‘Hoe zwaaien de wimpers, al heen en al weer,’ zong mijn dochter uit volle borst, gezeten naast haar schoentje. Nadat ik diverse keren de correcte versie had laten horen en had uitgelegd wat ‘wimpels’ zijn, had ze het door. Het verbeteren van het woord ‘harreluja’ kostte iets meer moeite, want de juf had, dat wist mijn kleine meisje zeker, beslist niet ‘halleluja’ gezongen. In tegenstelling tot mijn dochter, blijven sommige mensen hun leven lang bepaalde woorden verhaspelen. Corrigeren heeft geen zin want ze lijken niet eens te horen dat ze het bewuste woord verkeerd uitspreken. Een kennis liet weten dat haar dochter naar het ‘Emma House’ zou gaan. Ik had geen idee waar ze het over had en hoopte dat Google uitkomst zou bieden – ik wilde liever niet opbiechten dat ik die school niet kende. Wat ik ook probeerde, een school met de naam ‘Emma House’ vond ik niet. Totdat de eerste schooldag van het meisje aanbrak en ze me vertelde dat ze maar een kwartier hoefde te fietsen naar het Emmaus College. Van haar moeder begreep ik onlangs dat ze haar diploma gehaald heeft. ‘Een goede school, dat Emma House,’ verzekerde ze me.

Ik kende een man die een prachtige tuin en een intense afkeer van schuttingen had. Om toch de erfgrens te markeren, had hij een haag van ‘confineertjes’ geplant. ‘Conifeertjes,’ verbeterde ik voorzichtig. ‘Ja, confineertjes,’ herhaalde hij. In de loop van de jaren werd de haag dichter en hoger, hij strammer en moeilijker ter been. Het onderhoud aan de tuin viel hem steeds zwaarder en de haag snoeien werd een bijna onmogelijke opgave. Uit praktische overwegingen werd de haag vervangen en kwam er een door hem zo verfoeide houten schutting voor in de plaats. ‘Zo jammer van die mooie confineertjes’, verzuchtte hij, toen we het resultaat gingen bekijken.

Maar de kroon op het gebied van versprekingen spant een ondertussen hoogbejaarde dame. Zij wist het verhaspelen bijna tot kunst te verheffen. Ik heb haar al jaren niet meer gesproken, maar heel af en toe gebruiken we hier in huis nog dat ene woord dat een onuitwisbare indruk heeft achtergelaten. Heb ik in mijn eeuwige onhandigheid weer eens iets gebroken, dan grijp ik steevast naar de ‘twee impotentenlijm’.

Categorieën: Diversen

Avalanche

Zit nooit om woorden verlegen. http://tekstfontein.com

14 reacties

SIMBA · 9 december 2009 op 08:34

Dit is zó’n leuk onderwerp! Mijn schoonvader is er erg goed in…helaas mag ik daar niet hardop om lachen 😆 moet ik me inhouden tot we thuis zijn.
Ik heb een poosje in een gezin met 4 licht verstandelijk gehandicapte broers gewerkt en de slimste van het stel kookte elke dag. Op een dag vroeg hij of ik wilde meeeten want hij maakte haspegti….ik heb ja gezegd want ik was erg benieuwd naar die exotische gerecht 😀 aten we dus spaghetti!

Emiliever · 9 december 2009 op 08:49

Hahaha, het is leuk en het blijft leuk!! Voor meer van dit soort, kijk eens op http://www.verhaspeling.nl
😆

dashuri · 9 december 2009 op 10:06

(grijns) Leuk hoe je doodsimpele zinnen toch mooi weet te doen klinken! (ach, ingewikkelde woensdagochtendzin voor ‘je kunt goed schrijven’ denk ik)

Groetjes!
D.

pally · 9 december 2009 op 10:57

Leuk onderwerp en heel leuk stukje, Avalanche!
Ik ben dol op gekke verhaspelingen en kan me er rot om lachen. Onze zonen wisten ook raad met sinterklaasliedjes. ‘hoe huppelt zijn paardje en dekt op en neer’.(hebben we heel lang niet willen verbeteren) Onze vroegere buurvrouw bijv.van over de tachtig die altijd naar ‘Pekelvlees’ keek op TV
(Peytonplace). Heb je trouwens weleens de mensen geteld die ‘rontonde’zeggen of een hoog ‘chlooresterol’ hebben?
Nog ééntje:
jongste kleindochter van 8 vindt haar oom toch een echte ‘Nacho’. 😀

groet van Pally

Avalanche · 9 december 2009 op 11:01

Dank voor het prachtige ‘woensdagochtendcompliment’ Dashuri!

Avalanche · 9 december 2009 op 11:05

Dti stuk staat ook op mijn weblog. waar in de reacties al ‘een ons besneden kaas’ en een ‘schuttingkleur’ voorbij zijn gekomen. Ik ben van nature niet zo’n verzamelaar, maar overweeg te starten met een eigen ‘verhaspelverzameling’. De door jullie aangereikte krijgen een ereplaatsje!

Dees · 9 december 2009 op 11:48

Bestaat prietpraat in de Libelle nog? Of was het Margriet?

Altijd leuk en slim, geestig en luchtig bij elkaar gezet in columnvorm.

Prlwytskovsky · 9 december 2009 op 14:13

Hahaaa schitterend. 😆

Ik moest meteen terugdenken aan toen ik nog een heel klein Prlwytskovsky’tje was en net begon te lezen. Bij een tankstation met daarop het woord ESSO in schuinschrift werd door mij gelezen als DrieSSO. En dat heb ik jaren volgehouden.

Ma3anne · 9 december 2009 op 17:13

Altijd een dankbaar onderwerp, dit soort verhaspelingen.

Maar wat ik knapper vind: zo langzamerhand dringt tot me door dat jij over het-maakt-niet-uit-wat wel weer een goed verhaaltje kunt schrijven. Je begint bij mijn favorieten te horen hier.;-)

Nou, dan gooi ik er voor je verzameling ook nog maar een paar in:
Mijn zoon noemde, toen ie een jaar of drie was een stofzuiger een stokzuiger en mijn dochter rond diezelfde leeftijd verbasterde een vliegtuig tot vlieghuis.

Avalanche · 9 december 2009 op 19:01

[quote]zo langzamerhand dringt tot me door dat jij over het-maakt-niet-uit-wat wel weer een goed verhaaltje kunt schrijven.[/quote]

:kus:

Chantalle · 9 december 2009 op 19:11

Hahaha, zo ontzettend leuk dit.
Een vriendin van mijn moeder had het altijd over pietefoertjes ( petitfour) en de moeder van mijn vriendin vond dat ik zo’n mooi carillon om mijn nek had hangen 😆

Heel leuk geschreven, Avalanche

LouisP · 9 december 2009 op 19:40

Avalanche
mooi stuk! Ik vind het verhapselen van gezegdes en spreuken ook leuk! Of telt dat niet?

Louis

Avalanche · 9 december 2009 op 22:44

@Louis; Emiliever verwijst naar verhaspeling.nl, waar heel veel te vinden is op het gebied van verhaspelde gezegdes als: Een blind paard kan de was doen. Kostelijk!

KawaSutra · 10 december 2009 op 01:40

Heel leuke column en je bent inderdaad heel veelzijdig.
Onze kinderen, ook de volwassenen onder hen, spreken altijd van stofzuigeren. Ondanks vele pogingen heb ik ze nooit kunnen verbeteren. Inmiddels is het een algemeen aanvaard werkwoord in ons huis.

Geef een antwoord