Zilver of goud

Een leugentje voor eigen bestwil. Het flapt er af en toe automatisch uit. Sommige verzinseltjes zijn sociaal acceptabel en af en toe zelfs gewenst. Op de vraag van een vriendin of je vindt dat ze te dik is, zul je zelden bevestigend antwoorden. Dat is toch niet aardig? Zelfs als ze maat olifant heeft zul je nog steeds ontkennend antwoorden. Tuurlijk weet je beide wel beter. Het gaat om loyaliteit. Dat is wat telt binnen een vriendschap. Soms wil je wel eens met je kop in het zand zitten. Dan is het fijn dat een vriendin dit ook begrijpt.

Een dergelijke leugen is niet toegestaan tijdens een shopsessie tussen vrienden. Wanneer je beste vriendin een jurk past die naar alle waarschijnlijkheid een dodelijke uitwerking zal hebben op het andere geslacht, zeg je dat gewoon. Tactvol dan wel hè. Men legt het er niet te dik bovenop. Dat gaat als volgt: “Misschien kun je beter deze passen?” terwijl je ondertussen een ander exemplaar klaar hebt hangen. Maakt niet uit wat voor jurk. Op deze manier haal je de zwaarte van het gewicht op een nette manier uit je eerlijke mening.

Wanneer er iemand verjaart, en de zelfgebakken taart van de vrouw des huizes niet te vreten is, zeg dat dan vooral niet zo. Eet bescheiden een aantal happen, wrijf over je maag en zeg dan, “Ik zit helemaal vol, maar hij was heerlijk. Heb je het recept nog?” Een tandpastasmile doet de rest.  Jammer dan voor de anderen die voortaan dit smakeloze stuk steen zullen moeten wegwerken zodra de vrouw des huizes weer eens verjaart. Geen medelijden mee. Zij liegen waarschijnlijk ook. Ik zorg meestal dat ik dan ‘net gegeten heb.’ En anders ben ik gewoon aan de lijn. Geen haan die er in mijn geval naar kraait.

Het zijn uiteraard wat kleine voorbeelden, maar geloof me, zo zijn er duizenden goedbedoelde leugentjes.  Ze worden verteld om de ontvanger te ontzien of te sparen. Eigenlijk zegt men daarmee, “Ik vind je aardig. Daarom doe ik al deze moeite.”

Natuurlijk is dit voornamelijk een vrouwending. Mannen doen hier zelden aan mee. Niets zo eerlijk als een botte Nederlandse man. Soms ben ik er jaloers op.

Ook mijn man heeft geen last. Je zult hem maar zelden op een leugen kunnen betrappen.  Misschien is hij zelfs extreem eerlijk te noemen. Want zeg nou zelf? Welke andere man vraagt liggend in bed ’s morgens vroeg ronduit aan zijn vrouw voordat ze douchen gaat, “Geef mij even een doekje.”  Begrijpt u wel? Dikke pech als uw antwoord hierop nee was.