“Kip is gemaakt van een echte kip?” Stomverbaasd keek Marie mij aan op haar vijfde verjaardag. Het kon toch niet waar zijn dat haar lievelingskostje een levend beest betrof? ” Zo eentje die ook in het park loopt, en tokt?, vroeg ze nog, in de hoop op ontkenning. Helaas bleef die uit. Met een vies gezicht schoof ze haar bord van zich af en riep: “Ik wil nooit meer kip eten.” Denkend dat ze dat nooit lang vol zou houden zei ik lachend dat ze dat mócht eten, maar absoluut niet móest. Tot mijn grote verbazing veranderde ze haar mening niet. Sterker nog, op het moment dat ze de link runderlapje/koe legde, weigerde ze ook dat te eten. Uiteindelijk at ze niets meer wat maar enigzins op vlees leek. Als moeder zijnde maakte ik me zorgen. Zou ze wel genoeg bouwstoffen binnen krijgen? Ons menu veranderde gestaag en werd gevuld met vlees wat niet echt op vlees leek, zoals gehaktballen. Lang hield ik haar daar niet mee voor de gek. Een paar weken geleden kwam ze thuis van school en meldde met een serieus gezicht: “Mam, ik ben zevetarisch!”

Proberend niet te lachen, vroeg ik haar wat zevetarisch dan wel mocht zijn. Het antwoord was duidelijk: Een kind van zeven dat niets van vlees moest hebben. De juf had het ter sprake gebracht tijdens een project over eten, en ze had haar oren goed gespitst.
“Zijn mijn schoenen van dieren gemaakt?”
“Ja, bijna alle schoenen zijn van leer, dus ook de jouwe.”
“Dan doe ik die ook nooit meer aan.”
“Als je plastic schoenen aandoet gaan je voeten vreselijk stinken.”
Even was ze uit het veld geslagen, maar haar overtuiging won het van de mogelijke stank.
“Ik wil geen dier aan mijn voeten!”, zei ze duidelijk articulerend, zodat ik er geen letter van kon missen. Zuchtend besloot ik met juf te gaan praten, hopend dat zij mijn ‘partner in crime’ wilde zijn en liet mijn gesprek met Marie maar even voor wat het was.

Juf was trots op de sterke mening van Marie. Die moest absoluut in háár groep drie ontwikkeld zijn. Mijn zorgen over voldoende bouwstoffen wuifde ze weg. Nadat ik haar verteld had dat ik ook ooit vegetarisch was geweest en daardoor een ernstig vitamine B-tekort had opgelopen, zei ze keihard: “Dan heb je het niet goed gedaan.” Misschien moet je eens met de huisarts gaan praten. Zo gezegd, zo gedaan. Ook hij hoorde mijn verhaal met bewondering voor Marie aan. “Het kan, hoor. De vleesvervangers van tegenwoordig zijn zó goed. Als je haar ook regelmatig peulvruchten laat eten en in plaats van een snoepje een handje noten geeft, is er werkelijk niets om je zorgen over te maken.” Verslagen verliet ik zijn praktijk.

Diezelfde middag meldde ik Marie dat ik het prima vond als zij geen vlees meer zou eten. Even keek ze me ongelovig aan om me vervolgens om mijn nek te vliegen. Lachend onderging ik haar aanval. Onder die mantel van bezorgdheid vond ik ook bij mijzelf bewondering voor haar sterke overtuiging. Sindsdien heeft er al menig dier vreemd opgekeken als zij ze toefluistert: “Wees maar niet bang. Ik eet je niet op. Ik ben zevetarisch!”

Categorieën: Maatschappij

Arta

Zijn. bewonderen, verwonderen, notuleren, opwaarderen; Het zijn zomaar wat steekwoorden, die voor mij onlosmakelijk zijn verbonden aan 'Schrijven'. *Overigens schrijf en reageer ik als arta natuurlijk op persoonlijke titel

16 reacties

Dees · 5 april 2007 op 20:20

Haha, stoere meid, lieve moeder en mooie uitsmijter. Met nog een mooie karakterschets van de juf als toefje. Erg leuk!

WritersBlocq · 5 april 2007 op 20:28

Ahhh, kind naar m’n hart!
Grappig, ik zit net aan iemand te schrijven dat ik roti-scharrelkip heb gegeten, en nu lees ik dit.
Vindt zij het wel leuk, om noten te eten i.p.v. snoepjes? Want snoepjes hebben ook gelatine, of zoiets, en dat is gemaakt van dierlijke vetten, of zoiets. Echt waar!

Compromis mam/kind: eet scharrelvlees! Klein stukje, èn lekker, en heus niet zo duur als ze zeggen dat het is.

[quote]Ons menu veranderde gestaag en werd gevuld met vlees wat niet echt op vlees leek, zoals gehaktballen.[/quote]
Gaan we weer met dat en wat ::eh: Is het nu niet ‘… met vlees [b]dat[/b]…? Zo niet, dan heb ik dat wat nooit begrepen en zal ik dat ook nooit doen. Zo wel, dan is het ‘dat’, omdat het verwijst naar ‘vlees’, dus concreet.
:hammer: Kawa, we hebben een hamerstuk!
(jammer dat die smiley met die toeter er niet meer is, heerlijk, ff blèren!)

Groetje, Pauline.

SIMBA · 5 april 2007 op 20:34

Zeveratisch zijn betekent dus ook NIET naar Mc. Donalds 😀
Leuk verhaal…maar euh…dat praten tegen dieren dat vind ik wél verontrustend 😆

WritersBlocq · 5 april 2007 op 20:48

[quote]maar euh…dat praten tegen dieren dat vind ik wél verontrustend[/quote]
Welnee, het worden vanzelf bomen (van kerels) en daarmee ook einde aan het zevetarische tijdperk 😛

pally · 5 april 2007 op 21:46

Wat een leuke en sterke dochter, Arta!
En wat humoristisch – maar ook begripvol- opgeschreven!

[quote]Sindsdien heeft er al menig dier vreemd opgekeken als zij ‘ze’toefluistert.[/quote]
een klein puntje: ik denk dat hier ‘ze’: ‘het’ of ‘hem’ moet zijn.
Erg genoten, Pally

pepe · 5 april 2007 op 22:02

Wat een heerlijk zeventarisch kind die Marie!!

Klasse geschreven weer
:lach:

Eddy Kielema · 5 april 2007 op 22:55

[quote]De vleesvervangers van tegenwoordig zijn zó goed. Als je haar ook regelmatig peulvruchten laat eten en in plaats van een snoepje een handje noten geeft, is er werkelijk niets om je zorgen over te maken.[/quote]

Deze column is een prima aanbeveling voor iedereen om ‘zevetarisch’ te worden!

Prlwytskovsky · 6 april 2007 op 01:07

Pleassssseeee, leer je kinderen dat wij omnivoren zijn en dus beesten eten. Hoe moet je anders groot worden?

KingArthur · 6 april 2007 op 10:46

Vertel maar niet over het verhaal dat er een kabouters in de pinda’s huizen. Zodadelijk eet ze ook geen noten meer.

Mosje · 6 april 2007 op 12:31

whaha, erg leuk stukje! :lach:

KawaSutra · 6 april 2007 op 13:00

Zeven jaar en dan al zo mondig, dat belooft nog wat voor de toekomst Arta. 😀 Maar ook wel weer iets om trots op te zijn.
Heel leuk geschreven.

@WB: Ik zal het afhameren: dat wat jij zegt is juist. :hammer:

Anne · 6 april 2007 op 20:43

Wat grappig hoe dat woord als een sprookje gaat werken, bij mij dan, ik zie zo zeven kabouters voor me, en je dochter als een soort Sneeuwwitje die gezond kookt, of iets met een zevensprong, waar je dochter zich als bevroren in keuzemoment bevindt….
Kortom, mooi stukje.

DreamOn · 6 april 2007 op 22:19

Geweldig zo’n meid die haar eigen principes heeft en daar ook achter staat!
‘zevetarisch’, dat vergeet je nooit meer!
Als ze acht jaar wordt, verandert het dan in ‘achttarisch’?
En ook een geweldige moeder: zulke columns kunnen schrijven: super Arta!

Liefs DO. :kus:

schoevers · 6 april 2007 op 22:45

Leuke anekdote. Met pelzier gelezen. Pardon, plezier. (Lekker dier ben ik!)
Mijn reactie is geen vlees en geen vis, maar jouw column is uitstekend te verteren!

DriekOplopers · 6 april 2007 op 23:43

Geweldige dochter
Geweldige moeder
geweldige column

Hulde dus!

arta · 7 april 2007 op 10:10

@WB:[quote]Vindt zij het wel leuk, om noten te eten i.p.v. snoepjes?[/quote]
Hahaha, ze krijgen hier maar één snoepje per dag (ik ben zo’n rotmoeder), dus het is een aanvulling en dat is voor elk kind prima.
Wat en dat, als en dan…regelmatig struikel ik erover! 🙂
@ Pally, dat klinkt inderdaad beter: ‘het’! Koos voor ‘ze’ omdat het meerdere dieren betrof, maar ‘het’ was beter geweest!
@ Prlwyt: Deze column is met een vette knipoog rond het woordje ‘zevetarisch’ geschreven. De realiteit valt dus wel enigSzins mee!(jaja, Pepe, ik leer!!!)
@ King: Als er kabouters in pinda’s wonen, lust ik ze ook niet meer! Ik hou niet van puntmutsjes!
@ Kawa: Handjes vol met deze dame(alias stoomwals), maar tot nog toe blijft moeders wil toch wet!
@ Anne: Grappig, dat had ik dus ook met dat woord!
@ DO: Achttarisch klinkt niet, ik ga dan wel weer voor ‘negetarisch’!
@ de anderen: Bedankt voor de enorm leuke reacties! 🙂

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder