Die avond klaagde zij over pijn op de borst met ook nog wat uitstraling naar haar hoofd en soms ook naar de armen. Beter wist ze niet. Slapen kon zij die nacht niet, ze was erg onrustig. Een paar keer uit bed gegaan om te googlen naar opbrekend maagzuur. Haar vriend bleef slapen en die wilde ze ook niet wekken. Het zou wel overgaan als zij wat melk had gedronken. Maar zo zou het niet gaan. ’s Morgens nog steeds die nare pijn. Zachtjes verliet zij wederom het bed om naar het toilet te gaan. Daar gooide zij haar hele maaginhoud in een net gepakte emmer. Zou het dan toch een griepje zijn? zo rot had zij zich wel eens eerder gevoeld maar niet dat zij er zo misselijk bij was. Haar vriend een vrij rationele man, kon het niet aanzien en gebood haar zich aan te gaan kleden om even naar het ziekenhuis te gaan. Hoewel zij dit maar onzin vond, deed zij uiteindelijk wat hij haar vroeg. En op pad gingen zij; op pad naar het dichtstbijzijnde hospitaal. via de schuine oprit van de ambulancepost liepen zij op zoek naar de spoedeisende hulp .Al snel werd zij met voorrang door de openslaande deur gelaten naar de al klaar staande bedden. Na het maken van een röntgenfoto bleek er toch iets meer aan de hand te zijn. Ook de vele te vullen bloedbuisjes wezen op een wat ernstigere aandoening. Langzaam maar zeker werd het haar duidelijk, heet zat immers in de familie: een hartkwaal. terwijl haar vriend naar huis reed om nog even wat goed voor haar op te halen werd hij onderweg al gebeld. De boodschap was luid en duidelijk; zij gingen op pad met de ambulance naar een hospitaal in Amsterdam. Een hartinfarct, zij zou gedotterd worden. Hij begreep onmiddellijk wat er aan de hand was, maar ook dat dit ernstig was.

Rustig pakte hij thuis alles wat hij dacht dat zij nodig zou gaan hebben voor de komende dagen; dit zou een opname worden voor iets langere tijd. Hard kwam de boodschap aan, voor hen beiden.
De tube werd ingebracht met de ballon en de stand. Gelukkig liep alles voorspoedig. En die zelfde middag lag zij op de hartbewaking in haar woonplaats. Teruggebracht per ambulance.

Nu wisten beide het zeker. Het leven zou gaan veranderen. Geen overdreven drankgebruik meer, geen sigaretten meer. Maar op naar een gezonde toekomst. Een hele opgave voor hen alle twee. Het heeft hun band versterkt. vanaf nu zullen zij er altijd zijn voor elkaar. Dankbaar kijken zij nu de toekomst tegemoet. Dankbaar ook omdat blijkt dat de beschadigingen beperkt zijn gebleven; dit door het adequate handelen. met het bellen van een ambulance waren zij waarschijnlijk te laat geweest.

Dit zal hen altijd bijblijven. Deze dag van de omkering in hun leven. Deze dag van “knopen” doorhakken. Deze dag ook van inzicht en bovenal de nu bewuste keuze voor het leven. Dit na de lange moeilijke tijd die beiden achter zich hebben gelaten. Geloof komt terug en de positieve keuzes. Pluk iedere dag, want het kan zomaar de laatste zijn. In een split second. Het hele leven hangt maar aan een zijde draad. Ga er dus wijs mee om.

Categorieën: Maatschappij

5 reacties

Avatar

Mosje · 24 maart 2008 op 12:14

Deze had je al eens ingestuurd Tristan. Beetje opletten hoor.

Avatar

Fred · 24 maart 2008 op 23:57

Tja, mag misschien wel een tweede keer zijn dat je dit instuurd, veel klopt er niet in het verhaal. Voor het eerst dat ik hoor dat er een röntgenfoto nodig is om te bepalen hoe het met het hart gesteld is. En een stand moet stent zijn. En ook aan vele buisjes bloed zie je niet dat iemand een vaatziekte heeft, want daar hebben we het in dit geval over. Ja natuurlijk je kunt cholesterol meten maar dat zegt niet alles. Enne na een dotteroperatie kun je na enkele dagen alweer naar huis, duurt echt niet zolang.
Tja, de rest klopt wel een beetje. Gezond leven helpt ,maar staat nergens vastgelegd. Roken is inderdaad helemaal fout, rode wijn mag :pint:
Maar je vergeet wat er daarna allemaal nog moet gebeuren. Een infarct krijgen is 1…
Sorry trouwens wat normaliter reageer ik bijna nooit. Maar in dit geval ben ik een ervaringsdeskundige. Dus het mag.
Maar een beetje een slap verhaal. Je raakt een beetje de werkelijkheid maar zit er in feite nog mijlen naast. Daarnaast mis je de emotie. Eigenlijk mis raak je niks. Zelfs fouten in de feiten die op te zoeken zijn. Volgende keer beter.

Avatar

Teunis · 25 maart 2008 op 17:08

Met dezelfde zpelvauten.

Avatar

KawaSutra · 27 maart 2008 op 01:36

Ik heb de eerste keer gemist dus….

[quote]…om naar het toilet te gaan. Daar gooide zij haar hele maaginhoud in een net gepakte emmer.[/quote]
Ik zou op het toilet toch echt geen emmer meer gepakt hebben hoor. En ik ben ook ervaringsdeskundige. 😀

Avatar

tinkerbell · 27 maart 2008 op 10:11

Het relaas blijft ook de tweede keer niet te pruimen!
Vraag me wel af hoe het met de vriendin gaat, zijn zij gestopt met roken en drinken?

Geef een antwoord