Uitgeslapen komt mijn oudste kind de trap af, met de afdrukken van het hoofdkussen nog in haar gezicht. Ondanks de warrige blonde haardos, het verwassen pyjamashirt in camouflagekleuren en een pijn aan je ogen veroorzakende roze korte broek, ziet ze er geweldig uit. Ik sta haar boven een dampende mok koffie te bewonderen. Ze verkeert in haar eigen mobiele wereld, ziet me niet staan en botst tegen me op. Haar mobiel wordt van een val gered, de inhoud van mijn mok niet.
‘Shit mam,’ roept ze al verder sms-ent en lopend richting keuken.
‘Jij ook goedemorgen, lekker geslapen?’ mompel ik, en antwoord mezelf maar direct terug; ‘Ja, lekker mam, jij ook?’
Met mijn hand onder de druipende mok volg ik richting keuken.

‘Breng je me vanmiddag naar de baai?’ hoor ik boven me, terwijl ik net de laatste restjes vloer gehurkt nadroog. Het is geen vraag, maar een meer een mededeling.
‘Ja hoor, ik speel wel weer voor taxi.’
‘Ja sorry hoor, ik zou ook veel liever alleen gaan, maar hier is het nu eenmaal niet anders,’ zegt ze terecht terug.
‘Leg je wel even die boekbespreking klaar die ik voor je na zou kijken?’
‘Die is al af en nagekeken, ik ben geen klein kind meer’, is haar weerwoord, waarbij ze voor het gemak vergeet dat nakijken op haar eigen verzoek was. ‘Kan je mijn spullen voor me inpakken?’
‘Ja daag, je bent toch geen klein kind meer!’ is mijn triomfantelijke antwoord.

Als ze ‘even’ later omgekleed, gekapt en gepakt klaar staat om weggebracht te worden, krijg ik een knuffel en zingt ze in mijn oor; ‘Ik heb je lief.’ van Paul de Leeuw. Wetend dat ze daarmee een gevoelige snaar bij me zou kunnen raken.
‘Ah, jij hebt wat van me nodig, kreng! Of moet ik vragen hoeveel je van me nodig hebt!’
‘Ik ben toch je kind? Kan ik een tientje van je lenen?’ pruilt ze.
‘Aan jou is echt een acteertalent verloren gegaan, wat wil je nou?’ zeg ik terwijl ik toch dat tientje pak.
‘Ik weet wel wat ik wil, een tientje!’ en dat heeft ze ook sneller dan het geluid uit mijn handen geplukt. ‘En ik weet ook wat ik ben. Ik ben een deeltijdvolwassene, dat moet je ruim zien.’

Categorieën: Maatschappij

15 reacties

Rose · 31 maart 2007 op 08:15

Het onderwerp is op zich niet heel bijzonder maar het is heerlijk vlot geschreven! Net een stukje uit een boek wat ik lekker ‘ s avonds op de bank zou lezen. 🙂

pepe · 31 maart 2007 op 10:01

Wat een heerlijke wakker-worden-column, ik veeg de kreukels uit mijn gezicht, drink koffie en smile.

Hoe herkenbaar dit stukje is, hoef ik je niet te zeggen. Ik zou zo willen dat zij het nu weer acteerde.

Oudste jij bent een lekker ding 😆

Mup, ik vind je ook lief, gewoon lief zonder achterliggende wensen.

WritersBlocq · 31 maart 2007 op 11:54

Zo geweldig gaaf, zoals jij over jullie kinderen schrijft! En die druipende koffie, vloertje drogen, even terloops noemen waardoor je me helemaal meenam.
[quote]‘En ik weet ook wat ik ben. Ik ben een deeltijdvolwassene, dat moet je ruim zien.’ [/quote]
😆
TOP!!
Liefs aan allen daar, Pauline.

Mosje · 31 maart 2007 op 11:58

Mup, ik heb je lief (raak ik nu een snaar?)
🙂

schoevers · 31 maart 2007 op 12:36

Mooi, Mup.
Ook meegemaakt. Al weer een jaar of wat terug, maar er verandert niets. Goed en leuk beschreven.
Groeten,

Hans.

arta · 31 maart 2007 op 13:00

Heerlijke column, Mup!
Als ik het lees, denk ik dat wat lief zijn betreft jullie aan elkaar gewaagd zijn!
😀

Dees · 31 maart 2007 op 13:10

Wat ik aan jouw schrijven zo leuk vind is het totaal gestript zijn van vals sentiment, het sobere, oprechte, zonder simpel te zijn.

En eerlijk is eerlijk, bij het lezen lijkt het me leuk, zo’n heerlijk opportunistische dagbederver in huis.

Trukie · 31 maart 2007 op 16:07

😆 Nu snap ik waarom je Mup heet. Je bent ook een echte muts en levensgenieter.
Ik lees jouw stukjes maar wat graag.

pally · 31 maart 2007 op 16:33

Ach, wat een lief stukje, Mup.Je karakteriseert jezelf zo goed in die paar zinnen zonder opsmuk.
Ontroerend! 😥

groet van Pally

KawaSutra · 31 maart 2007 op 16:49

Wat een prachtig verhaal! Heel knap beschreven die interactie tussen moeder en dochter.
Wat zou ‘deeltijdvolwassene’ een treffende titel geweest zijn, maar de door jou gekozen titel is ook alleszeggend.

Li · 31 maart 2007 op 21:54

Kinderen…een stelletjes linkmiegels zijn het.
Jij vindt vast ook briefjes met daarop bijvoorbeeld geschreven: ‘wil je mijn witte broek wassen? Ik wil hem vanavond graag aan’ En daaronder xxx. Tja, en dan kun je moeilijk weigeren. Toch? 😉

Heerlijk verhaal.

Li

SIMBA · 1 april 2007 op 18:50

Leuk huiselijk stukkie over een niet-klein-kind- meer.

Mup · 1 april 2007 op 22:41

Dank voor jullie reacties. :wave:
Mosje, ik wist niet dat ik zoveel snaren had na het lezen van de reacties.
Kawa, ik heb lang getwijfeld over de titel, doe het vaak, een titel die ook terugkomt in de column, wilde dat hier niet doen, en zo is het gekomen, zeg maar. hij gaf teveel weg, m.i.
Li, klopt!
Dees, je kan ze eerst wel leasen, en bij tevredenheid kopen.

groet Mup.

DreamOn · 1 april 2007 op 23:01

Geweldige column Mup! En zó herkenbaar..de briefjes die Li noemt herken ik ook..
En ook dat onafhankelijk en zelfstandig willen zijn, maar je toch ook weer zo keihard nodig hebben…gelukkig maar, al is het dan maar als taxi!
Ook hoe je dat bewonderen van je kind beschrijft: ik kan ook zo naar mijn dochter kijken; nog een lekker jong huidje, mooi figuurtje en ze is zich daar nog helemaal niet van bewust…
Heerlijk.
Liefs DO

Anne · 2 april 2007 op 10:04

Nu begrijp ik hoe jij aan de term dagbederver komt….. 😀

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder