Vreemde gasten

Tegen mijn verwachtingen in, is het mij gelukt werk te vinden dat samengaat met de zorg voor mijn gezin. Helaas komt deze kans met een paar logistieke drempels omdat ik hierdoor opvang moet regelen voor mijn zoon, tijdens de overlappende uurtjes. Een gastoudergezin zou hierin een oplossing zijn, maar de zoektocht hiernaar bleek meer inspiratie dan uitkomst te bieden. Het eerste kennismakingsgesprek met een vrouw die zichzelf aanbood als gastmoeder, ontaarde in een waar drama. De ontvangst in haar tijdelijke onderkomen was griezelig hartelijk en haar schreeuwende puberdochter zorgde voor de nodige entertainment. Haar roep om aandacht werd hardhandig in de kiem gesmoord door de vrouw die mijn zoon liefdevol moest opvangen. Op de vraag hoeveel kinderen ze al onder haar hoede had, kregen wij een opsomming van leeftijden met een toegift van twee jochies die ze er zwart bij deed. “omdat die ouders in de muziek zitten” zei ze.

Dagelijks werden alle kinderen in duo-buggy’s over de galerij van het flatje, in het kleine liftje van zes hoog naar beneden gebracht voor een speelkwartiertje op het parkeerterrein voor het gebouw. Verschonen deed ze op de bank en een box was overbodig omdat ze zelf toch altijd thuis was en goed oplette. Speelgoed was er normaalgesproken in overvloed, maar het stond tijdelijk opgeslagen omdat ze haar eigen huis niet meer in mocht. Het klikte niet meer zo tussen haar dochter en ex-vriendje. Hij was vreemd gegaan dus tot ze een nieuw huis kreeg aangeboden, woonde ze samen met haar dochter in het tweekamerappartement van haar zoon. Hij werkte overdag en bracht zijn weekenden door bij zijn vriendin. De vrijgezellenflat was omgetoverd tot een crèche voor al haar lieve zorgkindjes. De hond werd overdag opgesloten in de slaapkamer dus daar hoefde wij ons geen zorgen om te maken.
Wij konden onze zoon op elk tijdstip afleveren, zonder enige aankondiging van te voren. Het maximum aantal kinderen tegelijk bleek al even flexibel want die lag ergens tussen de vier en zes, los van haar twee “zwarte jochies” want die telde de inspectie officieel toch niet mee.

Toen wij uit haar paleisje probeerde te ontsnappen, werd ons nog een visitekaartje in de handen gedrukt. Zou ze dan toch nog iets volgens de regels doen? Een nadere inspectie van het kaartje leerde ons dat deze gratis via een internetaanbieder van drukwerk had laten maken.

In de lift keken mijn man en ik elkaar even aan op zoek naar herkenning. Precies tien seconden hebben we dit volgehouden want nog vóór we de begane grond hadden bereikt, galmde ons geschater door de liftschacht. Geen opvang voorlopig, maar wel weer een mooie bron van inspiratie.