En weer zijn we even stil op die vierde mei, met z’n allen om hen te herdenken die zijn gevallen in de tweede wereldoorlog. En meer dan ooit denk ik aan die ene man, die vocht tegen onrecht dat anderen aangedaan werd. Hij vocht voor vrijheid en gelijkheid. Ik ken hem en ik ken hem niet. Zonder hem zou ik niet geweest zijn wie ik ben. Trots ben ik op hem, al heb ik hem nooit werkelijk gekend, want diep in mij zit een stukje van zijn vechtlust tegen alle onrecht in deze vreemde wereld.
Hij was lid van het verzet, maar heeft de oorlog net niet mogen overleven, zijn verhalen leven nog wel. Zou ik hetzelfde durven doen, ik denk van wel. Ik vermoed dat hij ook een doener en dromer is geweest.

Dit jaar word ik op de dag dat wij, ook hem herdenken, ouder dan hij ooit geworden is.
Vreugde en verdriet gaan al jaren samen op ene dag. De vlaggen halfstok, koffie en gebak, een vreemde tegenstelling, die ik als kind nooit heb begrepen. Huilende mensen en doodse stilte, dat hoorde niet bij een kinderfeestje.

Nog steeds zijn er oorlogen en is er onrecht, hebben we te weinig respect voor elkaar. De wereld wordt als maar harder en harte-, liefdelozer.
We schieten leraren en politici neer, schoppen onschuldige mensen op straat dood en nog steeds zijn er toeschouwers die niet meer durven in te grijpen. Hoe ver moeten we nog zakken, om te begrijpen dat dit zo niet meer kan.

Hebben we nu nog niet geleerd van die tweede wereld oorlog dat moorden niets oplost?
Dat joden, moslims, christenen en homo’s allemaal gewoon mens zijn.
Dat huidskleur, haarkleur of ras niets zegt over het hart en karakter van die persoon.
Laten we vooral veel praten met elkaar en ook luisteren met respect naar de ander.

Jana Beranova schreef een mooie spreuk:
Als niemand luistert naar niemand
vallen er doden in plaats van woorden

Opa bedankt dat ik een stukje vechtlust tegen onrecht, van jou mocht erven.

Categorieën: Maatschappij

Avatar

pepe

Vrouw, (schone)moeder, leerling-creatief schrijven en nog veel meer. Wil je meer lezen? Hier schrijven wij (meiden van Mary)www.meidenvanmary.wordpress.com. Ik mag één van deze meiden zijn. Schrijven is schrappen, het schrijven schrappen is geen optie.

11 reacties

Avatar

Mosje · 4 mei 2004 op 07:41

[quote]Vier mei vieren?[/quote]Tuurlijk vieren, wat mij betreft vaker dan 1 keer per jaar.
Het klotige is dat we ons weliswaar twee minuten rustig kunnen houden, maar daarna elkaar weer de hersens inslaan.

Avatar

Kees Schilder · 4 mei 2004 op 08:17

Als wij op 5 mei bevrijding vieren, over welke bevrijding hebben wij het dan?
Heel erg mooi geschreven, peep

Avatar

Louise · 4 mei 2004 op 09:29

Hi Pepe,

Onrecht van toen en nu. Zo triest, maar je had het niet mooier kunnen verwoorden…

groetjes, Louise

Avatar

Ma3anne · 4 mei 2004 op 09:34

Ik krijg altijd een dubbel gevoel bij die dodenherdenking. Twee minuten stilte en bloemen op de Dam en we hebben het weer gehad voor een jaar… klopt dit? Nu we met onze troepen midden in WO III zitten, hebben we wel wat anders te doen, lijkt me, dan omkijken naar 60 jaar geleden.

Doet niets af aan de gevoeligheid van deze column en het verdriet om jouw opa en jarig zijn.

Gefeliciteerd Peep! :kiss:

Avatar

Shitonya · 4 mei 2004 op 10:40

Kort, maar krachtig. Mooi neergezet 🙂

Avatar

Farfalla · 4 mei 2004 op 10:58

Ik vind dat de Nederlanders die in de oorlog echt geknokt hebben voor ons land allemaal geweldig zijn. Het grootste deel van Nederland wachtte maar af, en durfde niets te ondernemen. Stelletje schijtluizen. Ik vind de twee minuten stilte altijd heel bijzonder.

Avatar

Jeroen · 4 mei 2004 op 18:51

Je mag bijzonder trots zijn op je opa!
Ontzettend jammer dat je hem nooit hebt kunnen ontmoeten doordat hij zijn leven heeft gegeven voor onze toekomst.

Avatar

Irma · 4 mei 2004 op 22:59

Mooie column; je verwoordt waar, denk ik, veel mensen mee rondlopen. We lijken niets te leren van het verleden…

Mooi dat je stilstaat bij de man die jouw opa is en waar je trots op kunt zijn.

By the way: gefeliciteerd met je verjaardag. Een tegenstelling die het leven wel een extra waarde meegeeft. Nog vele jaren in goede gezondheid!

Avatar

pepe · 5 mei 2004 op 08:21

Dank jullie allemaal voor de reacties en felicitaties.

Een telefoontje gisteravond liet ons helemaal vergeten die twee minuten stil te zijn :-(.

Maar geloof me die twee minuten stilte heb ik niet echt nodig om stil te staan bij het verlies in het verleden.

Avatar

Clueless · 5 mei 2004 op 13:59

Erg mooie column, pepe. Alsnog gefeliciteerd en veel sterkte met wat er ook achter dat telefoontje zat. Over dubbel gevoel gesproken, vreemd om iemand te feliciteren en sterkte te wensen in één zin…

Avatar

Claudia · 5 mei 2004 op 20:44

Verdriet en vreugde liggen dichter bij elkaar dan menigeen denkt. Blijkt wel weer uit jouw prachtig geschreven column. Kippevel!

Geef een reactie