Sinds een paar maanden word ik zaadterdag ’s morgens gewekt door de kegel die afkomstig is uit mijn luid snurkende wederhelft. Gruwelijk is de stank van drank die niet meer vloeibaar is. Verder tref ik op diezelfde morgen steevast een spermaonderbroek aan in de wasmand. Nee, deze is niet het gevolg van een vrijpartij waar ik deel van heb uitgemaakt en nee, ook niet afkomstig van onze zesjarige dochter. Gevoelsmatig mag hij opdonderen, ben ik klaar met hem als echtgenoot. Met zijn kutsmoezen, met die laffe, schuldige blik. Maar ja, de ratio wil ook wat: Het is wel de vader van mijn kind, en ik wil niet scheiden van huis met haard en lieflijke [i]jardin.[/i] Mijn plan van aanpak is ‘wat jij denkt te kunnen, kon ik lang geleden al beter.’ Uitslapen is er voor hem niet meer bij. Met de kleine naar ballet en daarna naar het winkelcentrum met een waslijst Hema, Blokker en Etos krijgt hij als ontbijt.

Gedurende die uren ben ik druk bezig geweest om mijn eigen zaadje te planten. In de Hoogvliet-supermarkt hier om de hoek liep ik een tijdje terug mijn oude vlam tegen het lijf. François, ahhh… Mijn knieën knikten nog steeds heftig ‘ja, ik wil je!’ Ik trok mijn lekkerste, ondeugende snoet en flirtte er flink op los. François hapte – net als vroeger – snel toe. Mooi! Na hem overduidelijk gemaakt te hebben dat ik hier op zaterdagmorgen altijd om 11 uur mijn boodschappen doe, vertrok ik met volle tegenzin, maar met een leuk vooruitzicht voor de volgende week.
Sindsdien loop ik quasi nonchalant maar uiterst charmant in die supermarkt rond te paraderen tussen de vaseline en het bier. [i]Et voilà,[/i] zo ook François.

Het spel, de aandacht en vooral de François die hij nu is winden mij nog erger op dan vroeger. Destijds liep ik maar wat te scoren, te testen of ik nog in de markt lag, maar viel ik altijd terug op mijn stabiele wederhelft.
En nu ben ik het zat! Vandaag grijp ik mijn kans, en François. Resoluut en zelfbewust glijden de woorden ‘François, meekomen! Ik ga je pakken en wees niet bang; ik doe echt niets wat je niet wilt’ via mijn natgelikte lippen zijn oren binnen.

We sjezen naar mijn huis en hebben vijf kwartier voordat mijn voordeurdelende bankgarantie weer thuis is. Vrijelijk sleep ik hem de trap op, ruk het hemd van zijn lekkere lijf en zoen zijn grijze borsthaar. Handen woelen en voelen, vingers trillen en tintelen en laten een gloeiend spoor achter. Tongen strelen, ongekend diepe, lange kussen overal… Vreemdgaan is niet zo slecht als Dr. Phil wil doen geloven.
‘We hebben veel bijgeleerd!’ zegt hij en we smoren ons geschater in een kussen. De buren zijn namelijk wel fan van Dr. Phil.

Nog geil maar planmatig werk ik hem rigoureus de deur uit. Meer is beloofd tussen ons, véél meer. Ik ren weer naar boven en laat het gevulde condoom op de bedhelft van mijn wederhelft leeglopen. Mag ie kiezen: óf op zaadterdag ook eens de was doen, óf een weekje woelen in een koekje van andermans deeg.

Categorieën: Thema column

WritersBlocq

Talent voor tekst, taal en verhaal

20 reacties

SpaansePeper · 4 oktober 2008 op 10:59

Mooi geschreven ik zag het helemaal gebeuren.
Ik vind het einde vooral goed en heb dat stukje ook echt met een *big smile* gelezen 😀

pally · 4 oktober 2008 op 11:10

Grappig, treurig stukje, WB, over eigentijds yuppenstel, dat zo de aflevering van een soap zou kunnen zijn.

[quote]voordeurdelende bankgarantie[/quote]
prachtige vondst!

groet van Pally

SIMBA · 4 oktober 2008 op 11:27

Erruggggggg leuk!
[quote]óf een weekje woelen in een koekje van andermans deeg. [/quote]
Ben je mal joh….hij mérkt het niet eens! 😀

KingArthur · 4 oktober 2008 op 11:34

Ik geloof dat ik me nog eens een keer achter de oren krab als ik op de koffie een koekje van je krijg aangeboden. Laat me raden is het Jan Hagel? 🙂

Ma3anne · 4 oktober 2008 op 11:43

[quote]Nog geil maar planmatig werk ik hem rigoureus de deur uit. [/quote]
Ja ja, huis met haard en lieflijke jardin hebben een hoge prijs. 🙄
Bij mij blijft ook de triestigheid van de situatie meer hangen dan de lolligheden.

Mup · 4 oktober 2008 op 11:52

Bij mij blijft de lol meer hangen, de dame in kwestie is voor de win-win situatie gegaan. Mooie woordspelingen.
Haperde hier even[quote]Ik trok mijn lekkerste, ondeugende snoet en flirtte er flink op los.[/quote] zou er ondeugendste van gemaakt hebben, maar ja, ik ben dan ook niet zo’n bekkentrekker:-)

Groet Mup.

lisa-marie · 4 oktober 2008 op 12:07

ik heb met met een vette smile gelezen en genoten van de vele mooie woordspelingen zoals:
[quote]voordeurdelende bankgarantie [/quote]
😀 😆

KawaSutra · 4 oktober 2008 op 12:21

Geweldig WB, hoe kom je er op!
Trouwens, een persiflage? Ik geloof warempel dat dit soort taferelen meer gemeengoed zijn geworden dan je zou denken. Dus een zekere leegheid proef ik ook wel. Heel knap om die verschillende emoties in één column aan te spreken. Een traan verscholen achter een gulle lach.

Li · 4 oktober 2008 op 12:45

Zo’n titel kan jij alleen maar verzinnen :hammer:

[quote]‘François, meekomen! Ik ga je pakken en wees niet bang; ik doe echt niets wat je niet wilt’[/quote]

Daar zullen weinig kerels bezwaar tegen hebben.
😀

Dat je bij de lezers verschillende emoties oproept, is razend knap.

[quote]Mag ie kiezen: óf op zaadterdag ook eens de was doen, óf een weekje woelen in een koekje van andermans deeg. [/quote]
Wat een (anti) climax 😉
Li

Troy · 4 oktober 2008 op 13:04

Ik moest meteen aan een aflevering van Desperate Housewives denken. Onderstaande quote vond ik goed gevonden:

[quote]‘We hebben veel bijgeleerd!’ zegt hij en we smoren ons geschater in een kussen. De buren zijn namelijk wel fan van Dr. Phil. [/quote]

arta · 4 oktober 2008 op 17:38

Jaa, geweldig!
Je hebt er een mooie zaterdag van gebakken. Triestheid haal ik er niet uit, wraakzucht van de zoetste soort wél!:-)

Nimrod1979 · 4 oktober 2008 op 17:56

Al zal ik nooit lachen om vreemdgaan, jouw schrijven hierover verdient een dikke pluim!

Prlwytskovsky · 4 oktober 2008 op 23:34

WB’tje toch.
Qua schrijfsel vind ik het een beauty en vermakelijk. Maar als dit echt is: wat haal jij je zelf dan naar beneden. Jammer.

Dees · 5 oktober 2008 op 10:43

De branie en de bravoure spat eraf. Ik houd wel van het zwartere, minder van het eendimensionale ervan – hoe overzichtelijk – maar de humor maakt het verteerbaar en leuk om te lezen.

WritersBlocq · 5 oktober 2008 op 10:54

Hoi allemaal, wat leuk al die reacties, zo divers, geweldig 🙂 Dank je wel.

King, dank je wel voor de opdracht, ik heb het met plezier geschreven en zonder jouw uitnodiging om ‘zaterdag’ te vullen was dit nooit geschreven.

Groetje, Pauline.

Mien · 6 oktober 2008 op 07:34

Wauw, supercolumn, toppie!

Bericht aan Redactie:

[code]QUOOT HELE COLUMN![/code]

Mien Super de Boer

Beryl · 6 oktober 2008 op 15:10

Ik mis nog wat lange mouwen… 😆

Schitterende vondsten en je goed ingeleefd in een getrouwde huisgeit eh huisvrouw met koter.
We want more (en niet alleen als King er om vraagt…!)
Kussie

WritersBlocq · 6 oktober 2008 op 16:32

@ Beryl: lol@lange mouwen 😀
[quote]We want more (en niet alleen als King er om vraagt…!)
[/quote]

Pffff, says who!!

pepe · 6 oktober 2008 op 18:26

Gruwelijk goed geschreven, ik 😆

Meer, meer…

LouisP · 13 april 2009 op 11:18

WB,

zoals ik al zei, een topverhaal, staat absoluut in mijn top 5 van CX.
En nog steeds ondanks dat ik nu weet dat het niet echt is gebeurd. Dat gegeven haalt er wel een beetje drama af.
Van de andere kant. Als er helemaal niets van waar is, is het bijzonder origineel en goed verzonnen.

groet,

LP

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder