Mijn pen hard in het papier gedrukt, te stevig vast; de vingers rood en pijnlijk.
Ik moet doorschrijven, de pen moet mij in de hand houden, de hand laten razen op een “geoorloofde”manier, alleen inkt laten vloeien.
Als ik de pen loslaat………ik weet het niet meer. De wereld bestaat voor het grootste deel uit water.
Water overheerst letterlijk en figuurlijk; herkenbare eigenschappen.
Woeste zeeën beelden het dynamische leven uit.
Soms wordt het vloed…het water komt eraan gestormstroomd.
Je probeert je staande te houden in de stroming, maar tevergeefs; je wordt overspoeld.
Kruipend door het zand…dwalend als een blinde – zout in de ogen-, zoek je naar lucht,
een wind om het water te drogen, tranen weg te waaien, nieuwe energie.
Maar telkens een flauwe bries, niet sterk genoeg.

Verdriet slaat om in woede, of is het andersom: onmachtige woede die omslaat in laf verdriet?
Je wilt schreeuwen, krijsen, slaan,
iets kapotmaken.
Maar tranen weerhouden je, en misschien een stukje “verstand”;
spullen kapotmaken is zinloos en zonde.
Aan mensen kapotmaken heb ik absoluut geen lol,
zelfs niet aan degene die het andersom wel proberen.
Ik wil liever lief zijn.
En dat is juist het probleem.
Ik neuk liever verdriet en woede eruit,
dan gemeen te zijn.
Ik knuffel liever dood,
dan te slaan.

Maar er is niemand…..
Alleen de ik-persoon.
Gelukkig de enige persoon die ik echt haat,
waar ik m’n woede op kan botvieren.
En floeps, daar gaat de pen………..

Categorieën: Algemeen

8 reacties

KawaSutra · 9 december 2006 op 17:32

De emotie spat van het scherm. Letterlijk van je af geschreven. De pen als laatste houvast. Dat doet me wel wat.

Dees · 10 december 2006 op 15:56

Wel heftig geschreven. Verdriet en woede in een tango. Krijg alleen een beetje het idee dat de pen ergens in een lijf van de ik wordt geplant. En dat is best een naar idee. Tegelijk kan de pen ook uit handen glippen, nav de eerste alinea. Of woedend doorschrijven. Nou ja, je hebt er een spannend einde van gemaakt

smartie88 · 10 december 2006 op 16:29

haha…
ehm…was zelf ook bewust van de dubbelzinnigheid(bij nalezing)
een korte toelichting dan maar:
dit stukje is totaal niet pervers bedoeld!
Als dat maar duidelijk is, voor de rest it’s up to you:)
bedankt

Dees · 10 december 2006 op 16:45

Euh haha, dat was dan weer niet mijn gedachte. Eerder iets van de ik die zichzelf pijn doet om de pijn te bestrijden. En dan dacht ik in de richting van ‘been’ en ‘arm’ enzo.

DriekOplopers · 10 december 2006 op 22:08

Een aangrijpend en triest verhaal. Heb je echt zo’n hekel aan jezelf?

Driek

pally · 10 december 2006 op 22:14

Deze column maakt een intrieste indruk.
Het nogal groot taalgebruik zal waarschijnlijk het gevolg zijn van je gemoedstoestand.
Sterkte maar!
pally

Shitonya · 10 december 2006 op 22:39

deels herkenning..woede en verdriet eruit schrijven in plaats van dat de woede en verdriet je van binnen opvreet

Bitchy · 11 december 2006 op 06:47

Jaloezie! Ik wilde dat ik het op deze manier van me af kon schrijven!! Knap!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder