“Papa, waar gaan we naar toe?”, vraag ik nieuwsgierig. Gerard, mijn broertje, snapt het ook niet goed. Papa neemt ons mee, terwijl we eigenlijk op school moeten zijn. “Gaan we op vakantie”, probeer ik. “Zoiets ja, niet zeuren”, luidt het antwoord. Papa is moe, dat zie ik aan zijn ogen. Hij heeft rode ogen omdat hij slecht slaapt. Veel ruzie met mama. “Je moet wel voorzichtig rijden papa, Bassie en Adriaan zeggen dat in hun show!”. Treinen! We gaan treinen kijken! Papa houdt allebei onze handen stevig vast. Hij is bang dat wij onder de trein komen, op het station moeten wij altijd achter de witte blokken staan. Ik val heus niet hoor, want ik ben al zeven. “Auw, je knijpt, je doet me pijn”. Ik sta nu op een stuk van de rails, de rails bibbert tegen mijn voet. Uit een film weet ik dat er dan een trein aankomt. “Papa er komt een trein aan, dit is veelste gevaarlijk”. Hij kijkt alleen maar naar voren, naar het einde van de rails. “Wij gaan naar de hemel”, klinkt het. De trein komt eraan. Dichter en dichterbij. Ik spartel tegen maar papa is te sterk. Gerard huilt. Mensen op straat zien ons niet, we staan aan de rand van het bos op het spoor. Nog dichterbij. TOEET!, tettert de trein in mijn oren. Ik zie hoe de drie lampen van de trein heel dichtbij komen. Het geluid is inmens. Gerard is gestopt met huilen. In een flits is alles voorbij.

Spannend verhaal, werkelijkheid, afschuwelijk, geef het een naam. Zelf vind ik het een mooie scene. Mooi om eens goed over na te denken. Voorgaande speelde zich in mijn hoofd af na het horen van de zelfmoord. Vader met zijn twee zoons stapten op de rails, wachtend tot de dood hun tegemoet treedt. Een luguber nieuwsbericht en keiharde realiteit. Vaak probeer ik me voor te stellen wat er in het hoofd omgaat. Erg raar lijkt me dat, met je verstand op nul, op de treinrails gaan staan. Kinderen stevig aan je handen. Wachtend op de trein. Ik probeerde me voor te stellen hoe het is om voor een trein te komen. Natuurlijk ga ik niet zelf voor de trein springen, maar ik liep eens op een stilstaande trein af. Klom op het spoor en ging ervoor staan. De trein is immens. Je kunt je niet voorstellen hoeveel groter de trein eruit ziet vanaf het spoor, de rillingen lopen over mijn rug. Is het leven dan werkelijk zo erg dat je hiertoe in staat bent? Of is er iets geknapt van binnen? Ben je jezelf kwijtgeraakt? In het oude Griekenland wekten de gladiatoren dit gevoel zelf op. Met speciale diëten, een soort wierook en gebeden verloren zij hun zichzelf om te veranderen in de ultieme vechtmachine. Na het gevecht keerden ze langzaam terug uit deze roes. Dit is slechts een van de Griekse mythes , die overigens niet wetenschappelijk is aangetoond. Maar het lijkt me niet dat een vader zichzelf verliest om vervolgens zijn zoons en zichzelf van het leven te beroven. Het is allemaal moeilijk te begrijpen, dat maakt het zo interessant en mooi.

Categorieën: Actualiteiten

12 reacties

arta · 15 maart 2007 op 20:45

Vanuit een vreemd perspectief geschreven…
Het kind-stukje kwam niet echt kinds over, wat mij betreft.
[quote]Zelf vind ik het een mooie scene.[/quote][quote] Het is allemaal moeilijk te begrijpen, dat maakt het zo interessant en mooi.[/quote]
Deze quotes vond ik niet echt passend in een column als deze.

DriekOplopers · 15 maart 2007 op 22:20

Mooi?

Mooi vind ik nu een ongepast woord.
Levens van kinderen en schoonmoeder zijn voortijdig beëindigd. Levens van anderen zoals familie en machinist zijn verwoest.
Niets, maar dan helemaal niets is hier mooi. Niets. Hoe kún je het schrijven!

Driek

DreamOn · 15 maart 2007 op 22:51

Tijdens de eerste twee alinea’s had je me even…meer vanwege de trieste gebeurtenis dan door je column. Ik zou het zelf nooit in mijn hoofd halen om een column vanuit dit perspectief te schrijven. De problematiek is zo gecompliceerd, daar kán een normaaldenkend mens zich niet in verplaatsen. Die arme kinderen, maar ook: hoe verschrikkelijk moet je je als ouder voelen, dat je dit doet.

De column van Kawa, over ditzelfde onderwerp, vond ik daarom veel beter. Hij bleef van de emoties van deze familie af (die kunnen wij immers niet doorgronden?) maar hij beschreef wel heel knap de relatie met zijn eigen zoon en dan het afschuwelijke nieuws van die dag…

Bij je derde alinea (en waarschijnlijk is het zo niet bedoeld) val ik over je nuchtere analyse.
Je lijkt wel een fotograaf van de privé of de story…of de schrijver van slechte soaps..
Zo van: de één zijn dood is de ander zijn brood.
Inderdaad: woorden zoals ‘mooi’ en ‘interessant’ zijn in dit geval volkomen misplaatst.

Nogmaals: ik twijfel niet aan je goede bedoelingen. Zelf waag ik me niet aan dit soort onderwerpen.
Groetjes DO.

dave2006 · 16 maart 2007 op 00:18

2e alinea vind ik idd bestwel aangrijpend, en dat is iets wat ik zelden voel. Om het nou mooi en interessant te noemen tja… De sociale aspecten hierachter misschien wel, maar de gebeurtenis zelf niet. Denk dat het vooral het perspectief vanuit het kind maakt dat het indrukwekkend leest. Nah ja succes met je volgende colums

.dave

SIMBA · 16 maart 2007 op 08:32

Eng, heel eng!

Ma3anne · 16 maart 2007 op 09:41

Ik weet niet of je het zo hebt bedoeld, maar het komt over alsof je een soort duister genoegen beleeft aan het bericht.
Als dat zo is, zou ik toch even bij mezelf te rade gaan. Als het niet zo bedoeld is, dan heb je misschien niet overal de juiste woorden gebruikt.

Mooi???????? 🙄

pally · 16 maart 2007 op 10:14

De dieten, wierook en en gebeden waarin de Grieken zichzelf verloren en daarmee hun gevoel en geweten.
Zo voelt jouw column aan.
Bizar om zo’n verschrikkelijk drama mooi te vinden.
Lees Kawa’s column nog eens om uit die enge roes te komen. En huil.

Pally

Eddy Kielema · 16 maart 2007 op 10:44

Dit neigt naar sensatiezucht, waardoor je de plank volledig misslaat bij een uiterst delicaat onderwerp als familiemoord. Vooral de laatste zin is verschrikkelijk om te lezen. Uiterst pijnlijke misser, deze column.

ietje · 16 maart 2007 op 14:10

Lef dat je over zo’n immens drama durft te schrijven, dacht ik aan het begin van je column. Gaandeweg je verhaal verander je van perspectief, laat je het kind los en word je een buitenstaander die het allemaal erg interessant vindt. Daarmee word je column helaas alleen maar pijnlijk, waar hij naar mening best goed had kunnen worden als je vanuit het kind was blijven schrijven (en dit nog wat geloofwaardiger had gedaan). Ik schrik nogal van je column.

Dees · 16 maart 2007 op 19:44

Je schrijft er een beetje over alsof je een indrukwekkende film hebt gezien, een Grieks drama indeed.

Je hebt duidelijk een fascinatie met de dood, althans de zelfgekozen dood en het meeslepen van anderen erin. Dat kan, ik denk dat je daarin niet alleen bent.

Alleen deze echte gebeurtenis die zo kortgeleden gebeurd is en veel mensen overhoop schopt, leent zich misschien minder voor het uiten van je fascinatie.

Je vertelt mensen die iets afschuwelijks gehoord hebben, dat er schoonheid in zit. En tsja, daar krijg je niet veel bijval voor. Eerder twijfels over je eigen geestesgesteldheid. Want het was geen film, het was een echte gebeurtenis op een echte dag…

KawaSutra · 17 maart 2007 op 02:56

[quote]Treinen! We gaan treinen kijken! [/quote]
[quote]Spannend verhaal, werkelijkheid, afschuwelijk, geef het een naam. Zelf vind ik het een mooie scene. Mooi om eens goed over na te denken.[/quote]
Zoek de verschillen….
De kinderen wisten van niks….maar jij weet hoe het is afgelopen.

@Dees: [quote]Want het was geen film, het was een echte gebeurtenis op een echte dag…[/quote]
En dat maakt het verschil….

WritersBlocq · 17 maart 2007 op 13:49

[quote]de rails bibbert tegen mijn voet.[/quote]
Dit vind ik goed schrijven. Je hebt je ingeleefd, met ogen dicht, geur smaak en kleur voor de geest gehaald, anders kun je dit niet schrijven.

Als je op de stoel van de ontvanger was gaan zitten, dan had je dit
[quote]Zelf vind ik het een mooie scene. Mooi om eens goed over na te denken. [/quote] anders verwoord en de rest van die alinea anders verwoord of wellicht weggelaten, het geheel alleen met ‘…’ of ‘een vraag/stelling’ afgesloten.

[quote]Vaak probeer ik me voor te stellen wat er in het hoofd omgaat.[/quote]
Doen wij ook, maar dan in het jouwe, waarom je schreef zoals je het schreef :eh:

Geef een antwoord