Verandering van spijs

Mijn nieuwe senioren huurflat op de begane grond is gereed om bewoond te worden. Kosten noch moeite heb ik gespaard om de woning zo comfortabel mogelijk in te richten. Al mijn spaargeld is op, maar het resultaat mag er zijn.
Gelukkig waren er weinig gegadigden voor dit allerliefste huisje. Daarom greep ik mijn kans en accepteerde het met groot genoegen. Eindelijk woon ik nu wat rustiger in een aangenaam dorpje. Wat een verademing na jarenlang te hebben gewoond in het hart van een drukke grote stad.

De woning heeft zowel voor als achter een schitterend uitzicht. Vanuit de zitkamer kijk ik uit op een uitgestrekt weiland met grazende koeien. De lucht ruikt er fris en schoon. Aan de horizon zijn de top van de grote kerk en de speeltoren van Edam te zien. Voor ligt een groot grasveld met daaraan grenzend rode rozenperken.

Het is vandaag een warme dag en ik heb het raampje van mijn slaapvertrek opengezet voor wat frisse lucht. De kledingkast moet nog ingericht worden, ik snuif de heerlijke geur op van nieuwe planken. Door het open raam hoor ik wat pratende dames naderen.

Een deur bij mij vandaan houden ze halt. De stemmen zijn goed hoorbaar. Ik sla er in eerste instantie geen acht op, want het zijn tenslotte mijn zaken niet. Maar de dames spreken zo luid dat ik niet kan voorkomen dat ik alles ongewild toch letterlijk opvang.

‘Goh, dat huis hiernaast wordt evengoed weer bewoond,’ zegt een van de stemmen.
‘Ja, wie had dat gedacht. Hoeveel mensen zijn er nou al overleden hier? ‘
‘Nou, ik geloof wel tien. Die laatste lag dood in de gang. Wij hebben al een weddenschap lopen, Jaap en ik,’ grinnikt iemand anders.
‘Ik zeg dat deze nog een maand te leven heeft. Mijn man is milder. Hij denkt aan een half jaar.’
Geschuif met voeten en gehoest.

‘Nou, ik wed op jou,’ merkt een derde damesstem  op.
‘Wie woonden hier nou het eerste?’
‘Eeh, Dorus en Milla. Hij kreeg een hartaanval in bed. Zij lag dood in bad een maand of twee later.’
‘O ja, en dan die agent nog die zelfmoord pleegde, hij was al in ontbinding toen de politie hem aantrof en van de riem lossneed,’ gruwelt iemand.
‘Ja, en weet je nog van die oude pastoor die dood werd aangetroffen in het washok? De woningbouw moest een schoonmaakploeg inhuren om de bloedvlekken uit het tapijt en van de muren te verwijderen.’

‘Ik zou hier niet durven wonen. Niemand in het dorp trouwens. Dat nieuwe vrouwtje weet volgens mij van niks. Komt hier niet vandaan. Misschien moeten we maar niets zeggen. Als ze weet dat het huis vervloekt is dan wordt ze vast heel bang.’
‘Ja, dat denk ik ook wel. Heel bang. Misschien krijgt ze wel een beroerte van angst. Dat zou ik tenminste wel krijgen.’

Er klinkt wat gelach, er wordt een sleutel in het slot omgedraaid, waarop een deur piepend opent om kort daarna met een licht klik weer in het slot te vallen. Dan is het stil.