Verkering

Het is ochtend. Ik word wakker in de slaapkamer van mijn vriendin. zonnestralen dansen plagend op mijn gezicht. Het licht schijnt scherp in mijn ogen. Naast mij ligt zij nog te slapen. Ik werp een blik op haar ontspannen gezicht. Gesloten ogen en wimpers die als franje op haar huid rusten. De mond is licht geopend, ik zie hoe een sliertje kwijl langs haar mondhoek naar het kussen loopt.

Ik draai me om en het bed onder mij schudt zacht piepend mee. Nooit wil ze eens bij mij logeren. En aangezien ik een mooie eengezinswoning heb en zij een flat, verbaast me dat. Seks zal er ook wel niet in zitten. Terwijl ik zin heb, blijft zij maar slapen. Zuchtend verdwijn ik naar het toilet. Volgens haar snurk ik. Nu wil ze als we slapen gaan, dat ik met mijn hoofd aan het voeteneind lig. Dan hoort ze me niet zo ademen. Ik heb gedaan zoals mij is opgedragen, maar ik snap er niks van. Want aan het voeteneind kan ze mij toch ook gewoon horen?

We zijn laatst even uit elkaar geweest. Het is zo dat ik bijna dertig ben en eigenlijk wil ik een gezin stichten. Zij weet het niet. Kinderen vindt ze niet leuk. Daarom had ik alleen verder willen gaan, maar toen ik jarig was stond ze aan de deur. Met een cadeau. Dat raakte mij wel. Het cadeau was even ondoorgrondelijk als haar geest naar mijn opinie werkt. Een nieuwe wc-bril met allemaal gekleurde schelpjes, verwerkt in de plastic zitting. Kennelijk denkt zij aan het toilet wanneer ze mij ziet. Ben ik eigenlijk wel verliefd? Soms kan ik moeilijk contact maken met mijn innerlijk. Aardig is ze wel, maar een gesprek kunnen we moeilijk voeren. We houden niet van dezelfde muziek. Ik luister naar Van Morrison, zij naar Frans Bauer. Ik kijk nog even hoe ze ligt te slapen. Het zal de laatste keer zijn. Want we gaan nu echt uit elkaar.