Waanzinnig

Mijn vrouw is enige tijd geleden van mij weggegaan. Ze wil het gewoon niet toegeven, maar ze heeft ongetwijfeld een nieuwe vriend. Ik mag mijn zoon straks natuurlijk niet meer zien. Zij zegt uiteraard van wel, maar als ik mijn omgeving bekijk zie ik vaak een heel ander verhaal.

Zometeen wordt ook het huis verkocht. Het bord staat al in de tuin. De inboedel gaan we verdelen, maar dat inhalige kreng kennende, zal zij ongetwijfeld het onderste uit de kan proberen te halen. Dan delf ik vanzelfsprekend het onderspit. Vrouwen zijn nu eenmaal graaiers.

In het begin leek alles nog zo veelbelovend. Mijn vrouw was aantrekkelijk genoeg en ze luisterde naar mijn ongeschreven wetten. Zo hoort het naar mijn opinie ook te gaan.

Maar toen ineens vond ze dat ik minder moest gaan drinken. Dat had de buurvrouw haar gezegd. En van seks was daarna ook geen sprake meer, dus moest ik af en toe ik wat aandringen. Zij noemde mij huilend een bruut. Een vrouw mag haar man geen seks onthouden. Dat is namelijk ons oudste recht. Als het zover is moet ze gewoon gaan liggen zonder protest.

Mijn vrouw lijkt op mijn moeder. Die heeft mijn vader vroeger weggestuurd. Zij werd weleens geslagen en een enkele keer ook geschopt. Maar wie zegt dat zij dit niet had uitgelokt?

Nu rijd ik in mijn auto in de kokende hitte rond. Ik ben op weg naar het oude huis. Het staat vast dat zij daar is. Mijn vrouw weet straks niet wat ze ziet.

Ik trap wat harder op het gaspedaal. Door het open raam voel ik de wind koel langs mijn gezicht glijden. In gedachten zie ik haar al kronkelen, stikkend in haar eigen bloed.

Een geladen pistool ligt naast mij voor haar klaar. De waanzin is nu echt bijna voorbij. Dan ben ik eindelijk vrij.