Zaterdagochtend, ik zet een pot koffie, bak een vers brood en langzaam worden de andere gezinsleden ook wakker. Het huis vult zich met vanzelfsprekende geluiden, een ochtendhumeur en hyperactiviteit gaan nu eenmaal niet lekker samen.
Een helikopter vliegt heel laag over, draait tientallen rondjes over onze wijk. Zij zoeken al dagen, maar vinden niets. In een woning in deze wijk, wordt gehoopt op een teken van leven.
Posters met foto’s hangen al dagen in de wijk en door heel de stad, ik zag mensen even kijken en zij vervolgden hun eigen weg naar werk, huis of sportclub. Na enkele minuten zijn zij het waarschijnlijk alweer vergeten. In mijn hoofd blijft de lach op de foto van het meisje spoken.
Sinds vorige week wordt dit zeventienjarig meisje vermist. Ze is een dochter, een zus, een vriendin, een buurmeisje of klasgenootje.
Er woont nu vermoedelijk een verscheurd gezin een paar straten verderop, ik ken het meisje en gezin niet. Maar in dat huis is vanaf die ene dag alles anders, geen vers geurend brood, geen vanzelfsprekende geluiden. Alleen wanhopige mensen.
Vele vragen zonder antwoorden, zullen de sfeer bepalen in deze onzekere tijd.
Is zij vrijwillig weg gelopen? Is ze meegenomen door vrienden of vreemden? Waar is ze nu, leeft ze nog wel?
Ik probeer me voor te stellen hoe die moeder zich moet voelen. Ik kan het niet, ik weet alleen dat ik stapelgek zou worden van machteloosheid en angst.

Zaterdagmiddag, wij maken ons druk over wat we straks zullen eten. De jongens willen patat of pannenkoeken, ik heb liever iets voedzaams. En dan flitsten de beelden van onze gelukkige dochter aan de andere kant van de wereld door mijn hoofd.

Categorieën: Actualiteiten

pepe

Vrouw, (schone)moeder, leerling-creatief schrijven en nog veel meer. Wil je meer lezen? Hier schrijven wij (meiden van Mary)www.meidenvanmary.wordpress.com. Ik mag één van deze meiden zijn. Schrijven is schrappen, het schrijven schrappen is geen optie.

16 reacties

arta · 2 april 2007 op 08:06

Heftig!!
Mooi sober jouw overdenkingen opgeschreven.
Het contrast tussen de jouw gezin en het gezin van het verdwenen meisje maakt het enorm pakkend!
Goed geschreven, Pepe!
🙂

SIMBA · 2 april 2007 op 08:22

Ik hoop dat het kind snel gevonden wordt..vreselijk, die onzekerheid.
Erg mooi beschreven pepe!

[quote]bak een vers brood [/quote]
Bak je ook wel eens een oud brood dan??? 😆

KawaSutra · 2 april 2007 op 09:38

Een column met precies de intentie waar het om draait. Zonder op hol geslagen fantasie die slechts een gooi is naar de realiteit.
Mooi gedaan Pepe.

schoevers · 2 april 2007 op 10:33

En dat contrast binnen enkele honderden vierkante meters! Kippenvel.

pally · 2 april 2007 op 10:40

Jij laat zien Pepe, dat schaduw donkerder is in contrast met fel zonlicht en vice versa. Mooi sober geschreven.
Pally

DreamOn · 2 april 2007 op 15:01

Wat verschrikkelijk. En dan juist die onzekerheid waarbij je heen en weer geslingerd zult worden tussen hoop en wanhoop.
Niet voor te stellen.
Goed verwoord, pepe, mooi gedaan.
Liefs DO.

Mup · 2 april 2007 op 15:40

[quote]Ik probeer me voor te stellen hoe die moeder zich moet voelen. Ik kan het niet,[/quote]

Ik ook niet, pepe, ik hoop dat er snel nieuws komt,

Groet Mup.

KingArthur · 2 april 2007 op 17:05

Geluk is zo kwetsbaar als de vanzelfsprekendheid ervan. Goed geschreven.

WritersBlocq · 2 april 2007 op 19:10

Ik hoop dat jullie snel duidelijkheid hebben, en dat het goed afloopt.
Mooi vol en stil geschreven Pepe.
Liefs, Pauline.

Li · 2 april 2007 op 21:03

Je hebt de nachtmerrie van elke ouder, op indringende wijze beschreven pepe. Maar ook het geluk van het ‘gewone’ is prachtig verwoord net als de dubbele betekenis van de titel.

Li

Anne · 2 april 2007 op 21:42

Mooi geschreven Pepe.

Kees Schilder · 3 april 2007 op 08:14

De donkere kant van de medaille.Zoals het is, zonder opsmuk.

Mosje · 3 april 2007 op 10:13

erg mooi pepie!

pepe · 3 april 2007 op 18:51

Bedankt voor jullie reacties.

Een moeilijke column om te schrijven en ook over het insturen heb ik even getwijfeld. Ik ben toch blij dat ik het wel heb gedaan.

Deze nachtmerrie is nog niet over voor dit gezin.
En erger nog er zijn nog meer nachtmerries die volgen. Er worden meerdere kinderen vermist.

Inderdaad het contrast tussen dit gezin en het onze is groot.
Geluk zit in die kleine dagelijkse dingen.

Dees · 3 april 2007 op 20:15

Een echte Pepe, ondanks het moeilijke onderwerp waar je over schrijft. Mooi gedaan.

DriekOplopers · 7 april 2007 op 23:27

Griezelig. Angstig. Hartverscheurend… Wat kan ik zeggen…

Zulke tragiek helpt mij, mijn dagelijkse ellendetjes te relativeren.

Driek

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder