarts was bij iedere controle weer tevreden.

Toen gingen we verhuizen en vanwege de enorme afstand tussen het oude en het nieuwe huis, hoorde bij die verhuizing onvermijdelijk ook een nieuwe tandarts. Bij de jaarlijkse controle in december werden er foto’s van mijn overigens puntgave gebit gemaakt. ‘Tja,’ zei de nieuwe tandarts, ‘er zit een ontsteking onder die kroon; dat wordt trekken en vervangen door een brug of een implantaat!’ Ik dacht, heel naïef, dat die ontsteking vanzelf wel over zou gaan. Ik voelde er immers niets van? Tot een week geleden.

In de loop van maandag kreeg ik pijn in mijn kaak. Alsof er een enorme binnenbrand woedde, waarvan de vlammen zich langzaam richting mijn oor verplaatsten. Er leek een ritme in de pijn te komen. Iedere ochtend dacht ik bij het opstaan verheugd: ‘Pijn is weg!’ Maar in de loop van de middag bleek die ochtendlijke vreugde steeds weer voorbarig. Uiteindelijk zat er vanmorgen niets anders meer op dan de tandarts te bellen en zijn assistente min of meer te smeken om een spoedconsult.

En daar lig ik dan: weerloos, machteloos en verdoofd. Het licht is zo verblindend, dat tranen een spoor van zout over mijn slapen trekken. Al een half uur lang probeert de tandarts mijn kies, die stevig verankerd zit in mijn kaak, eruit te halen. Op het doekje dat de assistente op mijn borst heeft gelegd, bevindt zich een heel arsenaal aan gereedschappen om die klus te klaren. Ik houd zoveel mogelijk mijn ogen dicht, tegen het licht, maar ook om maar vooral niet te zien wat er allemaal gebeurt. Telkens weer breken kleine stukjes kies af. En ik ben bang dat ik straks mijn mond niet meer kan sluiten, zo hard duwt de tandarts op mijn kaken. Na een uur wrikken, boren, mopperen (de tandarts) en kreunen (ik) doet hij eindelijk zijn mondkapje af. ‘Is hij eruit?’ vraag ik dunnetjes. ‘Ja,’ zegt hij opgewekt, ‘en je mag niet spoelen!’

Thuis wacht mijn dochter. Ik kan zo naar een Halloweenfeest, vindt ze: ‘Met dat opgedroogde bloed in je mondhoek lijk je wel een vampier!’ Een vampier die, als de verdoving een paar uur later is uitgewerkt, als een kleuter een boterhammetje zonder korstjes zit te eten.

Categorieën: Diversen

Avalanche

Zit nooit om woorden verlegen. http://tekstfontein.com

14 reacties

Prlwytskovsky · 29 oktober 2009 op 18:20

Realistisch weergegeven, leuk. 😉
Heb ik overigens geen last van. Ik duw een “doosje met inhoud” in zijn bakkie, met een briefje: jaarlijks onderhoud. Kom-ze vanmiddag weer ophalen. :hammer:

Avalanche · 29 oktober 2009 op 18:26

Lijkt me op dit moment (ik heb nog steeds pijn) een heerlijke optie!

DreamOn · 29 oktober 2009 op 20:09

O, ik weet precies wat je bedoelt met die pijn…
Ik had namelijk een zenuwontsteking OP MIJN TROUWDAG!!! 😥
(Lees mijn column: ‘wittebroodsweken zonder korstjes’ erop na, mocht je interesse hebben).

Maar je hebt deze column heel goed geschreven, en je moet maar zo denken: een pijnlijk tandartsbezoek levert een goede column op! 😀

Avalanche · 29 oktober 2009 op 20:48

Oei……. eigenlijk mag ik dus niet klagen. Ik pak nog maar een pijnstillertje 🙁

LouisP · 29 oktober 2009 op 22:36

A.
heel leuk om te lezen. Met een grappig begin. En een grappig einde.

gr.
L.

DreamOn · 29 oktober 2009 op 22:43

@Avalanche: natúúrlijk mag je klagen! Het is gewoon afschuwelijk om pijn te hebben. En ook al is de pijn van de buurman misschien tien keer erger dan die van jou, zijn pijn voel je niet!
Ik leef dus van harte met je mee, en leuk, dat je mijn column ook gelezen hebt! 😀

Chantalle · 30 oktober 2009 op 09:54

Lekker geschreven. Ik voel letterlijk met je mee 😉

pally · 30 oktober 2009 op 16:25

Heerlijk om ellende met humor te kunnen verdunnen, hè? Leuk geschreven. Superuitsmijter,

groet van Pally

arta · 30 oktober 2009 op 20:13

Leuk verhaal, goede titel, sterke uitsmijter (op wit brood, zonder korstjes)
😀

Avalanche · 30 oktober 2009 op 23:14

Dank, dank! Jullie complimenten werken beter dan de pijnstillers! 😀

Anne · 31 oktober 2009 op 09:00

Even een te laat komend advies: NOOOOOOOIT een kroon laten plaatsen over een geïnfecteerde kies!!!! Ik heb hetzelfde probleem gehad, tandarts deed een zenuw-behandeling en terwijl hij bezig was voelde ik al aan dat hoe goed hij zijn werk ook deed: een infectie van die orde is nooit echt weg te krijgen. Er hoeft maar één celletje over te blijven en het hele feestje gaat later weer verder. Zoals bij jou. De desbetreffende bacterie heeft geen zuurstof nodig, dat maakt hem zo geniepig, en met een kroon erover moet de pus die ontstaat op een andere manier worden afgevoerd: via je bloedbaan namelijk, heel fijn. De tandarts wilde bij mij ook een kroon plaatsten, natuurlijk, want daar verdienen ze goed aan, maar ik heb met hulp van info van dokter-partner, besloten dat gewoon niet te doen. Uiteindelijk is de kies getrokken. En ik was zoooooo blij toen hij er uiteindelijk uit was. In jouw geval moet je goed laten controleren of werkelijk alle stukjes eruit zijn! Anders ben je nog niet van het gezeik af. Kortom, het is beter om jezelf goed te informeren over je lichaam en lichaamsprocessen, dat doen tandartsen echt niet voor jou.
Leuke column trouwens 😀

Dees · 31 oktober 2009 op 11:07

Ben net voor het eerst in twaalf jaar naar de tandarts geweest wegens buitensporige angsthazenprinipes. Ben blij dat ik dit stukje niet vantevoren had gelezen, want dan was ik zo nog twaalf jaar weggebleven… Beeldend, dit :slik:

Ma3anne · 31 oktober 2009 op 11:47

Prima stukje voor de bundel CX-tandartsverhalen. :hammer:

lisa-marie · 1 november 2009 op 23:35

leef met je mee !

Bij mij is het nooit tot een kroon gekomen ,ik heb mijn geïnfecteerde kies er meteen eruit laten halen.
En nog niets terug laten zetten ,zo’n held ben ik nou ook weer niet.

Geef een antwoord