Sinds de nieuwe directeur is begonnen, zijn mensen zich aan het hergroeperen. Een eenzame, eerzame enkeling heeft zich dieper in de loopgraven gewerkt en ligt – immer alert – op de loer. Herhaaldelijk eist hij uitleg; wat kom je doen, waarom en wie heeft je gestuurd? Met een Uzi op je adamsappel is het dan zaak zo snel mogelijk te antwoorden. Elders bevindt zich het groepje onzekere factoren; de mensen die veelal jaren en jaren trouwe dienst achter de rug hebben en die nog verhalen kunnen vertellen die acht directeurs terug gaan. Mensen die niet mee hebben kunnen groeien met de ontwikkelingen van het bedrijf – volgens betweters zelfs van de maatschappij – maar die eigenlijk nog wel een paar jaar te gaan hebben. Pijnlijk worden zij vernederd en bedeesd laten zij oneerbiedig met zich sjoelen van de postkamer, die wordt uitbesteed, naar de receptie, waar uiteindelijk toch een representatief persoon gewenst blijkt. In die zin wordt hen het bestaan van hun gerimpelde rotkop nog even fijntjes ingewreven. Maar, tijd om te treuren is er niet. Door gaan zij, via catering, die wordt uitbesteed, naar het schoonmaken van wc’s, die uiteindelijk toch niet schoon genoeg zullen zijn om hun plaatsje binnen het bedrijf te garanderen.

Wat volgt is de onvermijdelijke rotgang naar buiten, die ook na 40 jaar trouwe dienst niet beloond zal worden met een afscheidsfeestje; feestjes zijn namelijk afgeschaft.

De inschikkelijken schikken zich en verwachten weinig. Indien de directeur toch directeur is geworden, is daar vast een goede reden voor geweest, zo redeneren zij. Hetgeen dat komen zal, is voor hen bij voorbaat al goed.

Een eindje verderop zitten de anti-autoriteitsgezinden te koken achter hun systeem. Elk stukje onrechtvaardigheid laat de morele verontwaardiging stijgen tot grote hoogte. Een enkeling blaast zijn imago daarbij op en krijgt vriendelijk het verzoek om naar een andere baan uit te gaan kijken, een ander deel van deze groep implodeert en zit nu thuis met RSI, migraine, of burn-out.

De grootste groep is echter de groep van de brown-nosers. Deze groep schaart zich als een bewonderende fanclub om de man heen, lacht net iets te luid om zijn grappen, buigt als een collectieve knipschaar bij elke wens, elke eis en elke scheet met, of zonder verguld randje.
De receptioniste wordt door cynici smalend Monica genoemd. De personeelsmanager kruipt zo op schoot dat de standaardzin als zij de deur uitloopt luidt: “even aan sugar daddy vragen”. De meest opvallende persoon van deze groep is echter de man die als plaatsvervangende directeur eerder een paar maanden met de scepter heeft mogen zwaaien. Daar waar zijn soortgenoten rondlopen met een bruine neus, is hij er zo diep ingekropen dat nog slechts zijn voeten wit zijn.

De nieuwe directeur is een menneke van hooguit achtentwintig die zijn gebrek aan ervaring compenseert door het houden van ellenlange agressief getinte monologen, waarbij het niet is toegestaan hem te onderbreken, je moet hem [i]uit laten praten[/i]. Zijn grootste beslissing tot op heden, is het construeren van een garderobekamer voor de opslag en bescherming van zijn dure pakken, hoewel dit tegen de wens van het moederbedrijf inging. Een enkeling ziet hierin een rebelse inslag. Maar de tijd zal het leren, mits er tegen die tijd nog enkelingen over zijn om de gevolgen van dit circus te aanschouwen.


12 reacties

archangel · 3 september 2004 op 20:29

Wat mij betreft mogen ze hier zo nóg een Vaste Columnist opnemen in de gelederen… en dan stem ik voor jou!
Prachtig geschreven column, en eentje die voor mij zeer herkenbaar is; ik zie het continu om me heen gebeuren bij het niet nader te benoemen bedrijf waar ik werk. Ik sta als uitzendkrachtje een beetje aan de zijlijn, maar het is soms hartverscheurend om te zien hoe mensen her en der worden wegbezuinigd, ‘boventallig’ worden, en noem het allemaal maar op. Er wordt met ze geschoven en gespeeld, en wat kunnen ze anders doen dan zich lijdzaam laten manipuleren? De rug rechten, recht doen aan hun eergevoel en zelf de stap wagen naar de wereld buiten hun eigen bedrijf? No way. Wie wil deze mensen nog aannemen? Mensonwaardig, dat is het.

Hulde!

Bakema_NL · 3 september 2004 op 20:55

Herkenbaar ja. Ik heb nooit meegedaan en zal nooit meedoen aan dat kontkussen. Genoeg mensen heb ik verder zien groeien en even zo vaak ook weer volledig op hun smoel zien gaan. Als je dat soort dingen zat bent is het tijd voor wat anders. Toen ik ontslag nam kon ik ineens promotie maken, ik heb die man in zijn gezich uitgelachen en zei dat hij me nu de bevestiging had gegeven dat ik de juiste beslissing had genomen………..een jaar later, vroegen ze me terug en kwam er 1000 gulden per 4 weken bij, voor dezelfde positie als een jaar eerder. Ik kwam ook te werken met mensen waar ik het mee kon vinden, dus heb ik het gedaan……..ik zal geen ontslag genomen hebben, had ik promotie gemaakt en misschien 300 gulden er bij hebben gekregen, hahahaha. Enige nadeel is leeftijd, dat gaat je inderdaad problemen geven, de economie is nu weer zodanig dat je boven de 20 jaar te duur bent. Afwachten maar tot dat veranderd en dan weten bedrijven van gekkigheid niet meer waar ze de mensen vandaan moeten halen, krijg je weer een fiets als iemand een half jaar blijft en zo, het kan niet op. Irritant dat al die bedrijven aan korte termijn politiek doen, ze zien niet in dat je wellicht meer resultaten behaald met echt gemotiveerde mensen. Aan de andere kant zijn er genoeg “ouderen” die geen flikker meer uitvoeren en altijd ziek zijn, de boel belazeren en daar heb ik dan weer geen medelijden mee. Maar ook wat dat betreft is de jeugd vele malen erger, die hebben al helemaal geen binding meer met een bedrijf.

rrobin · 3 september 2004 op 22:17

[quote]De nieuwe directeur is een menneke van hooguit achtentwintig die zijn gebrek aan ervaring compenseert door het houden van ellenlange agressief getinte monologen, waarbij het niet is toegestaan hem te onderbreken, je moet hem uit laten praten. [/quote]
Mooie karakterschets 😀

Zolang maar geen van de werknemers op ColumnX komt en het idee krijgt om deze column op de garderobe te plakken..

Raindog · 3 september 2004 op 23:26

Het is inderdaad een prachtcolumn. En bovendien zou je bijna zeggen: wie herkent het niet? Zelf zijn ‘we’ vorig jaar gereorganiseerd en niet alleen heb ik aan den lijve – ik, niet alleen jong van lijf en leden maar ook van geest – ondervonden hoe moeilijk dat is. Het was inderdaad ook pijnlijk om te zien hoe mensen om mij heen sneuvelden. Mijn oude manager heb ik daarna nog vaak opgezocht maar we verloren uiteindelijk aansluiting bij elkaar omdat hij zich logischerwijze bleef richten op wat er allemaal was voorgevallen en welk een onrecht hem was aangedaan, terwijl ik, met mijn promotie op zak, vooral toekomstgericht ingesteld was. Overigens heb ik mijn neus hierbij wit weten te houden. Pas veel later na mijn promotie, vertrouwde mijn nieuwe directeur mij toe dat ik in zijn ogen een draai van 180 graden had gemaakt. Hij heeft gelijk. Ik kijk nu met andere ogen terug op het verleden en misschien is dat in mijn huidige positie ook wel makkelijker. Van alle types en groepsvormingen die je schetst, kan ik je zeggen dat ik ze stuk voor stuk uit de eigen ervaring herken. Met dit verschil dat de nieuwe directeur geen broekje van 28 is.
‘Nieuwe bezems vegen schoon’ zegt het spreekwoord niet voor niets. Het zijn andere tijden, niemand gaat nog voor het gouden horloge na 25 jaar. Temeer niet omdat nu alles duizelingwekkend veel sneller is geworden dan voorheen. In een tijperk waarin alles veel sneller geworden is en alles ook veel sneller verandert, zal er eerder en dus vaker gereorganiseerd moeten worden om een onderneming bij de tijd te houden. Niets is meer statisch, alles is flexibel en veranderlijk. En laat dat nu net het punt zijn dat niet goed past bij de meest basale noden van de gemiddelde werknemer (en mens) en die dus bedreigt: zekerheid en stabiliteit. Verandering of beweging is tegenwoordig niet meer een incident maar is een gegeven geworden. Wanneer we dat met zijn allen gaan beseffen kunnen we mensen daar ook weerbaar voor maken zodat men in staat zal zijn om mee te bewegen of te veranderen. Of sterker nog, om bewegingen of veranderingen in te zetten.
Zover is het nog niet zoals ook deze column aantoont maar de tijd zal het leren…

tontheunis · 4 september 2004 op 12:07

[quote]Zolang maar geen van de werknemers op ColumnX komt en het idee krijgt om deze column op de garderobe te plakken..[/quote]

Deze column mag, wat mij betreft, op elke garderobe worden geplakt!

Sterker nog, ze hóórt op elke garderobe van elk bedrijf thuis…

TT

Mercurius · 4 september 2004 op 12:21

Een column van hoog niveau en vast herkenbaar voor diegene die door jobhoppen niet vastroesten maar groeien in met name hun persoonlijkheid. Het is net als in de liefde, hoe meer bazen (partners) je krijgt, hoe beter je leert om van je af te bijten. 😉

ciao Mercurius

Mosje · 4 september 2004 op 22:34

Ben ik even blij dat ik interim ben en met dit soort zaken niets maar dan ook niets meer van doen heb.
Mooi verhaal!

sally · 4 september 2004 op 23:54

Helemaal met Archangel eens!
Sally

Louise · 5 september 2004 op 01:18

Tja Dees, wat kan ik daar nu nog aan toevoegen?
Mooie woordspelingen, doordachte zinnen, grimmige humor.
Ik houd er wel van, absoluut! 😉

Dees · 5 september 2004 op 10:39

Bedankt voor alle hartverwarming!

Dit gaat niet over mijn huidige bedrijf Rrobin, hoewel het eea misschien ook wel opgaat. Dat gesjoel met mensen en bijbehorende effecten zie je bijna overal.

Oh en mijn eerste Mercuriale reactie…! Ik heb een idee voor een spoedcursus “van je afbijten”. Begin een relatie met je baas! 😀 😉

Grtz,

Dees

ignatius · 5 september 2004 op 13:21

Subliem, mooi geschreven en heel herkenbaar.
Bij de komst van de nieuwe directeur wist ik al meteen genoeg; dit zou niet goed gaan. En jawel, werd er zelf uitgebonjourd vanwege ‘bedrijfseconomische redenen’. In een nader gesprek blijkt dan ‘je teveel in huis hebt, teveel diepgang, teveel betrokken, teveel hardop hebt gedacht en niet oppervlakkig genoeg bent'(sic!) en nog meer van die onzin en leugens. Let wel, ik werkte in de sociale sector.

Bakema_NL · 6 september 2004 op 00:08

Teveel hardop denken en niet oppervlakkig genoeg……….en dan er uit……….tja…

Mij word nog wel eens verweten te makkelijk te zijn. Eerder realistisch, want mensen tot op het bot afknijpen en dan verwachten dat ze gaan rennen voor je gaat er bij mij toch echt niet in. Ik heb niks op met die stropdassenmentaliteit………..die gasten komen gewoon in de winkel, gaan achterin staan en kijken dan hoeveel stappen het is naar een lift zodat ze weten hoe lang je daar over doet en dat word dan verwerkt in je productienorm en zo zijn er nog meer handicaps die je werk “belemmeren”. Ze vergeten alleen nog wel eens wat, dat er beneden in een magazijn ook nog gelopen moet worden bijvoorbeeld en nog zo’n 1000 dingen. Theorie en praktijk he. Ik kan mensen die stappen gaan uitrekenen echt niet serieus nemen, dan pis ik in mijn broek van het lachen als ik het zie.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder