[i]“Mam, raad eens!” valt hij haar telefoon binnen.
Ze heeft geen idee welke kant ze op moet raden, dus geeft het meteen maar op.
“We hebben een kaartje gehad van papa!”
De wereld lijkt een seconde lang stil te staan. Het komt voor haar compleet uit de lucht vallen. Ze hapt naar adem en hoort zichzelf roepen: “Vertel!”
[/i] Zestien jaar geleden bracht de vader de kinderen na een weekendbezoek thuis. Gewoon, zoals hij al vier jaar deed. Niets vermoedend maakte ze een afspraak voor de volgende keer. Hij speelde mee, al had hij een kennelijk ander plan getrokken. Daar kwamen zij en haar kinderen later pas achter.

Vanaf die dag hebben ze nooit meer iets van hem gehoord. Op zijn verjaardag, vlak na dat weekend wilden de kinderen bellen, maar bleek zijn telefoonnummer niet meer in gebruik. Op hun feestelijke verjaardagsbrief en de prachtige tekeningen kwam als enige reactie een klein getypt briefje, waarin hij meldde, dat hij ze voorlopig niet meer kwam halen. Geen uitleg verder. Niets. Ze stelde de kleintjes gerust, dat ze even geduld moesten hebben met papa. Hij zou zich wel weer melden.

De kinderen groeiden op en de vader kwam de eerste jaren vaak ter sprake, maar hij meldde zich niet. Zij voelde zich machteloos. Wist niets te bedenken om deze blokkade van zijn kant op te heffen. De kinderen smeedden samen plannetjes om hem te ‘overvallen’. Ze wisten toch waar hij woonde? Hij moest toch blij zijn als ze zouden komen?
Eén keer meende ze, dat hun plan solide genoeg was en heeft ze hen naar zijn huis gereden. Haar dochter durfde bij nader inzien niet, maar haar zoon vond, dat hij het dan maar alleen moest opknappen. Vol goede moed heeft hij aangebeld. Geen idee van het grote fiasco dat hem te wachten stond.

Hij heeft zijn vader even gesproken, maar mocht niet binnenkomen en werd onverrichter zake naar huis gestuurd. Nooit meer vergeet ze het moment, dat hij zich weer bij zijn zusje en haar voegde en hen vertelde wat er gebeurd was. Dat koppie van hem staat in haar geheugen gegrift en soms ziet ze hem zo nog ronddwalen in een verwarde droom.

Op wonderlijke wijze wisten ze met hun drietjes dit verhaal een plaatsje te geven en het leven ging gewoon door. Hun gezinnetje voelde ondanks alles toch redelijk compleet en gelukkig. Voor alle drie. Soms zag ze wel wat flinke krassen die de kleintjes door het verlies van hun vader hadden opgelopen en dan praatten ze er nog wel eens over. Maar ze konden niet anders dan het maar te aanvaarden en dat lukte steeds beter. De vader schoof steeds meer naar de achtergrond.

De ommekeer is een tijdje geleden gekomen. Met name haar zoon wilde toch op de een of andere manier weer contact leggen met zijn vader. Maar hij schoof het moment steeds voor zich uit. Uiteindelijk hebben hij en zijn vriendin hem met kerst een simpel kaartje gestuurd en daarop kwam dan eindelijk een reactie waar zo lang op was gehoopt: een uitnodiging elkaar weer eens te zien.

[i]“Hoe was het, jongen?” valt ze zijn telefoon binnen.
Hij haalt even diep adem en begint geëmotioneerd te vertellen over de eerste ontmoeting met zijn vader enkele dagen na ontvangst van het kaartje. Het was bijzonder en goed geweest. Ze hoort blijheid en ingehouden tranen.[/i]

Na een uur hangen ze op. De wereld staat stil en begrijpt zichzelf niet meer.
Ze voelt een diep medelijden met de man, die zestien jaar lang zoveel moois van de kinderen heeft gemist en in de ogen van zijn zoon een psychisch wrak is geworden.

Haar deur had altijd voor hem open gestaan.


35 reacties

arta · 3 februari 2009 op 08:44

[quote]Ze voelt een diep medelijden met de man, die zestien jaar lang zoveel moois van de kinderen heeft gemist en in de ogen van zijn zoon een psychisch wrak is geworden.[/quote]
Oef, die komt binnen!

Heel mooi om te lezen dat de vrouw haar kinderen een normaal gezinsleven heeft kunnen bieden. Zonder rancune, wat voorde kinderen ook alle opties openliet. Wat mij betreft een top-moeder!
Trouwens ook erg mooi en pakkend geschreven!:-)

Mosje · 3 februari 2009 op 08:52

Eindelijk weer eens een MaDrietje hier. Mooi.

Mien · 3 februari 2009 op 09:15

Heftig mooi Ma3!
Ben er effe stil van …
Mag op de nominatie voor CvdM!

Mien

Marley_jane · 3 februari 2009 op 09:23

Heel mooi!
Idd zoals al gezegd een goede moeder.

Anne · 3 februari 2009 op 10:05

Het lijkt me zó onverteerbaar, en toch is het jullie gelukt, gelukkig. Inderdaad, de vader is de verliezer. Tragisch.
Mooi verhaal. Brok in de keel.

DriekOplopers · 3 februari 2009 op 11:32

Mooi.

pally · 3 februari 2009 op 11:39

Heel aangrijpend Ma3 en wat een ongelooflijk wijze moeder!Ze beperkt de schade waar ze kan en dat is gelukt.
Zelfs als lezer voel je de absolute onmacht en tragiek van de vader.
En het wortelgevoel van de zoon door alles heen. Echt geweldig, dit stuk :wave:

groet van pally

lisa-marie · 3 februari 2009 op 11:56

Het raakt en ontroert mij, ben er effe stil van, zo mooi en puur geschreven :wave:

maurick · 3 februari 2009 op 13:06

Emotioneel en aangrijpend.
Mooi geschreven.

Dees · 3 februari 2009 op 13:33

Jemine, dat lijkt me moeilijk. Voor de kinderen, maar ook zeker zeker zeker voor jou. Ik snap waarom je voor de vorm hebt gekozen die je hebt gekozen (denk ik), maar het maakt me ergens ook nieuwsgierig naar de ik, daar zit nog een ander verhaal. Maar goed, dat is misschien niet een verhaal voor dit plekje. Ingrijpend overgebracht, hoe dan ook.

Grtz van Dees

SIMBA · 3 februari 2009 op 13:56

Ik blijf het vreemd vinden dat sommige mensen hun kinderen niet willen zien opgroeien, het zal wel een vorm van onmacht zijn maar ze doen zichzelf ontzettend te kort.
Mooi opgeschreven Ma3! :kus:

Zuurtje33 · 3 februari 2009 op 15:22

Wauw, kippevel.
:duimop:

LouisP · 3 februari 2009 op 17:23

Ferm geschreven meiske,

deze zin vind ik dan weer heel erg triest.

‘Dat koppie van hem staat in haar geheugen gegrift en soms ziet ze hem zo nog ronddwalen in een verwarde droom.’

L

WritersBlocq · 3 februari 2009 op 17:59

[quote]De wereld staat stil en begrijpt zichzelf niet meer.[/quote]

Dit zegt zóveel, wauw.

Column van de Maand wat mij betreft, Ma3 het is een perfect staaltje schrijfwerk van de bovenste plank :kus: Pauline.

doemaar88 · 3 februari 2009 op 21:30

Heel mooi, Ma3, vooral je uitsmijter maakt veel indruk op mij! Goed gedaan!

KingArthur · 4 februari 2009 op 09:21

Ik geloof niet echt in verloren jaren maar tijd (langer of korter) die nodig is om zaken een juiste plek te geven. Ik vind de titel dus onterecht boven deze wel goede tekst staan.

Nana · 4 februari 2009 op 10:49

Ontroerd door je mooie column! Inderdaad een zeer wijze en sterke vrouw die de deur open kan laten staan. Bewondering.

Ma3anne · 4 februari 2009 op 13:02

Iedereen bedankt voor de hartverwarmende reacties. :kus:

Neuskleuter · 4 februari 2009 op 13:45

Heel mooi. Het lijkt me heel moeilijk om je kinderen aan te laten bellen omdat zij dat graag willen, terwijl het toch meer de taak is van de moeder om daar verhaal over te halen. Aan de andere kant hebben die kinderen er ook recht op om het zelf te doen, natuurlijk.

Heel treurig. Sterk eind.

KawaSutra · 5 februari 2009 op 01:35

Hier spreekt wijsheid uit, heel veel levenswijsheid.
Een mooie getuigenis Ma3.

pepe · 5 februari 2009 op 07:23

Puur en mooi geschreven.

Titel vind ik prima passen, want die tijd komt nooit meer terug en kan niet worden veranderd in de herinnering, voor geen van de partijen.
Wat geen reden om geen toekomst meer te krijgen.

Neuskleuter · 1 maart 2009 op 21:19

Mooi om het nu weer te lezen. Gefeliciteerd met de CvdM!

Syl · 1 maart 2009 op 23:04

…Moooooi :kus:

KawaSutra · 2 maart 2009 op 00:24

Nu ik hem weer lees ben ik weer diep geraakt. En het komt nu heel dichtbij. Terecht CvdM.

Mien · 2 maart 2009 op 07:20

Terechte column van de maand!
Uit en in het leven gegrepen.

Mien

arta · 2 maart 2009 op 09:19

De juiste column op de juiste plaats!
Helemaal goed!
Felies!!
🙂

SIMBA · 2 maart 2009 op 10:06

Gefeliciteerd Ma3!!!

trawant · 2 maart 2009 op 10:41

Prachtig, sober en ingehouden geschreven.
Met de juiste afstand voor het maximale effect.
Indrukwekkend als verhaal knap qua vorm en stijl.
Ben er op de vroege ochtend even stil van.

Dees · 2 maart 2009 op 14:01

Erg mooi, ook de tweede keer… Niet een maand in je koekoeksklok verstopt blijven zitten 😉

Gefeliciteerd!

DreamOn · 2 maart 2009 op 20:14

Deze column had ik ‘gemist’, maar ik ben blij, dat ik hem alsnog onder ogen heb gekregen.

Prachtig opgeschreven, en ook het feit dat de moeder het haar zoon van harte gunt, dit contact, vind ik heel mooi.
Voor het zelfde geld had de moeder gedacht: “Ja, nou hoeft het ook niet meer hoor, na zestien jaar ineens je kop laten zien.”

Een zeer terechte CvdM, Column van DE Ma3anne!! 😉 Gefeliciteerd!

Bitchy · 2 maart 2009 op 20:36

Soms lees je hier een column en denk je.. *oeps te dichtbij, ff wachten met reageren* en wat gebeurd er, je drukt hem weg uit je gedachte. Tot hij CvdM wordt………

Mooi, ontroerend en met juiste *pen* geschreven.

pally · 2 maart 2009 op 23:10

Volkomen terecht CvdM, ma3! :kus: :kus:

Pally

lisa-marie · 3 maart 2009 op 18:49

Gefeliciteerd met de cvdm :ballon:
Hoe vaak ik hem ook lees het pakt mij altijd aan.
Zo puur en mooi!

WritersBlocq · 9 maart 2009 op 00:33

Ma’tje, wat ben ik blij dat de redactie deze er ook met kop en schouders bovenuit vond steken, ahhh, wauw. Maar mijn CvdM was ie al, hij is echt super!
Liefs en dikke vetste knuffel, Pauline.

doemaar88 · 24 maart 2009 op 16:16

Top, deze CvdM, zeer terecht :wave:

Geef een antwoord