Voetballeed

Opeens had onze jongste zoon het licht gezien. Hij wilde keeper worden. Mijn man en ik keken elkaar aan. Geen van ons was voetballiefhebber, maar het geluk van ons kereltje ging boven het onze, dus meldde mijn man hem aan bij de plaatselijke voetbalvereniging. Omdat er gebrek was aan keepers, werd onze zoon zonder vragen noch ervaring bij een bestaand ploegje ingedeeld. Hij was dolblij met zijn nieuwe keepers outfit voor de lieve prijs van tweehonderd euro.

De eerste wedstrijd startte op een mooie zondagochtend op een van de vele voetbalvelden die de club rijk was. Er was een flinke schare geïnteresseerden aanwezig achter de lijn. Twee fanatieke opa’s stonden vlak naast ons mee te kijken naar de verrichtingen van hun kleinzoon, de vermoedelijke nieuwe Messi. Mijn man en ik staken nogal flets af tegen de rest van de vaste supporters. Dat deze laatste term verre van overbodig was, bleek toen de wedstrijd van start ging.

Vaders schreeuwden hun kroost toe alsof de Europa Cup gespeeld werd. Maar de twee fanatieke opa’s spanden de kroon. Met grote ogen van verbazing keken wij toe hoe zij andermans kind, een gezet jongetje in de verdediging, op zijn nummer zetten. Ze zagen er geen been in om dit negen jarig kind uit te schelden voor slome, dikke en luiaard. Geen van de supporters reageerde. De moeder van het jochie stond ongelukkig toe te kijken, zonder iets terug te zeggen. Zo ging het in dit wereldje eraan toe, merkte ze desgevraagd op. Waarop mijn man, die toch van een iets ander hout gesneden is, bijna slaande ruzie kreeg met beide opa’s.

Mijn zoon, de beginnende keeper, liet een aantal ballen onhandig door zijn handen glippen, waardoor de tegenpartij lekker scoorde. De zon scheen fel op zijn gespannen gezichtje en het doel leek wel twintig meter hoog. Briesend gromde een vader hoe slecht onze zoon keepte. Een aantal omstanders lachten besmuikt nu er een beter slachtoffer gevonden was om te kleineren dan hun eigen zoon. Mijn man stond inmiddels te koken van woede aan de andere kant van het veld. De wedstrijd werd vervolgd onder luid getier en toen de stand was geëindigd op 10-1 tegen, kwam het zestal weer terug van het veld. De koppies van de mannetjes, die rood zagen van de inspanning, betrokken toen ze hun ouders tegemoet traden. Niemand was blij met de stand of de prestaties van hun kind. Verslagen verlieten de voetballertjes in de dop het veld. Kinnetje op de borst, schouders laag.

Kennelijk tel je in de voetbalwereld alleen mee wanneer er gewonnen wordt. Verliezen hoort er niet bij. Het is simpelweg geen optie. Over sportiviteit en plezier wordt niet gerept. En daarom leek het me als ouder nu juist zo leuk dat mijn zoon ging voetballen. Teamsport, lol trappen, het wij -gevoel. Fit worden op een gezonde wijze. Niet een gevecht van leven op dood. Hopelijk keert de echte schik in de voetballerij ooit weer terug, samen met het respect en de sportiviteit. De enige garantie om te winnen. Want een echte winnaar is en blijft nog altijd degene met het meeste plezier.